
Υπήρξε μια εποχή που το πεζοδρόμιο ήταν προέκταση του σπιτιού.
Οι γυναίκες έβγαζαν τις καρέκλες έξω μόλις έπεφτε ο ήλιος και κάθονταν για «δυο κουβέντες». Δυο κουβέντες που γίνονταν τέσσερις, μετά οχτώ και έπειτα ολόκληρη συνέλευση της γειτονιάς.
Οι καρέκλες μόνο τυχαίες δεν ήταν.
Ο καθένας είχε την “καλή” του για τις επισκέψεις και την “έξω” για το δρόμο. Πλεκτές ψάθες, ξύλο φαγωμένο από τον χρόνο, σίδερο που έτριζε και πάνω τους κάθονταν καλοκαίρια ολόκληρα.
Εκεί λύνονταν παρεξηγήσεις, κλείνονταν συμφωνίες, κανονίζονταν γάμοι και βαφτίσια.
Εκεί έβλεπες τα παιδιά να παίζουν μέχρι αργά, τους παππούδες να κάνουν τα ίδια αστεία κάθε χρόνο, τις γυναίκες να πλέκουν καθώς μιλούσαν.
Ήταν οι μικρές σοφίες της ζωής που περνούσαν από στόμα σε στόμα με τον ίδιο τρόπο που περνούσαν οι καρέκλες από σπίτι σε σπίτι όταν χρειαζόταν έξτρα θέση.
Καρέκλες απλές, αλλά φορτωμένες ιστορίες.
Και ακόμη και αν σήμερα λείπουν από τα πεζοδρόμια, παραμένουν μέσα μας σαβ σύμβολα αυτής της παλιάς, δεμένης κοινότητας που έβρισκε πάντα χρόνο για άνθρωπο.
Πηγές και λαογραφική τεκμηρίωση: Αρχεία Αστικής Λαογραφίας, Κέντρο Λαογραφίας Ακαδημίας Αθηνών | Πρόγραμμα «Αστική Μνήμη», Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης | Μουσείο Μπενάκη – Τμήμα Νεότερης Ελληνικής Ζωής | Φωτογραφικό Αρχείο ΕΡΤ – Συλλογές παλιάς Αθήνας & γειτονιών
Γράφει η Ασπασία Σδούγκου