ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Ίσως Αύριο

Στον ορίζοντα καίγονται πάντα τα όνειρα που δεν έσβησαν ποτέ

Υπάρχουν στιγμές που η θάλασσα δεν είναι απλώς νερό. Είναι καθρέφτης μιας ψυχής που θυμάται, που λυγίζει, που ταξιδεύει. Στέκεσαι στην προκυμαία και το βλέμμα χάνεται. Όχι μόνο στον ορίζοντα, αλλά και σε όλα εκείνα που κάποτε υπήρξαν. Ανάμεσα σε βαριά σύννεφα και σβησμένο φως, κάτι μέσα σου ραγίζει σιωπηλά. Τα καράβια περνούν σαν σκιές, κουβαλώντας ιστορίες από χρόνια που δεν έζησες, αλλά νοστάλγησες.

Εκείνο το βράδυ, η θάλασσα είχε το χρώμα της στάχτης. Μονάχα μια λεπτή λωρίδα φωτός μακριά, σαν ανάμνηση παιδική, μαρτυρούσε ότι η μέρα κάποτε υπήρξε. Ο ουρανός έγερνε πάνω της, βαρύς, έτοιμος να την καταπιεί. Κι όμως, η στιγμή αυτή δεν ήταν σκέτη σιωπή. Ήταν υπόσχεση. Σαν να σου ψιθύριζε η θάλασσα: «Μην ξεχνάς. Το φως δεν φεύγει. Απλώς αλλάζει τόπο.»

Κάποτε, πριν μια ζωή, στεκόταν κι εκείνος στο ίδιο σημείο. Νεαρός, με ένα τετράδιο στην τσέπη και βλέμμα στραμμένο αλλού. Τα φώτα στον ορίζοντα ήταν τότε τα φτερά του. Κάθε πλοίο που περνούσε ήταν ελπίδα, ανάσα, απόδραση. Ένας κόσμος μεγαλύτερος από το μικρό του δωμάτιο.

Δεν έφυγε ποτέ. Έμεινε. Και τα χρόνια πέρασαν πάνω του σαν αλάτι στη μνήμη. Μα η θάλασσα δεν τον άφησε. Κάθε τόσο του χάριζε απογεύματα που έμοιαζαν με σκηνές ξεχασμένων ονείρων. Με ουρανούς που έκαιγαν κι αχνές σιλουέτες πλοίων απέναντί του. Σαν να του έλεγε: «Δεν χρειάζεται να φύγεις. Ταξίδεψες.»

Τώρα περπατά πιο αργά στην ακτή. Τα χέρια βαρύτερα, το βλέμμα όμως το ίδιο. Πάντα διψασμένο για μακρινές εικόνες. Κάθεται σε ένα παγκάκι, εκείνο το παλιό, και γράφει δυο λέξεις στο τετράδιο. «Ίσως αύριο.» Πόσες φορές να το είχε γράψει; Πόσες φορές να το πίστεψε;

Η θάλασσα ανασαίνει αργά, τα φώτα των καραβιών ανάβουν ένα-ένα, κι εκείνος σιωπά. Δεν έχει πια ανάγκη να φύγει. Γιατί κάθε κύμα, κάθε άνεμος, κάθε σπινθήρας στον ορίζοντα είναι δικός του. Το ταξίδι συνεχίζεται. Σιωπηλό, εσωτερικό, χωρίς χάρτες. Γιατί υπάρχουν ψυχές που ταξιδεύουν μόνο με το βλέμμα. Και η θάλασσα, πιστή κι αιώνια, είναι πάντα εκεί. Να τους θυμίζει ότι τα όνειρα δεν χάνονται. Μένουν εκεί που πάντα ήταν. Στο βάθος του ορίζοντα. Σιγοκαίνε.

Γράφει η Έρη Χριστοφορίδου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button