
Η Doris Lessing, μία από τις πιο αιχμηρές και ανήσυχες φωνές της παγκόσμιας λογοτεχνίας, στο μυθιστόρημα «Η Καλή Τρομοκράτισσα» (Μεταίχμιο) καταπιάνεται με ένα θέμα που μοιάζει δυσάρεστα επίκαιρο: τη σχέση ιδεολογίας, προσωπικής ταυτότητας και πολιτικής βίας.
Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκεται η Alice, μια γυναίκα της μεσαίας τάξης που, γεμάτη καλές προθέσεις, μπλέκεται με μια ομάδα αριστερών ακτιβιστών στο Λονδίνο της δεκαετίας του ’80. Η Lessing δεν την παρουσιάζει σαν ηρωίδα, αλλά σαν ένα πρόσωπο γεμάτο αντιφάσεις: συμπονετική αλλά και αφελής, έτοιμη να βοηθήσει αλλά ανίκανη να δει πού οδηγείται.
Το βιβλίο λειτουργεί ταυτόχρονα ως σάτιρα και κοινωνικό σχόλιο: ξεσκεπάζει πώς οι ιδεολογικές φαντασιώσεις μπορούν να γίνουν παγίδα και να σπρώξουν τους ανθρώπους σε καταστάσεις που ποτέ δεν φαντάζονταν. Και ενώ η δράση εκτυλίσσεται σε μια άλλη εποχή, οι προβληματισμοί του – η πολιτική αυταπάτη, η ψευδαίσθηση της στράτευσης, η αδυναμία να ξεχωρίσεις το προσωπικό από το συλλογικό – μένουν ανησυχητικά σύγχρονοι.
Γιατί αξίζει να το διαβάσεις:
- Για την ψυχολογική διεισδυτικότητα με την οποία η Lessing σκιαγραφεί την Alice και τον κόσμο της.
- Για τον τρόπο που σατιρίζει μια ολόκληρη γενιά, χωρίς να χάνει την ανθρώπινη διάσταση.
- Γιατί είναι ένα μυθιστόρημα που δεν χαρίζεται στον αναγνώστη – απαιτεί, αλλά ανταμείβει.
Η αίσθηση που αφήνει; Ένα βιβλίο-καθρέφτης. Μπορεί να σε εκνευρίσει, μπορεί να σε συγκινήσει, αλλά σίγουρα δεν σε αφήνει αδιάφορο. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο προτέρημα μιας σπουδαίας συγγραφέα.
Γράφει η Ασπασία Σδούγκου










