Το One Battle After Another (Μια Μάχη μετά την Άλλη) του Paul Thomas Anderson είναι μια ταινία που δεν περνά απαρατήρητη. Πρόκειται για έναν φιλόδοξο συνδυασμό δράσης, πολιτικού σχολίου και οικογενειακού δράματος, με φόντο την Αμερική του 21ου αιώνα. Μια κοινωνία σε αναβρασμό, όπου το προσωπικό και το πολιτικό συγκρούονται διαρκώς. Βασισμένη ελευθέρως στο μυθιστόρημα Vineland του Thomas Pynchon, η ταινία γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν και προσεγγίζει τη ριζοσπαστική δράση με συναισθηματικό βάθος.
Η ιστορία ξεκινά δυναμικά. Η επαναστατική οργάνωση French 75, υπό την ηγεσία της εκρηκτικής Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor), καταλαμβάνει ένα κέντρο κράτησης μεταναστών στα σύνορα ΗΠΑ–Μεξικού. Στόχος της είναι να ελευθερώσει τους κρατούμενους και να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στο καθεστώς. Απέναντί της, ο Colonel Steven J. Lockjaw (Sean Penn), ένας στρατιωτικός με σκοτεινό παρελθόν και αυταρχικές εμμονές, δε θα διστάσει να καταφύγει στη βία για να καταστείλει την αντίσταση. Στο επίκεντρο της σύγκρουσης βρίσκονται και δύο πρώην σύντροφοι. Ο Bob Ferguson (Leonardo DiCaprio) και η Perfidia, οι οποίοι, μέσα στην αναταραχή, φέρνουν στον κόσμο μια κόρη, πριν οδηγηθούν στην αποξένωση, την προδοσία και τελικά στη φυλάκιση του Bob.
Δεκαέξι χρόνια μετά, ο Bob έχει αποφυλακιστεί και προσπαθεί να ζήσει μια ήρεμη ζωή μεγαλώνοντας την κόρη τους, Willa (Chase Infiniti), πλέον έφηβη. Όμως το παρελθόν επιστρέφει εκρηκτικά, καθώς ο Lockjaw εξαπολύει ένα ανελέητο κυνηγητό για να “καθαρίσει” τα κατάλοιπα της αντίστασης. Αυτό το νέο “μέτωπο” επαναφέρει τα διλήμματα, τις τύψεις και τους κινδύνους που ο Bob νόμιζε πως είχε αφήσει πίσω του.
Ο DiCaprio δίνει μία από τις πιο ανθρώπινες και πολυδιάστατες ερμηνείες του. Είναι ταυτόχρονα κουρασμένος, συναισθηματικά εύθραυστος, αλλά και αποφασισμένος να προστατεύσει το παιδί του. Η εσωτερική του πάλη είναι εμφανής σε κάθε σκηνή. Η Teyana Taylor εντυπωσιάζει ως Perfidia. Δυναμική, εκρηκτική, γεμάτη ένταση και πάθος. Σε στιγμές γίνεται σκληρή, ακόμη και τρομακτική, αλλά ποτέ δεν χάνει την εσωτερική της δικαιολογία. Είναι μια γυναίκα που έχει επιλέξει να πολεμήσει, με οποιοδήποτε κόστος. Ο Sean Penn, στον ρόλο του Lockjaw, κινείται ανάμεσα στο γκροτέσκο και το απειλητικό. Είναι ένας κακός που δεν λειτουργεί ως απλή φιγούρα εξουσίας, αλλά ως σύμβολο της καταστολής και της αρρωστημένης εμμονής με την “τάξη”.
Η νεαρή Chase Infiniti ως Willa προσφέρει μια συγκινητική και ειλικρινή παρουσία. Είναι το συναισθηματικό κέντρο της ιστορίας, ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν των γονιών της και το αβέβαιο μέλλον που καλείται να διαμορφώσει η ίδια. Μέσα από τα μάτια της βλέπουμε τις επιπτώσεις που έχουν οι πολιτικές αποφάσεις και οι προσωπικές επιλογές σε μια νέα γενιά.
Ο Anderson σκηνοθετεί με την ωριμότητα και την αυτοπεποίθηση που τον χαρακτηρίζουν. Οι σκηνές δράσης είναι έντονες, χωρίς να θυσιάζουν τον ρυθμό ή την αίσθηση αυθεντικότητας. Ταυτόχρονα, δεν φοβάται να κάνει παύσεις, να δώσει χώρο στους χαρακτήρες να αναπνεύσουν, να μας επιτρέψει να ακούσουμε και να νιώσουμε. Η φωτογραφία του Michael Bauman είναι εξαιρετική, με έξυπνες γωνίες λήψης, φυσικό φωτισμό και έντονες χρωματικές αντιθέσεις. Η ταινία μοιάζει σχεδόν ονειρική σε σημεία, ενώ σε άλλες σε προσγειώνει απότομα σε μια βίαιη πραγματικότητα.
Η μουσική του Jonny Greenwood, πιστός συνεργάτης του Anderson, κινείται ανάμεσα στο ανήσυχο και το λυρικό. Δεν συνοδεύει απλώς την εικόνα. Ενισχύει την ένταση, δημιουργεί ατμόσφαιρα και μερικές φορές “σχολιάζει” όσα βλέπουμε. Η χρήση του ήχου είναι καθοριστική για την εμπειρία της ταινίας, ιδίως στις σκηνές σιωπής, όπου οι παύσεις είναι πιο εύγλωττες από κάθε διάλογο.
Σε θεματικό επίπεδο, η ταινία αγγίζει βαθύτερα ζητήματα. Τι σημαίνει να αγωνίζεσαι; Ποιο είναι το κόστος της αντίστασης, όχι μόνο για σένα, αλλά και για όσους αγαπάς; Πώς διαχειρίζεται κανείς τις συνέπειες των επιλογών του όταν δεν είναι πια στην “πρώτη γραμμή”; Ο Anderson δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Θέτει ερωτήματα και αφήνει το κοινό να τα κουβαλήσει μαζί του μετά την έξοδο από την αίθουσα.
Φυσικά, η ταινία δεν είναι τέλεια. Το διάρκειας 162 λεπτών φιλμ σε ορισμένα σημεία κουράζει, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος, όπου ο ρυθμός χαλαρώνει και κάποιες υποπλοκές αποπροσανατολίζουν. Επίσης, το μείγμα πολιτικής σάτιρας, δράσης και οικογενειακού δράματος μπορεί να φανεί κάπως άνισο σε θεατές που προτιμούν πιο σαφείς αφηγηματικές γραμμές. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική εμπειρία είναι καθηλωτική.
Το «Μια Μάχη μετά την Άλλη» δεν είναι απλώς μια ακόμη “πολιτική ταινία” ή ένα “blockbuster με κοινωνικό μήνυμα”. Είναι ένα έργο βαθιά προσωπικό και πολιτικό ταυτόχρονα, που κερδίζει με τη φιλοδοξία, την τόλμη και τη συναισθηματική του πυκνότητα. Αξίζει να το δει κανείς και όχι μόνο μία φορά.
Γράφει η Βασιλική Χριστάκου
