Ένα από τα αριστουργήματα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα “Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα” σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη υποδέχθηκε η πόλη της Θεσσαλονίκης στο Θέατρο Αθήναιον. Η Townsendia δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τόσο αξιόλογη παράσταση. Ήμασταν εκεί, τρυπώσαμε στα καμαρίνια και συναντήσαμε μια εκ των πρωταγωνιστριών της παράστασης, την Μαρία Συμεών, που ξεχώρισε με την ερμηνεία της. Η κουβέντα μας ήταν πολύ ενδιαφέρουσα μιας και μας έδωσε απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα για την παράσταση, αλλά και για τον εαυτό της και ας μην της αρέσει να μιλάει για αυτόν. Χρέος μας να σας παρουσιάσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα κουβέντα!
Η Θεσσαλονίκη εν όψη εορτών υποδέχθηκε από την Αθήνα ένα αρκετά βαρύ, αλλά καθ’ όλα αριστουργηματικό έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα “Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα”. Ένα κείμενο γραμμένο το 1963. Βάλτε μας, με μια σύντομη περίληψη, σε αυτό το τόσο πολυσυζητημένο σπίτι, όπου και πρωταγωνιστείτε.
Πρόκειται για το τελευταίο έργο που έγραψε ο Λόρκα, το 1963, όπως αναφέρατε, λίγο πριν το θάνατό του. Η Μπερνάρντα Άλμπα είναι μία πολύ αυταρχική γυναίκα (γυναίκα-σύμβολο), που μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, επιβάλλει στις κόρες της, οχτώ χρόνια πένθους! Έτσι, γίνεται απόλυτα δεσποτική, απέναντί τους και η “τυραννία της”, είναι φυσικά, η αιτία, για τον ανελέητο εγκλεισμό τους, μέσα στο σπίτι, αλλά και για όλα, όσα πρόκειται να ακολουθήσουν… Είναι ένα σπίτι… φυλακή, αφού η ανώτερη τάξη τους και ο αυταρχισμός της, δεν τους επιτρέπει καμία επαφή, με το άλλο φύλο και πολύ περισσότερο, με τους απλοϊκούς χωρικούς. Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη, από τον πρώτο γάμο της, είναι και η μοναδική κληρονόμος της περιουσίας του πατέρα της, που έχει, πλέον, φύγει απ’ τη ζωή. Έτσι, αν και γεροντοκόρη, δεν κερδίζει μόνο τη ζήλια από τις τέσσερις ετεροθαλείς αδερφές της, αλλά και το ενδιαφέρον ενός όμορφου μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο, που γίνεται αντικείμενο πόθου, όχι μόνο, της μικρότερης αδερφής της, Αδέλα, μα και της ασθενικής και κακοβαλμένης Μαρτίριο. Η επαναστατημένη Αδέλα, συνδέεται μυστικά, με τον Πέπε Ρομάνο, τον αρραβωνιαστικό της αδερφής της επιδιώκοντας να ζήσει ό,τι από την δεσποτική μητέρα της απαγορεύεται! Η παθιασμένη όμως ζήλια της Μαρτίριο, δεν την αφήνει να χαρεί τον έρωτά της και την σπρώχνει στο τραγικό της τέλος…
Υποδύεστε ένα από τους πιο κομβικούς χαρακτήρες του έργου, αυτόν της Ανγκούστιας και πιο συγκεκριμένα αυτόν της “άσχημης” μα συνάμα πλούσιας αδερφής. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα που όσο σημαντικός και πρωταγωνιστικός και αν είναι τον αρνήθηκαν, λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας στο παρουσιαστικό, μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάματος. Μιλήστε μας για τις πρώτες σας σκέψεις με τον ερχομό της πρότασης.
Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση! Καταρχήν, πρόκειται για ένα πολύ σπουδαίο έργο, το οποίο από μόνο του έχει κατακτήσει μια ιδιαίτερη θέση μέσα στο Παγκόσμιο Θεατρικό Ρεπερτόριο. Όταν λοιπόν ο κ. Πλατάκης, ο οποίος είναι και ο σκηνοθέτης της παράστασής μας, μου πρότεινε αυτή τη συνεργασία με το συγκεκριμένο ρόλο της “Ανγκούστιας”, αυτό που πέρασε αμέσως, από το μυαλό μου, ήταν ο Λόρκα… Ο αγαπημένος μου Λόρκα κι εγώ μαζί του, σ’ έναν κομβικό, όπως αναφέρατε ρόλο. Δεν κρίνω ποτέ έναν ρόλο από την εξωτερική του εμφάνιση, αλλά από την εσωτερική του διάσταση και την ικανότητά του, να με γοητεύσει. Άλλωστε, στο θέατρο, αυτό που με ταξιδεύει είναι η διαδρομή που κάνω, για να προσεγγίσω τον χαρακτήρα, που θα υποδυθώ, εφόσον μ’ ενδιαφέρει. Κι εδώ, δεν κρατώ αποστάσεις… Όσο πιο κοντά, τόσο και πιο βαθιά, θα τον κατανοήσω… Δεν με ένοιαζε, λοιπόν, αν είναι άσχημη ή όμορφη η ηρωίδα, αλλά πόσο ενδιαφέρον μου προξενεί. Η Ανγκούστιας, η γεμάτη αγωνία και άγχος… (από εδώ προκύπτει και το όνομα της, άλλωστε) το κατάφερε! Η ασχήμια της δεν βρίσκεται στα χαρακτηριστικά της, αλλά στην θλιβερότητά της! Ουσιαστικά, ο Λόρκα, τις χαρακτηρίζει όλες άσχημες! Είναι όλες θλιβερές υπάρξεις, λόγω της ψυχολογίας που έχουν πλέον, διαμορφώσει, κάτω από το πρίσμα της στέρησης, του πιο φυσικού αγαθού… του Έρωτα! Η μικρότερη μόνο κόρη, επαναστατεί… είναι η πιο όμορφη… Μήπως, γιατί είναι και η πιο… ζωντανή;! Αυτές οι συγκεκριμένες γυναίκες, κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, έχοντας αρμονία με την γυναικεία τους φύση και υπόσταση, πιστεύετε πως θα ήταν άσχημες; Εγώ, όχι!
Ας παραμείνουμε όμως στην εποχή, αλλά και στη δράση του έργου. Γνωρίζουμε ότι εκείνη την εποχή η κοινωνική τάξη ήταν το Α και το Ω σε κάθε καθώς πρέπει σπίτι. Το σπίτι μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της Μπερνάρντα Άλμπα βυθίζεται κατ’ εντολή της σε ένα βαρύ πένθος. Πιστεύετε ότι στην τάξη αυτή στάθηκαν αντάξια οι αδερφές της και η ίδια η Ανγκούστιας, που ξεκίνησε εν μέσω πένθους ένα “ερωτικό σκίρτημα”;
Το θέτετε πολύ σωστά! Βρισκόμαστε στην Ανδαλουσία, περίπου το 1900! Το κοινωνικό πορτραίτο είναι αυτό που ενδιαφέρει και διαμορφώνει το πρόσωπο αυτής της γυναίκας! Η Μπερνάρντα ζει για την κοινωνική της εικόνα! Οποιοδήποτε λάθος, που θα τολμούσε να της στερήσει την επίπλαστη αυτή πραγματικότητα, θα την έφερνε ακόμη πιο κοντά, στην “παραμόρφωση” του ανθρώπινου στοιχείου, αφού ξεπερνά τα συναισθήματά της, ακόμα και για το χαμό της ίδιας της κόρης της, αποδεικνύοντας έτσι, πως το ανθρώπινο στοιχείο, ουσιαστικά έχει χαθεί! Θα ήταν αληθινά, μια καταδίκη η κατακραυγή του κόσμου, για το σπιτικό της! Ένας θάνατος διαφορετικός… Ο έρωτας από την άλλη, είναι το αντίδοτο.. Στέκει κατά έναν τρόπο απέναντι, απ’ το θάνατο… και κρίνεται αναπάντεχος… Άθελα… συνέβη, λέει η Αδέλα. Ναι, δεν το ήθελε! Μα έτσι, δεν είναι πάντα, ο Έρωτας,; Απρόσμενος…! Δεν λες “τώρα θα ερωτευτώ” και συμβαίνει…! Οι συγκεκριμένες υπάρξεις, είναι έγκλειστες, άρα στερούνται την ομορφιά της ζωής! Και το χειρότερο, είναι πως ποτέ, δεν τη γνώρισαν! Επομένως, αυτοματοποιείται το αναφαίρετο βέβαια, φυσικό τους ένστικτο, που γίνεται δικαίωμα των παρορμήσεών τους, να γνωρίσουν, να ζήσουν, να σηκωθούν από τον τάφο που κοιμούνται… ζωντανές… Η ανθρώπινη φύση, μιλά… και καθοδηγεί! Η Ανγκούστιας όμως δεν πενθεί με τον ίδιο τρόπο, που πενθούν οι αδερφές της και θα σας εξηγήσω γιατί, στην συνέχεια. Μα όσο και να στερείται μια ανθρώπινη φύση από τις φυσιολογικές ανάγκες της, θα έρθει η στιγμή, που εκούσια ή ακούσια, θα αντιδράσει…
Τι ήταν τελικά, αυτό που οδήγησε την Ανγκούστιας να σπάσει τους “κανόνες” του πένθους και να προχωρήσει στην επαφή με έναν από τους πιο όμορφους άνδρες της περιοχής;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, λοιπόν, η Ανγκούστιας δεν πενθεί με τον ίδιο τρόπο που πενθούν οι αδερφές της, μιας και ο σύζυγος της μητέρας της, δεν ήταν ο πατέρας της, αλλά ο πατριός της. Μετά την απώλεια του, λοιπόν, δείχνει τα αληθινά συναισθήματά της, τριγυρίζοντας στο σπίτι και φορώντας ένα κατακόκκινο κραγιόν στα χείλη, πράγμα που εξοργίζει την Μπερνάρντα, η οποία και την επαναφέρει στην τάξη με το σκήπτρο- σύμβολο της εξουσίας της, το… μπαστούνι της. Η Ανγκούστιας αρνείται το πένθος αυτό! Είναι ένα πένθος που δεν της ανήκει. Όταν η Μπερνάρντα επιβάλλει οχτώ χρόνια πένθους, η Ανγκούστιας, αντιδρά σιωπηλά, σηκώνεται και φεύγει από το δωμάτιο, σαν να απαντάει: “Αυτό εμένα δεν με αφορά…!” Είναι κάτι, που ακόμη και να το προσποιηθείς, αρνείσαι να το αποδεχθείς! Η Ανγκούστιας είναι ήδη, 39 χρόνων. Κατά τα κοινωνικά πρότυπα, έχει αργήσει, κατά πολύ, να παντρευτεί. Έχει την προτεραιότητα και πλέον, την “Περιουσία” της, σύμμαχό της! Αποκτά με αυτήν την περιουσία, λοιπόν, έναν όμορφο και μικρότερο κατά πολύ, άνδρα!
Στην πλοκή του έργου παρακολουθούμε τις δύο αδερφές της Ανγκούστιας, να προσπαθούν να κατακτήσουν, η κάθε μία με τον δικό της τρόπο, τον σύντροφό της. Κατά την γνώμη σας εθελοτυφλούσε ή απλά γνώριζε ότι ουσιαστικά ήταν δικός της και δεν θα άλλαζε αυτό με όσες παρασπονδίες κι αν έκανε λόγω της δικής της οικονομικής κατάστασης;
Έχει δικαιολογημένα, τις υποψίες της! Αφού η ίδια αμφιταλαντεύεται, εκφράζοντας το παράπονό της, στην μητέρα της: “Μου φαίνεται ότι μου κρύβει πολλά πράγματα” εννοώντας τον Πέπε, ή “Ο Πέπε, εδώ και μια βδομάδα, ποτέ, δεν έφυγε, αργότερα από τη μία”… ενώ εκείνος, κατά μαρτυρία της Πόνθια και της Μαρτίριο, μιλάει μέχρι τις 4:00 το πρωί, σε κάποιο από τα παράθυρα του σπιτιού… Με ποια απ’ όλες, άραγε; Κάτι περίεργο συμβαίνει, μα ναι, το υποπτεύεται… Επίσης, χάνει τη φωτογραφία του, που φύλαγε πάντα, κάτω από το μαξιλάρι της, ενώ, αποκαλύπτεται στη συνέχεια, ότι της την έχει κλέψει η Μαρτίριο. Βρίσκεται λοιπόν, σε μία κατάσταση διαρκούς υποψίας… όλες οι αδερφές της, θα μπορούσαν να φαίνονται ένοχες στα μάτια της! Περισσότερο βέβαια, υποπτεύεται τις δυο επικρατέστερες… την Αδέλα, που την ακούει να μαλώνει με την Πόνθια (σε μια επιχείρηση νουθεσίας, της Πόνθια προς την Αδέλα) και τη Μαρτύριο, λόγω της φωτογραφίας. Την ενοχλεί αυτό, και σαφέστατα, πικραίνεται στη σκέψη της προικοθηρίας… (σε ένα ξέσπασμα, άλλωστε, μεταξύ αυτής και των αδερφών της, της το καταμαρτυρούν… Ο Πέπε, την διάλεξε για τα λεφτά της και τα αμπέλια της και όχι, για την ίδια!). Η Ανγκούστιας το γνωρίζει, αλλά δεν θέλει καν, να το εξομολογηθεί, ούτε στον ίδιο τον εαυτό της… που σημαίνει, πως επιλέγει να ζήσει μέσα από τη δική της πραγματικότητα… και όχι, μέσα απ’ την αλήθεια!
Μετά την τραγική κατάληξη που έχει η πιο όμορφη αδερφή τι είναι αυτό που “ταρακουνάει” την Ανγκούστιας και ποια μπορεί να είναι η αλλαγή των σκέψεων και της συμπεριφοράς της μετά από αυτό το συμβάν;
Η Ανγκούστιας θα συνεχίσει να είναι εκείνη η γεροντοκόρη, απόλυτα στερημένη γυναίκα, από όλες τις φυσιολογικές χαρές της ζωής! Θα εξακολουθήσει όμως, να διαθέτει και την “υπεροψία” εκείνη, που ίσως, να δικαιολογούσε, εν μέρει, η περιουσία της; Το γεγονός ότι προέρχεται από τον πρώτο γάμο της μητέρας της, σε σχέση με το μεγαλύτερο της ηλικίας της, την αποστασιοποιούν πάντα, από τις υπόλοιπες αδερφές της! Όμως τώρα, εισβάλλει ξαφνικά, η καθοριστική, πλέον, τραγική συνθήκη, που καταλύει τα πάντα, που έχει την δύναμη της ανατροπής και θα την συνθλίψει όπως και τις υπόλοιπες αδερφές της! Θα μαραθεί εντελώς και δεν θα επανέλθει… Το τέλος της αδερφής της, σηματοδοτεί και το δικό της! Η ελπίδα για αληθινή ζωή, έχει πλέον, απαγχονιστεί στο πρόσωπο της Αδέλα, για όλες! Δεν μπόρεσε να αποκτήσει ούτε και με την περιουσία της, αυτόν που ποθούσε! Θα συνειδητοποιήσει, επομένως, την τραγικότητά της και θα λουφάξει μέσα στην ανυπαρξία της! Μια σκέψη είναι, πως θα μπορούσε μεγαλώνοντας, να προσομοιωθεί με την μητέρα της! Να γίνει και εκείνη μια άλλη Μπερνάρντα Άλμπα. Όπως φυσικά και οι υπόλοιπες αδερφές της! Υπάρχουν αλήθεια, οι προεκτάσεις του ρόλου, που θα μπορούσε να φανταστεί, ο θεατής, ή ο ηθοποιός, μετά το τέλος του έργου, δίνοντας έτσι, και μια άλλη εκδοχή ή διάσταση στην ερμηνεία της ηρωίδας. Είναι δεδομένο πως θα ανατραπούν υιοθετημένες σκέψεις και συμπεριφορές, από όλες τις πτυχές! Παρόλα αυτά, δεν θεωρώ ότι η Ανγκούστιας, είναι από τη φύση της κακιά. Γιατί πολύ απλά, όταν η μητέρα της χτυπά την Μαρτίριο με το μπαστούνι της, επειδή, έκλεψε τη φωτογραφία του αρραβωνιαστικού της, εκείνη προσπαθεί να την εμποδίσει… “Ας τηνε μητέρα, ας τηνε σε παρακαλώ!” Έτσι αποδεικνύεται πως δεν είναι μοχθηρή φύση. Αμύνεται βέβαια, με την ασπίδα της αποστασιοποίησης, που μπορεί κάλλιστα, να ερμηνευτεί και ως υπεροψία. Διαθέτει φυσικά, την γνώση της δύναμης της, λόγω της περιουσίας της! Μεγαλώνοντας όμως, θα μπορούσε, όπως ανέφερα, να εξελιχθεί σε μία δεύτερη Μπερνάρντα Άλμπα.
Αν και θα μπορούσαμε να συζητάμε επί ώρες για αυτό το εκπληκτικό κείμενο θα ήθελα να μιλήσουμε για την Μαρία Συμεών. Για τις ιδιότητές της ως ηθοποιός, συνθέτις, αλλά και ως θεατρικός κειμενογράφος. Για το ότι ερμηνεύσατε σημαντικούς ρόλους του διεθνούς, αλλά και ελληνικού ρεπερτορίου, όπως και για το ότι ντύσατε μουσικά πολλές παραστάσεις, και για την ποίηση που γράφετε… Πείτε μας με λίγα λόγια τον χαρακτήρα που “υποδύεστε” στην πραγματική σας ζωή. Αλήθεια, από που πηγάζει αυτή η λάβα καλλιτεχνικής διέγερσης;
Η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσει να μιλώ πολύ, για τον εαυτό μου. Αφήνω μάλλον, τις πράξεις… γιατί μιλούν καλύτερα και πιο ουσιαστικά. Η διαδρομή του καλλιτέχνη είναι συχνά εκείνη, που έχει, ή δεν έχει κάτι να πει. Λατρεύω το θέατρο, τη μουσική, την ποίηση… Εργάζομαι πάνω σε αυτά, τα μελετώ. Ερευνώ και εμπνέομαι από τους κόσμους της τέχνης μου! Δίνω βάρος στον καλοδουλεμένο θεατρικό λόγο, γιατί θεωρώ, πως είναι ιδιαίτερα σημαντική προϋπόθεση στη δουλειά μας! Ναι, ως συνθέτις, έχω επενδύσει αρκετά, θεατρικά έργα με πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις μου (Αντιγόνη, Μαρίνα Τσβετάγιεβα, Πέρσες & Οιδίπους Τύραννος, (στην Avignon- Τηλέμαχος Μουδατσάκις), Ο Θρήνος του Τελαμώνος, Ελληνική μυθολογία, παιδικό θέατρο κ.α) Έχω επίσης, κάνει ενορχηστρώσεις σε συνθέσεις, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (Τρωάδες/ Διάχρονο-Μαίρη Βιδάλη) και Νίκου Χατζηαποστόλου, (Απάχηδες των Αθηνών / Μικρό Μπροντγουαίη-Βασίλης Πλατάκης) κ.α. και νιώθω τυχερή γιατί έχω υποδυθεί σπουδαίους και πολύ αγαπημένους ρόλους. Ευχαριστώ πάντα, για την τιμή και την εμπιστοσύνη, που μου δίνουν, κάθε φορά, αξιόλογοι καλλιτέχνες και συνεργάτες μου. Από τους πολύ αγαπημένους μου ρόλους που μου χάρισαν πολύτιμη εμπειρία και γνώση, γιατί είναι πράγματι, απαιτητικοί και πολυσήμαντοι, εννοώ στη διάθεση πολλαπλών επιπέδων ανάγνωσης , αναγνώρισης, εκβάθυνσης και ερμηνείας, είναι η “Ελένη” του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία της κυρίας Έλλης Βοζικιάδου, η “Αντιγόνη” του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Τάσου Λέρτα, η αγαπημένη μου Ρωσίδα ποιήτρια “Μαρίνα Τσβετάγιεβα”, σε κείμενο του Δημήτρη Βαρβαρήγου και σκηνοθεσία του Γιάννη Διαμαντόπουλου.
Σύντομα πρόσκειται να εκδοθεί και η Ποιητική Συλλογή μου, από τις εκδόσεις “Δρόμων”.
Ο χαρακτήρας μου, αν ήταν ρόλος, θα έπρεπε επίσης, να τον ερευνήσω, για να τον ερμηνεύσω… ( Από μία άλλη οπτική φαίνονται όλα διαφορετικά!)
Όμως, δεν υποδύομαι κανέναν ρόλο στη ζωή μου… Αυτό το αρνούμαι, τουλάχιστον, από θέση και πεποίθηση! Ένας ηθοποιός, ή ένας καλλιτέχνης γενικότερα, πρέπει να συνδέεται… με τον αληθινό εαυτό του! Να είναι όσο μπορεί πιο αυθεντικός. Αυτή η προσπάθεια είναι ουσιαστική. Έτσι μόνο, μπορεί να προσεγγίσει με όσο γίνεται μεγαλύτερη ειλικρίνεια, τη ζωή, να κατανοήσει ιδέες, να ερμηνεύσει αξίες. Η Γνώση είναι από μόνη, ένα σημαντικό κεφάλαιο στην Τέχνη. Δεν αρκεί όμως… Χρειάζεται και η “Καλλιέργεια της ψυχής” που θα διοχετεύει αυτή τη γνώση με τον ιδανικότερο τρόπο και θα δημιουργήσει, την προοπτική. Ο καλλιτέχνης για να εκφραστεί και να προτείνει, πρέπει πρώτα να αγγίξει τη δική του ψυχή.
Η λάβα αυτής της καλλιτεχνικής διέγερσης που αναφέρετε, είναι ακριβώς, αυτό… Είμαι ανήσυχη φύση, πνευματικά, έως και ατίθαση… με την καλή έννοια!
Μα φαίνομαι ήρεμη… (Έτσι μου λένε)
Ίσως αυτό, να εναρμονίζει την όλη κατάσταση!
Πριν κλείσουμε και αφού σας ευχαριστήσουμε για αυτήν την τόσο ενδιαφέρουσα κουβέντα μας, θα θέλαμε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες της Townsendia τα μελλοντικά σας σχέδια…
Σας ευχαριστώ κι εγώ, για τις τόσο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, που καθοδήγησαν έτσι, όμορφα, αυτή την συνέντευξη. Τα μελλοντικά μου σχέδια αφορούν ένα αρκετά απαιτητικό είδος θεάτρου, που αγαπώ ιδιαίτερα και το υπηρετώ από τη σχολή ακόμη, με την ίδια ζέση και τον ίδιο θαυμασμό. Την Αρχαία Τραγωδία. Μετά από μία πολύ τιμητική πρόταση, που δέχτηκα, βρίσκομαι ήδη, στο στάδιο προετοιμασίας. Δεν θα σας το αποκαλύψω, όμως, από τώρα! Επίσης, είμαι στη διαδικασία ολοκλήρωσης ενός Ορατορίου. Θέλω επίσης, να ευχηθώ Καλή Χρονιά, με πολύτιμο αγαθό, την “Ειρήνη” για όλο τον κόσμο!
Κλείνοντας, θα ήθελα, να σας παρουσιάσω τους πολύ αξιόλογους συντελεστές, της Παράστασής μας, που δουλέψαμε με αγάπη και πολύ φροντίδα, για το συγκεκριμένο Έργο «Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, στο Μικρό Μπροντγουαίη, σε μετάφραση του Νίκου Γκάτσου και σε σκηνοθεσία του Βασίλη Πλατάκη.
Μουσική: Τάκης Μπινιάρης
Χορογραφίες: Δημήτρης Ιβάνωφ
Σκηνικά: Χάρης Σεπεντζής
Κοστούμια: Βάνια Αλεξάνδροβα
Στίχοι τραγουδιών Τάκης Μπινιάρης-Βασίλης Καπερνάρος
Τραγούδι: Nανά Γεωργιάδη-Τάκης Μπινιάρης,
Κινησιολογία: Σίμων Πάτροκλος
Βοηθος σκηνοθέτη: Τάκης Δρόσος
Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Πλατάκης
Πρωταγωνιστούν: Τζένη Καλλέργη, Τιτίκα Σαριγκούλη, Κυριακή Γάσπαρη, Μαρία Δρακοπούλου, Μαρία Συμεών, Δέσποινα Χαριάτη, Κατερίνα Βολίκα, Άννα Μαρία Βιδάλη, Έφη Χαντζούλη, Αναστασία Χατζηαθανασίου, Σίμων Πάτροκλος.
Οι παραστάσεις μας, για τον καινούργιο χρόνο θα συνεχιστούν στη Θεσσαλονίκη 2, 3, 4, και 5 Ιανουαρίου στο Θέατρο Αθήναιον. Ευχαριστώ για την πρόσκληση αυτής, της πράγματι, πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης.
Εμείς σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας!
Συνέντευξη: ΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Θέατρο Αθήναιον
Εμείς σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας!
Συνέντευξη: ΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Θέατρο Αθήναιον
