Πρωταγωνιστείτε και σκηνοθετείτε μαζί με τον Νίκο Ζώκα στο έργο «Το χέρι» της Έφης Βετουλάκη. Πείτε μας λίγα λόγια για το ρόλο σας και την υπόθεση του έργου.
Είμαι καθηγήτρια της Ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο στους πρωτοετείς φοιτητές της Ψυχιατρικής ειδικότητας και έχω επιλέξει να παρουσιάσω στο τελευταίο μάθημα του έτους μια μελέτη περίπτωσης για να κατανοήσουν οι αυριανοί ψυχίατροι τον δύσκολο ρόλο μιας ατομικής συνεδρίας.
Πόσο δύσκολο ήταν να ενσαρκώσετε το ρόλο της ψυχιάτρου;
Η επαγγελματική μου ιδιότητα, πέρα από αυτή της ηθοποιού και σκηνοθέτη είναι και αυτή της Νοσηλεύτριας Ψυχικής Υγείας. Αυτό σημαίνει πως έχω έρθει σε επαφή με ασθενείς και έχω πρωθύστερη εμπειρία από συνεδρίες μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου. Επίσης, έχω υπάρξει στο παρελθόν στην εκπαίδευση, όπου εργάζομαι εδώ και είκοσι τρία έτη Σύμβουλος Σταδιοδρομίας. Αυτή η εμπειρία ήταν καθοριστική στην προσέγγιση του ρόλου.
Η υπόθεση βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Πόσο σας επηρέασε αυτό το γεγονός συναισθηματικά κατά τη μελέτη του έργου;
Προσπαθώ να κρατήσω μια αποστασιοποίηση, όπως ακριβώς αναφέρω και σε κάποιο σημείο του κειμένου. Empathy είναι ο όρος ή ενσυναίσθηση που σημαίνει κατανοώ τον θύτη, συμπάσχω αλλά δεν επωμίζομαι το πρόβλημα του. Οπωσδήποτε πρόκειται για ένα δύσκολο κείμενο, ένα σκληρό κείμενο, ωστόσο η δουλεία του ηθοποιού είναι να υποστηρίζει το κείμενο και τον χαρακτήρα με συνέπεια και ήθος.
Η συνεργασία σας με τον Νίκο Ζώκα μετράει πολλά χρόνια. Στο σκληρό αυτό κείμενο, πως βιώσατε την ανάπτυξη των 2 χαρακτήρων;
Η συνεργασία μου με τον Νίκο κύλησε πολύ ομαλά και στις πρόβες αλλά και στις παραστάσεις έως αυτή τη στιγμή, διότι, όπως αναφέρετε και εσείς έχουμε συν- υπάρξει σε ρόλους ενδιαφέροντες επί σκηνής και η συνεργασία μας σε όλες τις περιπτώσεις ήταν άψογη. Είναι σημαντικό να αισθάνεσαι ασφαλής με τον συν-πρωταγωνιστή σου.
Ποια είναι η ανατροφοδότησή σας έως τώρα από το κοινό που έχει παρακολουθήσει την παράσταση;
Θετική είναι η ανταπόκριση του κοινού. Το έργο είναι σαφές σε μηνύματα και απόλυτα κατανοητό. Στηρίζεται σε μια κεντρική ιδέα που απασχολεί την σύγχρονη κοινωνία μας που, ταυτόχρονα είναι και διαχρονική.
Πως νοιώθετε μετά από κάθε παράσταση;
Αισθάνομαι γεμάτη, ανακούφιση και χαρά. Νοιώθω ότι η τέχνη βάζει ένα μικρό λιθαράκι στην αντιμετώπιση ενός μείζονος ζητήματος που διαχρονικά υφίσταται. Αυτό της γυναικείας κακοποίησης, που δυστυχώς στις μέρες έχει πάρει τεράστιες διατάσεις.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μήνυμα της παράστασης;
Το μήνυμα της παράστασης είναι πολύ συγκεκριμένο, σαφές και κατανοητό. Ο θύτης διαμορφώνεται μέσα στο στενό και στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζει. Η κοινωνία μας συνδράμει στη γέννηση και διαιώνιση στερεοτύπων και παθολογικών συμπεριφορών.
Ποια τα μελλοντικά σας καλλιτεχνικά σχέδια;
Προς το παρόν επικεντρώνομαι σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Σίγουρα σκέψεις και ιδέες υπάρχουν “στο τραπέζι”, αλλά θα προτιμούσα να μην αναφερθώ περαιτέρω. Όπως λέει και μια ηρωίδα του Τσέχωφ, ζω το τώρα και δεν κάνω σχέδια για το μέλλον.
