Μία παιδική παράσταση που συνεπαίρνει μικρούς και μεγάλους και κλέβει τις εντυπώσεις με την πλοκή αλλά και την ενέργειά της είναι η “ΝΙ ΠΙ, ο τελευταίος πειρατής του Αιγαίου” στο Θέατρο Αθήναιον. Η ιστορία ενώνεται με την μυθοπλασία, τις χορογραφίες και τα τραγούδια και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Η Townsendia είχε τη χαρά να συνομιλήσει με την χορογράφο Ελένη Χρυσομάλλη, η οποία βρίσκεται πίσω από όλα τα χορευτικά βήματα της παράστασης. Η σχέση της όμως με το έργο δεν είναι μόνο οι χορογραφίες. Στη συζήτηση μας αποκάλυψε διάφορα και θα ανακαλύψετε και ποιος είναι ο ρόλος της επί σκηνής. Το μόνο που μόνο που μένει είναι να μας ακολουθήσετε.
Κυρία Χρυσομάλλη, υπογράφετε τις χορογραφίες της παράστασης “ΝΙ ΠΙ, ο τελευταίος πειρατής του Αιγαίου”. Η παράσταση τοποθετείτε στην εποχή της ελληνικής επανάστασης και εξελίσσετε στα ελληνικά νησιά. Έχετε επηρεαστεί από τα συγκεκριμένα στοιχεία στις επιλογές των χορογραφιών; Υπάρχει ίσως κάποια επιρροή από την λαϊκή παράδοση;
Ναι και αυτός ήταν και ο στόχος: το Ελληνικό στοιχείο, να διαχέεται στην παράσταση τόσο μέσω της μουσικής, που υπογράφει ο Αντώνης Ανέστης, όσο και μέσα από τις χορογραφίες. Υπάρχουν βήματα παρμένα από νησιώτικους παραδοσιακούς χορούς και η σκέψη ήταν να γίνει ένα πάντρεμα της παράδοσης με μια πιο σύγχρονη κινησιολογική προσέγγιση. Ακόμα και κάποιες χορογραφίες που τοποθετούνται σε διαφορετικό πλαίσιο, όπως αυτή στη Μπαρμπαριά με τις χανούμισσες, έχουν στοιχεία από ελληνικές ταινίες τύπου: “Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι” του Γιάννη Δαλιανίδη σε παραγωγή της Φίνος Φίλμς.
Ο χορός είναι ένας κώδικας επικοινωνίας που οι λέξεις αντικαθιστούν τις κινήσεις. Με πόση ακρίβεια μπορούν να αποδοθούν τα συναισθήματα μέσα από το χορό;
Με απόλυτη ακρίβεια. Το βηματολόγιο, οι θέσεις που θα πάρει το σώμα του περφόρμερ στο χώρο, οι κινήσεις και η ενέργεια του σώματος πάνω στη σκηνή, μετά την οδηγία του χορογράφου, μπορούν να δώσουν μια τρισδιάστατη υπόσταση σε ένα ρόλο και να τον απογειώσουν. Το σώμα όπως και η φωνή είναι εργαλεία του ηθοποιού και την εξοικείωση μαζί τους, όσο την επεξεργάζεται κανείς τόσο περισσότερο εξελίσσεται. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, πολύ σημαντικός είναι ο παράγοντας της αίσθησης, του να εκφράζεται δηλαδή κανείς με απόλυτη ειλικρίνεια προς τον εαυτό του και προς το κοινό και έτσι είμαι σίγουρη πως τίποτα δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Ο ρόλος σας στην παράσταση είναι διπλός. Πέραν από χορογράφος, παίζετε στην παράσταση τον Λάκη τον Ζόρικο. Δώστε μας κάποιες παραπάνω πληροφορίες για τον ήρωα που υποδύεστε.
Ο Λάκης ο Ζόρικος ή αλλιώς ο άγριος, σίγουρα δεν είναι τόσο “ζόρικος” όσο θέλει να δείχνει. Είναι ένας αγράμματος πειρατής που ακολουθεί σε κάθε περίπτωση τον επικρατέστερο ηγέτη, είτε αυτός είναι ο Μπαρμπαρόσα είτε ο Νι Πι και που έχει συνηθίσει να ζει μέσα στην περιπέτεια της πειρατείας. Τον Λάκη τον αφορά να πάρει μερίδιο από το θησαυρό για να μπορεί να έχει μια γεμάτη ζωή με ρούμι, γυναίκες και καλοπέραση χωρίς να έχει σκοπό να δώσει τη ζωή του στη μάχη, ούτε για τον καπετάνιο του ούτε για κανέναν. Ευτυχώς δεν είναι μόνος του, έχει συντροφιά το φίλο του το Μήτσο το Ξινόγαλο, που υποδύεται ο Κυριάκος Χρυσίδης και μαζί κάνουν ένα αχτύπητο δίδυμο. Το χιούμορ και η ελαφρότητα χαρακτηρίζουν το ρόλο του Λάκη όπως και του Μήτσου, οι οποίοι προσπαθούν να απολαύσουν τη ζωή χωρίς έγνοιες με πειρατικά τραγούδια και μπόλικη περιπέτεια.
Ανάμεσα στον Λάκη τον Ζόρικο και σε εσάς εντοπίζετε κοινά στοιχεία; Έχετε δώσει δικά σας χαρακτηριστικά στον ρόλο;
Ίσως ένα κοινό στοιχείο είναι η αδυναμία του στα πάθη, στην καλοπέραση αλλά και στην περιπέτεια γιατί τελικά πάντα ακολουθεί στις μάχες και στις δύσκολες στιγμές. Στο μυαλό μου ο Λάκης θα μπορούσε να είναι ένα μπουλντόγκ, επομένως θέλοντας να κρατήσω αυτό το χαρακτηριστικό του πρόσθεσα την ανάλογη στάση του σώματος και τη “τσαχπινιά” το κάτω χείλος να καλύπτει το πάνω, επίσης η φωνή του παραπέμπει σε παπαγάλο καθώς πάντα ανήκει στο πλήρωμα κάποιου καπετάνιου που πολλές φορές έχουμε δει πειρατή καπετάνιο με έναν παπαγάλο στον ώμο που ποτέ δεν αποχωριζόταν και πάντα συμπλήρωνε τα λόγια του! Επίσης είναι φερέφωνο των απόψεων των άλλων.
Σύμπραξη δύο τεχνών, θέατρο και χορός. Ποια από τις δυο τέχνες σας εκφράζει περισσότερο;
Για διάφορους λόγος και ο χορός αλλά και το θέατρο έχουν ξεχωριστή θέση μέσα μου. Θεωρώ ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο και είναι κρίμα που οι χορευτές δεν διδάσκονται υποκριτική και οι ηθοποιοί παραμελούν συνήθως το σώμα τους. Πιστεύω ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Η σύμπραξη και των δύο είναι αυτή μου με εξιτάρει περισσότερο και με μαγεύει.
Η παράσταση έχει πολλά και διαφορετικά μηνύματα που μπορεί να εκλάβει ένα παιδί. Από τη δική σας πλευρά ποιο θεωρείτε πως είναι πιο ουσιώδες;
Το βασικό και κυριότερο: Ότι το νόημα της ζωής δεν είναι ο πλούτος, ή το νερό της ζωής ή το τέλειο πλοίο με όλα τα κομφόρ, αλλά η Αγάπη. Και αυτό είναι η ζωή για μένα. Το να αγαπάς και να αγαπιέσαι.
Τα παιδιά είναι ένα δύσκολο κοινό. Πολλές φορές μπορεί να φανεί αυστηρό, άλλες πάλι σε πλημμυρίζει με συναίσθημα ευτυχίας. Πως νιώθετε που έχετε απέναντι σας τα παιδιά ως κοινό;
Η αλήθεια είναι πως το παιδικό κοινό είναι αυτό που αντίκρισα για πρώτη φορά όταν πάτησα το πόδι μου στη θεατρική σκηνή. Μάλιστα ήταν στο θέατρο “Αθήναιον” το 2012 περίπου, με την παράσταση “Λάχανα και Χάχανα” η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία τότε στην πόλη. Αμέσως ερωτεύτηκα τα παιδιά ακριβώς γιατί είναι απρόβλεπτα! Μπορούν να συμμετέχουν στην παράσταση και να εκφραστούν χωρίς να τους νοιάζει τίποτα και δίνουν στον ηθοποιό τον τελειότερο παράγοντα εκείνη τη στιγμή, τον παράγοντα Χ, που ποτέ δεν ξέρεις τι θα προκύψει μετά και τα πράγματα συνεχώς μεταβάλλονται. Νομίζω ήταν ένα από τα πράγματα που με έκαναν να ερωτευτώ το παιδικό θέατρο. Μετά συνέχισα παίζοντας σε παιδικές παραστάσεις στο θέατρο “Σοφούλη” που αγαπώ πολύ και είναι το δεύτερο σπίτι μου ακόμα… οπότε ναι, μελέτησα πολύ το παιδικό κοινό. Αν είσαι ειλικρινής σε αυτό που κάνεις εκείνη στη στιγμή πάνω στη σκηνή, απέναντι στα παιδιά αλλά και στον εαυτό σου τις περισσότερες φορές κερδίζεις το ενδιαφέρον τους και την αγάπη τους γιατί αυτά πάντα θα είναι ειλικρινή μαζί σου και αυτό είναι το ιδιαίτερο με το παιδικό κοινό.
Κλείνοντας, θέλατε να μοιραστείτε τα επόμενα σχέδια σας με τους αναγνώστες μας;
Πρόκειται για ένα πρότζεκτ, μια εικαστική περφόρμανς για τον ζωγράφο Wassily Kandinsky, την οποία ερευνούμε και προετοιμάζουμε από το καλοκαίρι μαζί με τον ηθοποιό Δημήτρη Ήλκο, τον Γιώργο Αϋφαντή στη μουσική σύνθεση και τον Κωνσταντίνο Παυλίδη που είναι ο σκηνοθέτης και εμπνευστής της ιδέας.
Συνέντευξη: ΜΑΡΙΑ ΓΟΥΣΙΟΥ
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: “ΝΙ ΠΙ, ο τελευταίος πειρατής του Αιγαίου” στο Θέατρο Αθήναιον
