
Αποφοιτεί από το τετρατάξιο γυμνάσιο το 1900 και τον επόμενο χρόνο γράφεται στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει ποτέ τις νομικές του σπουδές. Δοκιμάζεται στο θεατρικό σανίδι ως ηθοποιός και αμέσως μετά αφιερώνεται ολοκληρωτικά στην ποιητική δημιουργία.
Είναι Αύγουστος του 1906 όταν γνωρίζει την Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ, την οποία και παντρεύεται το 1907. Τον ίδιο χρόνο ταξιδεύει στην Αίγυπτο για να συναντήσει τον μεγαλύτερο αδερφό του που εργάζεται εκεί. Σε μία εκδρομή του στη Λιβυκή Έρημο γράφει την ποιητική σύνθεση “Αλαφροΐσκιωτος”. Η κυκλοφορία αυτής της ποιητικής σύνθεσης, το 1909, αποτελεί εκδοτικό γεγονός, μιας και προκαλεί ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους. Πρόκειται για έναν αληθινό ύμνο προς την ελληνική φύση γραμμένος με θαυμαστή δύναμη και με αδρούς πρωτότυπους στίχους.




- Το 1946, προτεινόμενος από το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Anders Österling.
- Το 1947, προτεινόμενος από τον Νίκο Βέη, που την ίδια χρονιά προτείνει και τον Νίκο Καζαντζάκη με την σκέψη πως θα έπρεπε να βραβευτούν από κοινού.
- Το 1948, προτεινόμενος από μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Γραμμάτων, Ιστορίας και Αρχαιοτήτων της Σουηδίας Axel W. Persson και το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας συγγραφέα και δημοσιογράφο Elin Wägner. Την χρονιά εκείνη, ο Anders Österling, ο οποίος πρότεινε τον Σικελιανό το 1946, προτείνει να μοιραστεί το βραβείο μαζί με τον νικητή εκείνης της χρονιάς Τ.Σ. Έλιοτ, αλλά η πρότασή του απορρίπτεται.
- Το 1949, προτεινόμενος από το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας, συγγραφέα Sigfrid Siwertz.
- Το 1950, προτεινόμενος με δύο προτάσεις. Μία, με μοναδικό υποψήφιο τον ίδιο, από την Ελληνική Εταιρεία Λογοτεχνών και μία, σε συνδυασμό ξανά με τον Καζαντζάκη, από το μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας συγγραφέα Hjalmar Gullberg.











