Η μικρή γάτα είχε βρει το βασίλειό της σε μια γωνιά που κανείς δεν παρατηρούσε. Ένα κομμάτι τοίχου, μια γλάστρα μισοξεραμένη, λίγος ήλιος που τρύπωνε ανάμεσα από τα κλαδιά και έπεφτε πάνω της σε χρυσαφένιες πινελιές. Εκεί καθόταν, με το βλέμμα μισό φοβισμένο, μισό περίεργο, σαν να περίμενε κάποιον που δεν ερχόταν.
Η πόλη γύρω της συνέχιζε αδιάφορη. Ανθρώπινα βήματα χτυπούσαν στο πεζοδρόμιο, φωνές ανακατεύονταν με τον ήχο από μηχανάκια και τα παράθυρα άνοιγαν και έκλειναν με το ρυθμό της καθημερινότητας. Μα για εκείνη, ο κόσμος ήταν πιο απλός. Μια ζεστή ακτίνα ήλιου, μια στιγμή σιωπής πριν ο θόρυβος ξαναγεμίσει τον αέρα.
Παιδιά του δρόμου την ήξεραν. Την είχαν δει να τριγυρνάει, να σκαρφαλώνει σε αυλές, να τρέχει να κρυφτεί μόλις ακουγόταν κάτι δυνατό. Κι όμως, πίσω από τη φυγή της κρυβόταν η ανάγκη για αγάπη. Κάποια χέρια που θα της ακουμπούσαν λίγο φαγητό, ένα χάδι που θα της έδινε ασφάλεια. Στον κόσμο της, ακόμα και το πιο μικρό χαμόγελο είχε το μέγεθος ενός θαύματος.
Κι έτσι, κάθε μεσημέρι, όταν ο ήλιος έπεφτε πάνω στο στενό και οι σκιές σκλήραιναν, η γάτα έβρισκε ξανά τη γωνιά της. Σαν να έλεγε στον εαυτό της: «Εδώ είναι το καταφύγιο, εδώ μπορώ να υπάρχω χωρίς φόβο.» Ο τοίχος ήταν το φρούριο, η γλάστρα το δάσος της, κι ο ήλιος που έσταζε ανάμεσα στα φύλλα, η πιο σίγουρη υπόσχεση πως η ζωή δεν παύει να χαμογελά.
Όποιος περνούσε αδιάφορος δεν έβλεπε κάτι σπουδαίο. Μια ασπρόμαυρη γάτα, λίγο σκονισμένη, λίγο ταλαιπωρημένη. Μα όποιος σταματούσε για λίγο, καταλάβαινε ότι η γειτονιά είχε έναν μυστικό κάτοικο που έδινε ψυχή ακόμα και στον πιο άχρωμο τοίχο. Γιατί έτσι είναι η πόλη. Κρύβει θαύματα στα πιο απλά μέρη, φτάνει να έχεις μάτια να τα δεις.
Γράφει η Έρη Χριστοφορίδου