Το ξενοδοχείο Stanley, σκαρφαλωμένο στις επιβλητικές πλαγιές των Βραχωδών Ορέων στο Έστες Παρκ του Κολοράντο, αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά τοπόσημα του αμερικανικού νεοκλασικού αρχιτεκτονικού ρυθμού και, ταυτόχρονα, ένα παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τους λάτρεις του μυστηρίου. Η ιστορία του ξεκινά στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν ο Φρίλαντ Όσκαρ Στάνλεϊ, ένας ευκατάστατος εφευρέτης και συνδημιουργός του περίφημου ατμοκίνητου αυτοκινήτου Stanley Steamer, διαγνώστηκε με φυματίωση. Οι γιατροί της εποχής τού έδωσαν ελάχιστο χρόνο ζωής, συμβουλεύοντάς τον να καταφύγει στον καθαρό, ξηρό αέρα του Κολοράντο για να περάσει τους τελευταίους μήνες του. Αντί για το τέλος, όμως, το υψόμετρο και το περιβάλλον λειτούργησαν ευεργετικά, η υγεία του βελτιώθηκε θεαματικά και ο ίδιος, γεμάτος ευγνωμοσύνη για τον τόπο που τον έσωσε, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα πολυτελές θέρετρο.
Το Stanley άνοιξε τις πύλες του το 1909, φέρνοντας την κομψότητα της ανατολικής ακτής στην άγρια φύση της αμερικανικής δύσης. Διέθετε ηλεκτρικό ρεύμα, τρεχούμενο νερό, τηλέφωνα σε κάθε δωμάτιο και μια ολόκληρη σειρά από ανέσεις που θεωρούνταν πρωτοποριακές για την εποχή. Γρήγορα μετατράπηκε σε πόλο έλξης για την υψηλή κοινωνία, φιλοξενώντας προσωπικότητες όπως ο πρόεδρος Θεόδωρος Ρούσβελτ και ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. Καθώς όμως οι δεκαετίες περνούσαν και η τουριστική κίνηση άλλαζε μορφή, το ξενοδοχείο άρχισε να παρακμάζει, μέχρι που μια τυχαία επίσκεψη τη δεκαετία του 1970 άλλαξε για πάντα τη μοίρα του, συνδέοντάς το με την παγκόσμια ποπ κουλτούρα και τη σύγχρονη μυθολογία του τρόμου.
Το φθινόπωρο του 1974, ένας νεαρός και τότε άσημος συγγραφέας, ο Στίβεν Κινγκ, αποφάσισε να μείνει στο ξενοδοχείο μαζί με τη σύζυγό του. Ήταν η τελευταία ημέρα της σεζόν και το Stanley ετοιμαζόταν να κλείσει για τον χειμώνα. Ήταν οι μοναδικοί πελάτες σε ένα τεράστιο, άδειο κτίριο με ατελείωτους, σιωπηλούς διαδρόμους. Τους δόθηκε το δωμάτιο 217. Εκείνο το βράδυ, ο Κινγκ είδε έναν εφιάλτη στον οποίο ο μικρός του γιος έτρεχε στους διαδρόμους κοιτάζοντας έντρομος πίσω του. Ξυπνώντας έντρομος, κάπνισε ένα τσιγάρο κοιτάζοντας τα βουνά από το παράθυρο, και μέχρι να το σβήσει, είχε ήδη συλλάβει τη βασική πλοκή για τη «Λάμψη», το βιβλίο που θα τον καθιέρωνε ως τον απόλυτο μετρ του τρόμου.
Από εκείνη την περίοδο και μετά, οι φήμες για παραφυσικά φαινόμενα στο Stanley γιγαντώθηκαν, μετατρέποντάς το σε Μέκκα των ερευνητών του μεταφυσικού. Οι πιο έντονες ιστορίες περιστρέφονται γύρω από τους ίδιους τους ιδρυτές του. Πολλοί επισκέπτες και εργαζόμενοι ορκίζονται ότι έχουν δει τη φιγούρα του Φρίλαντ Στάνλεϊ να περιφέρεται στο λόμπι ή στην αίθουσα υποδοχής, επιβλέποντας την περιουσία του. Η σύζυγός του, η Φλόρα, ήταν δεινή πιανίστα, και ο αστικός θρύλος λέει ότι οι μελωδίες από το αγαπημένο της πιάνο ακούγονται ακόμα και σήμερα να αντηχούν στην άδεια αίθουσα χορού κατά τη διάρκεια της νύχτας, παρόλο που δεν υπάρχει κανείς στο δωμάτιο. Ιδιαίτερη φήμη συνοδεύει τον τέταρτο όροφο του κτιρίου, ο οποίος παλαιότερα χρησίμευε ως χώρος διαμονής για τους υπηρέτες και τα παιδιά των πλουσίων επισκεπτών. Εκεί, οι μαρτυρίες κάνουν λόγο για ήχους από παιδικά βήματα, γέλια και τρεχαλητά στους διαδρόμους, καθώς και για αντικείμενα που αλλάζουν θέση μόνα τους μέσα στα δωμάτια. Ιδιαίτερα το δωμάτιο 401 θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα πιο ενεργά σημεία, με αναφορές για έναν υποτιθέμενο «φύλακα» που συχνά πειράζει τις αποσκευές των ενοίκων ή σβήνει τα φώτα.
Το περιβόητο δωμάτιο 217, όπου έμεινε ο Στίβεν Κινγκ, κρύβει επίσης τη δική του ιστορία, η οποία βασίζεται σε ένα πραγματικό γεγονός. Το 1911, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, σημειώθηκε έκρηξη υγραερίου στο συγκεκριμένο δωμάτιο. Μια καμαριέρα, η Ελίζαμπεθ Γουίλσον, τραυματίστηκε σοβαρά αλλά επέζησε και συνέχισε να εργάζεται στο ξενοδοχείο μέχρι το τέλος της ζωής της. Οι φήμες λένε ότι το πνεύμα της επέστρεψε στο δωμάτιο 217 για να συνεχίσει τη δουλειά της. Οι επισκέπτες αναφέρουν ότι βρίσκουν τα ρούχα τους τακτοποιημένα, τα κρεβάτια στρωμένα με απόλυτη ακρίβεια, ενώ υπάρχουν και ιστορίες για ανύπαντρα ζευγάρια που ένιωσαν μια ανεξήγητη ψυχρή αύρα ανάμεσά τους, καθώς η συντηρητική Ελίζαμπεθ φαίνεται πως δεν εγκρίνει τη διαμονή τους.
Το ξενοδοχείο Stanley έχει αγκαλιάσει πλήρως αυτή τη σκοτεινή του φήμη, εντάσσοντάς την στην ταυτότητά του. Αντί να κρύψει τις ιστορίες τρόμου, διοργανώνει νυχτερινές ξεναγήσεις μυστηρίου και φιλοξενεί φεστιβάλ κινηματογράφου τρόμου. Η διοίκηση μάλιστα φρόντισε να δημιουργήσει έναν δαιδαλώδη πράσινο λαβύρινθο στην είσοδο του ξενοδοχείου, ως ξεκάθαρη αναφορά στην κινηματογραφική μεταφορά της «Λάμψης» από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ, παρόλο που η ταινία δεν γυρίστηκε εκεί. Είτε πρόκειται για πραγματικά μεταφυσικά φαινόμενα είτε για το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά επιτυχημένης υποβολής που πυροδοτήθηκε από τη λογοτεχνία, το Stanley παραμένει ένας χώρος όπου τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας μοιάζουν θολά. Η υποβλητική του ατμόσφαιρα, η ιστορική του βαρύτητα και η απομόνωσή του μέσα στο άγριο τοπίο του Κολοράντο συνεχίζουν να γεννούν ιστορίες. Ίσως τελικά ορισμένα κτίρια να χτίζονται με πέτρα και ξύλο, ενώ άλλα με μνήμες, θρύλους και σκιές που αρνούνται να σβήσουν.
Γράφει η Βασιλική Χριστάκου
Πηγές
- The Stanley Hotel (Official Website)
- National Park Service – Rocky Mountain National Park
- Encyclopaedia Britannica – Stephen King
- History Colorado
- Smithsonian Magazine
- Biography.com – Stephen King
- Colorado Encyclopedia
Ανάμεσα στους επιβλητικούς βράχους των Βραχωδών Ορέων και στις σκιές που γεννά η φαντασία, το Stanley Hotel εξακολουθεί να γοητεύει επισκέπτες από κάθε γωνιά του κόσμου. Είτε ως ιστορικό μνημείο, είτε ως πηγή έμπνευσης για τη λογοτεχνία του τρόμου, παραμένει ένα μέρος όπου η πραγματικότητα και ο θρύλος συναντιούνται με τρόπο που δύσκολα αφήνει κάποιον αδιάφορο.