
Οι παλιές Κυριακές είχαν μια δική τους μυρωδιά. Ήταν το άρωμα της πόλης πριν ξυπνήσει καλά-καλά. Το κρεμμύδι που τσιγάριζε σε χάλκινα τηγάνια, το κοτόπουλο που έβραζε αργά, το κατσικάκι στον φούρνο που «έπιανε» από τις έξι το πρωί.
Οι πολυκατοικίες, τότε νέες ακόμα, λειτουργούσαν σαν ένα μεγάλο κοινό σπίτι.
Κάθε όροφος είχε τη δική του κουζίνα και κάθε κουζίνα τη δική της υπογραφή.
Η κυρία Ελένη έκανε γιουβάρι, η κυρά-Μαριγώ μοσχάρι κοκκινιστό, η κυρία Φωτεινή παστίτσιο και όλη η γειτονιά μάντευε τι μαγειρεύεται από τον αχνό που ταξίδευε στις σκάλες.
Ήταν η μέρα που το φαγητό ένωνε τους ανθρώπους χωρίς να το καταλαβαίνουν.
Οι νοικοκυρές αντάλλασσαν πιάτα «να το δοκιμάσεις, είναι φρέσκο», τα παιδιά κατέβαιναν με φόρα για να κλέψουν μια μπουκιά και οι αυλές γίνονταν μικρά τραπέζια.
Σήμερα οι μυρωδιές χάνονται πίσω από κλειστά παράθυρα και απορροφητήρες.
Αλλά σε μερικές παλιές γειτονιές, εκεί που το μπαλκόνι είναι χαμηλό και ο φούρνος κρατάει ακόμα χολέριες εποχών, η Κυριακή μοσχοβολάει όπως παλιά.
Μια μνήμη που συνεχίζει να μας δένει, όσο και αν αλλάζει ο κόσμος.
Πηγές και λαογραφική τεκμηρίωση: Αρχεία Προφορικών Μαρτυριών, Κέντρο Λαογραφίας Ακαδημίας Αθηνών | Λαογραφικό Μουσείο και Κέντρο Έρευνας «Αγγελική Χατζημιχάλη» | Μουσείο Μπενάκη – Τμήμα Νεότερης Ελληνικής Ζωής
Γράφει η Ασπασία Σδούγκου