
Η Hedda της Nia DaCosta δεν είναι απλά μια μεταφορά του παλιού θεατρικού κειμένου. Eίναι μια φωτιά που σιγοκαίει με εκκωφαντική σιωπή, μια εξερεύνηση της καταπίεσης της ψυχής πίσω από τον οικογενειακό μανδύα της ευπρέπειας. Με την Tessa Thompson να κρατά το σκληρό, πληγωμένο κέντρο του δράματος, η ταινία μετατρέπει την πασίγνωστη Hedda Gabler σε κάτι νέο: πιο ταραγμένο, πιο μυστήριο, πιο επικίνδυνο και πιο ουσιαστικό.
Η υπόθεση ξετυλίγεται σε ένα βράδυ που μόνο απλό δεν είναι, σε ένα μεγάλο σπίτι γεμάτο ποτά, προσδοκίες, παλιές πληγές και φιλικά πρόσωπα που δεν λένε ποτέ όλη την αλήθεια. Όταν η παλιά αγάπη επιστρέφει με νοσηρή διάθεση, αυτή τη φορά ως γυναίκα, με ανατροπή φύλου στον χαρακτήρα, η ευπρέπεια καταρρέει και οι ισορροπίες ανατρέπονται. Κάθε βλέμμα, κάθε ανοιχτός διάλογος, κάθε σιωπή έχει βάρος. Η Hedda δεν είναι απλώς δυστυχισμένη. Eίναι ψυχή που ανασαίνει στο κενό, αγωνιά να διαμορφώσει το πεπρωμένο της μέσα σε κοινωνικά δεσμά.
Η σκηνοθεσία της DaCosta είναι σκληρή χωρίς να γίνεται υποχρεωτικά ωμή. H φωτογραφία του Sean Bobbitt ξεδιπλώνει τη σκιά και το φως με τρόπο που αντανακλά την ίδια την όψη της Hedda, εκθαμβωτική απ’ έξω, αλλά θαμπή και πληγωμένη από μέσα. Το καστ δένει αρμονικά. H Nina Hoss ως Eileen, η παλιά αγάπη που επιστρέφει με νέο πρόσωπο, η Imogen Poots ως Thea με ευαισθησία και αντίστιξη· όλοι διαλεγμένοι για να τεντώσουν τα όρια της ηθικής, της επιθυμίας και της εξουσίας.
Υπάρχουν στιγμές που το έργο μοιάζει με θεατρική σκηνή μεταμορφωμένη σε φιλμ, με κάποιες υπερβολές στον ρυθμό και με την «σκηνικότητα» των χαρακτήρων να προδίδει τις ρίζες του. Όμως αυτές οι μικρές ατέλειες δεν καταστρέφουν την εμπειρία· αντιθέτως ενισχύουν την αίσθηση εγκλωβισμού. Και όταν το φιλμ φτάνει στο τέλος, οι πόρτες που κλείνουν αφήνουν πίσω τους μια μυρωδιά αποκαΐδιου. Συναισθηματικού, κοινωνικού, βαθιά ανθρώπινου.
ΗΠΑ, 2025 | Σκηνοθεσία: Nia DaCosta | Πρωταγωνιστούν: Tessa Thompson, Nina Hoss, Imogen Poots
Γράφει η Ασπασία Σδούγκου





