Η στήλη μας στρέφεται σε μια συγκλονιστική γεωγραφία, αυτήν του εσωτερικού κόσμου της Κικής Δημουλά. Στο ποίημά της «Ο Πληθυντικός Αριθμός», η ποιήτρια μιλά για τις κάμαρες της μνήμης και την απόλυτη κυριαρχία των αναμνήσεων. Πρόκειται για ένα έργο που μετατρέπει τη γραμματική σε υπαρξιακή φιλοσοφία, προσφέροντας στον αναγνώστη μια βαθιά κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή.
Ο τίτλος του ποιήματος λειτουργεί ως ένας ειρωνικός καθρέφτης που αντανακλά την εσωτερική μας πραγματικότητα. Ο πληθυντικός αριθμός υποδηλώνει μια ιδιότυπη παγίδα, όπου η ποσότητα προσπαθεί να καλύψει το κενό της ποιότητας. Η Δημουλά χρησιμοποιεί τη γραμματική ως εργαλείο ανάδειξης της μεταμόρφωσης που επιφέρει η απώλεια στην καθημερινότητα. Όλα όσα κάποτε υπήρξαν ενικά, μοναδικά και ολοζώντανα, τώρα πληθύνονται μόνο στη σφαίρα της μνήμης. Οι έρωτες γίνονται αναμνήσεις ερώτων και οι στιγμές μετατρέπονται σε ατέρμονα δευτερόλεπτα απουσίας, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου το παρελθόν μοιάζει πιο πολυπληθές από το παρόν.
Η Δημουλά χτίζει τη μοναξιά της με υλικά καθημερινά και σχεδόν πεζά, δίνοντας τους μια νέα, ποιητική υπόσταση. Ένα παλιό ρολόι, ένας ξεχασμένος έρωτας, η σκόνη πάνω στα έπιπλα και οι σκιές στους τοίχους αποτελούν δομικά στοιχεία ενός χώρου που κατοικείται από ζωντανές αναμνήσεις. Η ποίησή της μοιάζει με ψίθυρο συμφιλίωσης με το αναπόφευκτο της φθοράς. Η μοναξιά αποτελεί μια προσεκτικά μελετημένη αρχιτεκτονική που η ίδια η ποιήτρια έχει σχεδιάσει με σκοπό την προστασία του εαυτού της από την ορμή του χρόνου. Είναι ένας τρόπος να οχυρωθεί κανείς μέσα στα δικά του βιώματα, βρίσκοντας μια παράξενη ασφάλεια μέσα στη γνώριμη μελαγχολία.
Η εικόνα που συνοδεύει την ανάλυσή μας, το σταματημένο ρολόι τσέπης πάνω στο παλιό ξύλο, αποτυπώνει την αίσθηση του παγωμένου χρόνου που διαπνέει όλο το έργο. Στη Δημουλά ο χρόνος συσσωρεύεται αντί να κυλά. Κάθε δευτερόλεπτο που περνά, κάθε πέταλο που πέφτει και κάθε στίχος που γράφεται αποτελεί ένα λιθαράκι σε ένα οικοδόμημα που πληθύνεται ενώ παραμένει άδειο από φυσική παρουσία. Η ποιήτρια καταφέρνει να κάνει την απουσία να φαντάζει χειροπιαστή, δίνοντας βάρος και σχήμα σε όσα έχουν χαθεί.
Η ανάλυση αυτή μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι «Ο Πληθυντικός Αριθμός» αποτελεί έναν ύμνο στην ανθρώπινη αντοχή και στη δύναμη της λέξης να διασώζει το συναίσθημα. Η Κική Δημουλά μας διδάσκει ότι η μοναξιά αποτελεί ένα νέο ξεκίνημα και μια νέα γλώσσα που οφείλουμε να μάθουμε να μιλάμε με θάρρος. Είναι μια πρόσκληση να αποδεχτούμε την πληθώρα των αναμνήσεων μας ως έναν πλούτο που μας ορίζει, ακόμα κι αν αυτός ο πλούτος αποτελείται από σκιές. Η ποίηση της μας βοηθά να ανακαλύψουμε την ομορφιά που κρύβεται στην εσωτερική μας σιωπή, κάνοντας τον ενικό της ύπαρξης μας να ακούγεται πιο δυνατός μέσα στον πληθυντικό του κόσμου.
Γράφει ο Αιμίλιος Παπαδάκης