
Το θέατρο έχει τη μοναδική ικανότητα να μας φέρνει αντιμέτωπους με διαφορετικές πλευρές της ανθρώπινης φύσης, να μας βοηθά να κατανοούμε τους άλλους και, κάποιες φορές, να ανακαλύπτουμε καλύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό. Για την Κωνσταντίνα Μυλωνά, η σκηνή υπήρξε κάτι περισσότερο από ένας χώρος καλλιτεχνικής έκφρασης. Έγινε ένας δρόμος προσωπικής εξέλιξης, που τη βοήθησε να αφήσει πίσω την εσωστρέφεια των παιδικών της χρόνων και να εκφράζει ελεύθερα όσα αισθάνεται. Με αφορμή τη συμμετοχή της στην κωμωδία «Spaghetti αλά Γαλλικά», η ηθοποιός μιλά στην TownSendia για την αλήθεια και τον φόβο στις ανθρώπινες σχέσεις, τη δύναμη του αυτοσαρκασμού και τη βαθιά σχέση εμπιστοσύνης που έχει αναπτύξει με τον Βασίλη Τσικάρα μέσα από τη μακροχρόνια συνεργασία τους. Σε μια συζήτηση γεμάτη ειλικρίνεια και ευαισθησία, αναφέρεται στις εμπειρίες που διαμορφώνουν έναν καλλιτέχνη, στη συγκίνηση που της προσφέρει η ανταπόκριση των θεατών και στη σημασία των ανθρώπινων δεσμών. Και όταν καλείται να απευθυνθεί στη νεότερη εκδοχή του εαυτού της, αφήνει ένα αισιόδοξο μήνυμα για τη ζωή, τους ανθρώπους και τα όνειρα που αξίζει να ακολουθούμε.
Το θέατρο είναι ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι καλούνται να γίνουν, έστω για λίγο, κάποιος άλλος. Μέσα από τους ρόλους που έχετε υποδυθεί, αισθάνεστε ότι έχετε ανακαλύψει πλευρές του εαυτού σας που διαφορετικά ίσως δεν γνωρίζατε;
Να ανακαλύψω πλευρές του εαυτού μου όχι τόσο, συνήθως χρησιμοποιώ στοιχεία του χαρακτήρα μου σε κάθε ρόλο. Ωστόσο έχω μπει στην θέση του ρόλου που υποδύομαι και έχω δείξει κατανόηση που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έδειχνα η δεν θα καταλάβαινα.
Στο «Spaghetti αλά Γαλλικά», οι σχέσεις δοκιμάζονται από τη ζήλια, τις υποψίες και όσα μένουν ανείπωτα. Πιστεύετε ότι στις ανθρώπινες σχέσεις μάς πληγώνει περισσότερο η αλήθεια ή ο φόβος να την αντιμετωπίσουμε;
Πιστεύω και τα δύο. Όταν μία σχέση είναι σημαντική για εμάς έχουμε άθελα μας προσδοκίες οπότε αισθάνομαι πως αυτό δικαιολογεί την άρνηση μας στο να δούμε την αλήθεια και ως συνέπεια να την αντιμετωπίσουμε. Σε μία πιο ώριμη φάση της ζωής μας ίσως και τελικά να την προτιμήσουμε αλλά θέλει αρκετή δουλειά με τον εαυτό μας .
Η κωμωδία έχει την παράξενη ικανότητα να μετατρέπει τις δυσκολίες της ζωής σε στιγμές γέλιου. Στη δική σας ζωή, το χιούμορ λειτουργεί ως καταφύγιο, ως τρόπος επικοινωνίας ή ως μια διαφορετική ματιά στα πράγματα;
Αυτοσαρκάζομαι πάρα πολύ, θεωρώ πως χρησιμοποιώ αρκετά το χιούμορ ως μέσο επικοινωνία. Ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις δυσκολίες οφείλω να ομολογήσω πως είναι μελοδραματικός στην αρχή και σχεδόν πάντα καταλήγει σε γέλιο μόλις καταλάβω την υπερβολή. Οι δικοί μου άνθρωποι είναι οι καλύτεροι βοηθοί στην μετάβαση από το δράμα στο γέλιο και τους ευγνωμονώ για αυτό .
Κάθε χαρακτήρας κουβαλά τις δικές του επιθυμίες, αδυναμίες και αντιφάσεις. Υπάρχει κάτι στον ρόλο που ερμηνεύετε στο «Spaghetti αλά Γαλλικά» που σας έκανε να σκεφτείτε διαφορετικά τις ανθρώπινες συμπεριφορές;
(Γελάει) Σίγουρα! Νομίζω πως ο ρόλος μου αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τις πιο παράλογες αποφάσεις και να προσπαθήσουν να τις διαχειριστούν με έναν εξίσου παράλογο τρόπο! Δεν ξέρω αν άλλαξα την οπτική μου για τις ανθρώπινες σχέσεις σίγουρα όμως πιστεύω πως μπορούν να αντιμετωπιστούν και με χιούμορ. Άλλωστε στην κωμωδία και η μεγαλύτερη καταστροφή μπορεί να γίνει αφορμή για γέλιο!
Η μακροχρόνια συνεργασία με έναν δημιουργό μπορεί να εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερη σχέση εμπιστοσύνης. Έχοντας συνεργαστεί επί χρόνια με τον Βασίλη Τσικάρα, πώς πιστεύετε ότι έχει εξελιχθεί η καλλιτεχνική σας επικοινωνία και τι έχετε κερδίσει από αυτή τη διαδρομή;
O Βασίλης πίστεψε σε εμένα από την αρχή της γνωριμίας μας και τον ευγνωμονώ για αυτό. Τον αγαπάω τον Βασίλη και το ξέρει και ο ίδιος. Έχουμε μαλώσει, τα έχουμε βρει ,έχουμε διαφωνήσει και έχουμε γελάσει μέχρι δακρύων. Έτσι είμαστε εμείς. Από την ημέρα που τον γνώρισα δεν με έχει αφήσει ποτέ εκτός σκηνής και του το χρωστάω αυτό.
Στη σκηνή, ο ηθοποιός καλείται να εκφράσει συναισθήματα που στην καθημερινότητα συχνά προσπαθούμε να κρύψουμε. Σας έχει βοηθήσει το θέατρο να συμφιλιωθείτε περισσότερο με τη δική σας ευαισθησία;
Σίγουρα και όχι μόνο. Το θέατρο με έχει βοηθήσει στο να εκφράζω αυτό που αισθάνομαι γενικά. Ήμουν ένα αρκετά εσωστρεφές και ντροπαλό παιδί μικρή μέχρι να εντάξω το θέατρο στην ζωή μου. Όποιος με γνωρίζει σήμερα θα δυσκολευτεί να πιστέψει πως εγώ ήμουν τόσο κλειστή όταν ήμουνα παιδί.
Οι άνθρωποι αλλάζουμε με τα χρόνια, μαζί με τις εμπειρίες και τις προτεραιότητές μας. Έχει αλλάξει και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζετε έναν ρόλο σε σχέση με τα πρώτα σας βήματα στο θέατρο;
Σίγουρα, όπως αλλάζουμε μέσα από τις εμπειρίες μας και στις ανθρώπινες σχέσεις έτσι αλλάζουμε και μέσα από την πορεία μας στο θέατρο. Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι στα πρώτα μου βήματα οι προτεραιότητες μου ήταν διαφορετικές. Με τα χρόνια και μέσα από τις εμπειρίες μου,τις συνεργασίες και την βαθύτερη γνώση του εαυτού μου αισθάνομαι πως έχω καλύτερη επίγνωση του τι μου ταιριάζει και του πως θέλω να προσεγγίσω έναν ρόλο .Ίσως και να αναγνωρίζω πιο ουσιαστικά τους ρόλους και να μπορώ να συνδεθώ βαθύτερα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σταματάω να δοκιμάζω τα όρια μου .
Μια θεατρική ομάδα μοιράζεται στιγμές δημιουργίας, αγωνίας, χαράς αλλά και δυσκολιών. Τι είναι αυτό που μετατρέπει, κατά τη γνώμη σας, μια επαγγελματική συνεργασία σε έναν ουσιαστικό ανθρώπινο δεσμό;
Αυτό ακριβώς που είπατε στην πρώτη πρόταση. Οι στιγμές που μοιραζόμαστε, οι ίδιοι οι άνθρωποι και η ποιότητα τους, η αγωνία, οι στιγμές χαράς και δυσκολιών και η αίσθηση ότι είμαστε μαζί σε αυτήν την συνθήκη.
Συχνά μετράμε την επιτυχία μέσα από το χειροκρότημα και την αναγνώριση. Για εσάς, όμως, ποια είναι εκείνη η μικρή, προσωπική στιγμή που σας κάνει να αισθάνεστε ότι όλη η προσπάθεια άξιζε;
Τα λόγια των θεατών μετά την παράσταση. Είναι εκείνο το σφίξιμο στο χέρι και το χαμόγελο που συνεχίζουν να γελάνε με όσα κάναμε. Θυμούνται σκηνές η ατάκες και γελάνε ξανά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβράβευση.
Αν μπορούσατε να συναντήσετε σήμερα τη νεότερη Κωνσταντίνα, εκείνη που έκανε τα πρώτα της βήματα και ονειρευόταν το μέλλον, τι θα θέλατε να της πείτε για τη ζωή, τους ανθρώπους και τα όνειρα που αξίζει να ακολουθούμε;
Με συγκινεί ιδιαίτερα αυτή η ερώτηση και σας ευχαριστώ πολύ που την θέσατε. Θα της έλεγα ότι η ζωή αξίζει και να μην χάσει τον ενθουσιασμό της για τους ανθρώπους και για τα όνειρα της. Θα της έλεγα πως όσες δύσκολες στιγμές και να ζήσει άλλες τόσες όμορφες θα την περιμένουν και πως τα όνειρα αξίζουν μόνο όταν τα κυνηγάς. Θα της έλεγα πως οι άνθρωποι όσο δύσκολοι και αν φαίνονται κάποιες φορές έχουν ένα κομμάτι ευαισθησίας μέσα τους και να μην σταματήσει ποτέ να το αναζητά. Θα της έλεγα να απολαύσει τις στιγμές στην ώρα τους και πως όλα τα άλλα θα έρθουν στον καιρό που πρέπει.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση: «Spaghetti αλά Γαλλικά» του Βασίλη Τσικάρα στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Στ. Κουγιουμτζής»








