Σε μια κατά τα άλλα γαλήνια και γραφική παραθαλάσσια γειτονιά του Amityville στο Long Island της Νέας Υόρκης, στέκει ένα επιβλητικό και σκοτεινό σπίτι ολλανδικής αποικιακής αρχιτεκτονικής. Για τον ανυποψίαστο περαστικό, η κατοικία στην οδό Ocean Avenue φαντάζει ως ένα πανέμορφο, ιστορικό οίκημα που αποπνέει αρχοντιά. Για τον υπόλοιπο κόσμο, ωστόσο, και ιδιαίτερα για τους λάτρεις του μεταφυσικού, αποτελεί το πιο διάσημο στοιχειωμένο σπίτι στην ιστορία της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας. Η ανατριχιαστική και βαριά φήμη αυτού του κτιρίου δεν χτίστηκε από το μηδέν, αλλά βασίστηκε σε δύο πολύ συγκεκριμένους και ισχυρούς πυλώνες: μια πραγματική, φρικιαστική μαζική δολοφονία που συγκλόνισε την αμερικανική κοινωνία και μια μεταγενέστερη ιστορία δαιμονικού στοιχειώματος, η οποία γέννησε ένα από τα πιο επιτυχημένα franchise τρόμου όλων των εποχών.
Πριν μετατραπεί στο απόλυτο σύμβολο του αστικού μύθου και του παραφυσικού, το σπίτι υπήρξε το φυσικό σκηνικό μιας αδιανόητης και αιματηρής ανθρώπινης τραγωδίας. Όλα ξεκίνησαν τη σκοτεινή νύχτα της δέκατης τρίτης Νοεμβρίου του χίλια εννιακόσια εβδομήντα τέσσερα. Ο εικοσιτριάχρονος Ronald DeFeo Jr., γνωστός στους φίλους του με το παρατσούκλι Butch, πήρε στα χέρια του μια βαριά καραμπίνα και μέσα στην απόλυτη σιγή της νύχτας δολοφόνησε εν ψυχρώ και τους δύο γονείς του, καθώς και τα τέσσερα μικρότερα αδέλφια του, τα οποία ήταν ηλικίας από εννέα έως δεκαοκτώ ετών. Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο αυτής της σφαγής ήταν ότι και τα έξι θύματα βρέθηκαν νεκρά στα κρεβάτια τους, ξαπλωμένα μπρούμυτα, με τα χέρια τους φαινομενικά υψωμένα πάνω από τα κεφάλια τους σαν να παραδίνονταν σε μια αόρατη δύναμη. Αυτό το γεγονός τροφοδότησε αμέτρητες θεωρίες για το αν υπήρχαν συνεργοί ή αν τα θύματα είχαν ναρκωθεί, αν και οι επίσημες τοξικολογικές εξετάσεις διέψευσαν κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Ο DeFeo συνελήφθη και ομολόγησε γρήγορα, όμως κατά τη διάρκεια της πολύκροτης δίκης του υποστήριξε με πάθος ότι άκουγε δαιμονικές φωνές μέσα στο κεφάλι του, οι οποίες τον διέταζαν ανελέητα να εξοντώσει την οικογένειά του επειδή, όπως υποστήριζε, ήταν διαβολική. Αυτή ακριβώς η μακάβρια λεπτομέρεια αποτέλεσε τον σπόρο για τον υπερφυσικό εφιάλτη που επρόκειτο να ακολουθήσει λίγο καιρό αργότερα.
Περίπου δεκατρείς μήνες μετά το μακελειό που στοίχειωσε την περιοχή, τον Δεκέμβριο του χίλια εννιακόσια εβδομήντα πέντε, η οικογένεια Lutz αποφάσισε να κάνει μια νέα αρχή. Ο George, η Kathy και τα τρία μικρά παιδιά τους αγόρασαν το τεράστιο σπίτι σε μια εξαιρετικά και ύποπτα χαμηλή τιμή. Παρόλο που γνώριζαν πολύ καλά το πρόσφατο αιματηρό παρελθόν της κατοικίας, αποφάσισαν να αγνοήσουν τον κίνδυνο. Η διαμονή τους, ωστόσο, έμελλε να μετατραπεί σε μια αληθινή κόλαση που διήρκεσε μόλις είκοσι οκτώ ημέρες. Σύμφωνα με την τρομακτική αφήγηση που παρέδωσαν αργότερα, από την πρώτη κιόλας νύχτα άρχισαν να βιώνουν ανεξήγητα παραφυσικά φαινόμενα. Οι μαρτυρίες τους έκαναν λόγο για έντονες απόκοσμες μυρωδιές, για πράσινη γλοιώδη ουσία που έτρεχε μυστηριωδώς από τους τοίχους του σαλονιού, και για μαύρα σμήνη μυγών που εμφανίζονταν από το πουθενά σε ερμητικά κλειστά δωμάτια μέσα στην παγωνιά του χειμώνα. Ο George Lutz υποστήριζε ότι ένιωθε μια αόρατη δύναμη να τον ξυπνάει κάθε νύχτα ακριβώς στις 3:15, την ώρα δηλαδή που η αστυνομία υπολόγιζε ότι είχαν λάβει χώρα οι άγριες δολοφονίες. Το αποκορύφωμα του τρόμου ήρθε όταν ισχυρίστηκαν ότι η Kathy ανυψωνόταν μυστηριωδώς πάνω από το κρεβάτι της κατά τη διάρκεια της νύχτας. Παράλληλα, ανακάλυψαν μια κρυφή, μικροσκοπική κόκκινη αίθουσα στο βάθος του υπογείου, η οποία εξέπεμπε μια αβάσταχτη δυσοσμία και θεωρήθηκε πύλη για την κόλαση. Μέσα σε αυτό το κλίμα απόλυτου πανικού, οι Lutz ανέφεραν την παρουσία μιας σκοτεινής δαιμονικής οντότητας με κατακόκκινα μάτια που τους παρακολουθούσε. Κυριευμένοι από τρόμο, εγκατέλειψαν το σπίτι άρον άρον τον Ιανουάριο του χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι, αφήνοντας πίσω όλα τα υπάρχοντά τους.
Αυτή η εφιαλτική εμπειρία καταγράφηκε με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια από τον συγγραφέα Jay Anson στο βιβλίο The Amityville Horror, το οποίο κυκλοφόρησε το χίλια εννιακόσια εβδομήντα επτά και προωθήθηκε στο κοινό ως μια απολύτως αληθινή ιστορία. Η τεράστια παγκόσμια επιτυχία του βιβλίου και η μετέπειτα εμβληματική μεταφορά του στον κινηματογράφο καθιέρωσαν το σπίτι στο Amityville ως το απόλυτο μνημείο τρόμου στη συνείδηση του κοινού. Σχεδόν αμέσως, όμως, άρχισαν να εμφανίζονται σοβαρές ρωγμές στην ιστορία της οικογένειας. Ανεξάρτητοι ερευνητές, δημοσιογράφοι και σκεπτικιστές αμφισβήτησαν έντονα τους ισχυρισμούς των Lutz, αναζητώντας αποδείξεις. Η μεγαλύτερη ανατροπή ήρθε χρόνια αργότερα, όταν ο δικηγόρος υπεράσπισης του δολοφόνου DeFeo παραδέχτηκε ανοιχτά ότι ο ίδιος και το ζεύγος Lutz είχαν επινοήσει την ιστορία του στοιχειώματος πίνοντας μπουκάλια κρασί. Ο σκοπός τους ήταν καθαρά το οικονομικό κέρδος, ώστε οι μεν Lutz να ξεχρεώσουν τα τεράστια δάνεια που είχαν συσσωρεύσει, και ο δικηγόρος να εξασφαλίσει τα φώτα της δημοσιότητας για μια νέα δίκη του πελάτη του. Επιπλέον, διαπιστώθηκε από τα αρχεία ότι δεν υπήρχαν μετεωρολογικές καταγραφές για την ακραία κακοκαιρία που περιγράφεται στο βιβλίο, ούτε αστυνομικές αναφορές. Ίσως το πιο καταδικαστικό στοιχείο για την αξιοπιστία της ιστορίας είναι το γεγονός ότι καμία άλλη οικογένεια, ούτε εκείνες που έζησαν στο σπίτι πριν από τους DeFeo, ούτε όσες κατοίκησαν εκεί μετά τη φυγή των Lutz, δεν ανέφερε ποτέ κανένα απολύτως παραφυσικό συμβάν.
Σήμερα, δεκαετίες μετά τα σκοτεινά γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του, το επιβλητικό σπίτι παραμένει στη θέση του, έχοντας ωστόσο αλλάξει πολλούς ιδιοκτήτες. Έχει ανακαινιστεί ριζικά και τα εμβληματικά, ημικυκλικά παράθυρα που έμοιαζαν με απειλητικά μάτια έχουν αντικατασταθεί για να αλλοιώσουν την αναγνωρίσιμη όψη του κτιρίου. Οι σημερινοί κάτοικοι δηλώνουν με κάθε ευκαιρία πως το μοναδικό τους πρόβλημα και το πραγματικό τους «στοίχειωμα» είναι οι περίεργοι τουρίστες και οι επίδοξοι ερευνητές φαντασμάτων που συρρέουν καθημερινά έξω από την ιδιοκτησία τους. Παρ’ όλα αυτά, το Σπίτι του Amityville παραμένει μια συναρπαστική και ανατριχιαστική μελέτη για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχολογίας. Αποδεικνύει περίτρανα πώς ένα πραγματικό και αδιανόητο λουτρό αίματος μπορεί να παραποιηθεί και να μετατραπεί σε έναν αθάνατο αστικό μύθο, ικανό να στοιχειώνει τη συλλογική μας φαντασία για ολόκληρες γενιές.
Γράφει η Έρη Χριστοφορίδου
ΠΗΓΕΣ
- Anson, Jay. The Amityville Horror (1977)
- Kaplan, Stephen & Kaplan, Roxanne Salch. The Amityville Horror Conspiracy
- New York State Court Records – Ronald DeFeo Jr.
- Associated Press Archives (1974–1977)
- Amityville Historical Society