Με αφορμή τη νέα παραγωγή της Θεατρικής Ομάδας «Φύρδην Μίγδην» της Καλλιτεχνική Σοφίτα Θεάτρου Θερμαϊκού, που παρουσιάζει το έργο «Γιαννούλης Χαλεπάς: Η Κοιμωμένη μου» στο Θέατρο Σοφούλη, συνομιλούμε με τον Μάνο Κανταλά, ο οποίος μιλά για τη δουλειά της ομάδας, τη δημιουργική διαδικασία πίσω από την παράσταση και τη σταθερή τους παρουσία στον χώρο του ερασιτεχνικού θεάτρου. Μέσα από τη δική του οπτική, φωτίζονται πτυχές μιας καλλιτεχνικής πορείας που στηρίζεται στη συνέπεια, τη συνεργασία και την αγάπη για το θέατρο, ενώ η παράσταση γύρω από τη ζωή του Γιαννούλης Χαλεπάς γίνεται η αφορμή για μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από την τέχνη και τη δημιουργία.
Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση και γιατί να έρθουμε να δούμε αύτη τη δουλειά σας;
Η παράσταση «Γιαννούλης Χαλεπάς: Η Κοιμωμένη μου» καταπιάνεται με τη ζωή του μεγαλύτερου Έλληνα γλύπτη και εστιάζει ιδιαίτερα στη σχέση με τη μητέρα του. Η Ρηνιώ Χαλεπά ήταν έναν ιδιαίτερα δύσκολος άνθρωπος, άκρως ελεγκτική και καταπιεστική με τα παιδιά και τους γύρω της. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η αλληλεπίδρασή της με τον νεαρό Γιαννούλη, που ήταν πραγματικά η ενσάρκωση του «καλλιτέχνη»: ευαίσθητος, ταλαντούχος, οραματιστής.
Η παράσταση είναι «σκληρή» με την έννοια ότι απεικονίζει όλο το φάσμα της μεταξύ τους σχέσης, τα ξεσπάσματα και τις αδύναμες στιγμές, χωρίς να ωραιοποιεί και να εξιδανικεύει. Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση της Γιώτας Αλεξοπούλου, όπου ο χώρος «μοιράζεται» ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν με τη δράση να μην είναι απολύτως γραμμική. Αυτό υποστηρίζεται και σκηνογραφικά καθώς το σπίτι και το εργαστήρι του Χαλεπά «συνυπάρχουν» με το κελί του στην κλινική.
Πιστεύουμε ότι είναι από τις πιο δυνατές δουλειές των «Φύρδην Μίγδην» και είναι ένας δικός μας φόρος τιμής στο μεγάλο καλλιτέχνη Χαλεπά.
Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος; Ταυτίζεστε στη ζωή σας με αυτόν; Έχετε κοινά σημεία;
Στην συγκεκριμένη παράσταση δεν συμμετέχω ως ηθοποιός αλλά στο κομμάτι της προώθησης/social media, της γραφιστικής επιμέλειας, αλλά και στο σχεδιασμό και χειρισμό του ηχητικού μέρους, καθώς υπάρχουν πολλά σημεία που τα ακούμε αλλά δεν τα βλέπουμε επί σκηνής – συνήθως πράγματα από το παρελθόν του Γιαννούλη, σκέψεις του, επιστολές, ανακοινώσεις για το καλλιτεχνικό του έργο. Συμπονώ πολύ το Γιαννούλη Χαλεπά καθώς ήταν ένας εξαιρετικά ταλαντούχος άνθρωπος που δε βρήκε κανέναν στο άμεσο περιβάλλον του που να πιστεύει στο ταλέντο του (πέραν την ανιψιάς του πολύ αργότερα) και ταυτόχρονα έπεσε θύμα της απαξίωσης του Ελληνικού Κράτους και των πελατειακών σχέσεων. Ήταν επίσης άτυχος καθώς την περίοδο που υπέστη τον νευρικό κλονισμό του, η ψυχιατρική και η ψυχολογία, με την σύγχρονη έννοια, ήταν ακόμα στα σπάργανα με αποτέλεσμα η «θεραπεία» του να είναι ακραίου τύπου, με πρακτικές που στις μέρες μας θεωρούνται απάνθρωπες.
Ποια είναι η σχέση σας με την Καλλιτεχνική Σοφίτα Θεάτρου και τους «Φύρδην Μίγδην»;
Είμαι ιδρυτικό μέλος των «Φύρδην Μίγδην» από τον Οκτώβριο του 2013 και αντιπρόεδρος της Καλλιτεχνικής Σοφίτας Θερμαϊκού. Τη Σοφίτα την δημιουργήσαμε το 2024 ώστε να έχει η ομάδα μια νομική υπόσταση και να μπορεί να υποστηρίζει τις δράσεις της. Αν και είμαστε μικρός σύλλογος, οι δράσεις μας τρέχουν ολόκληρο το χρόνο και δεν περιορίζονται μόνο σε θεατρικές παραστάσεις. Κάνουμε επίσης θεατρικά αναλόγια, μουσικά αφιερώματα αλλά και σεμινάρια πάνω στο θέατρο και την υποκριτική. Έχουμε συνεχώς το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και φιλοδοξούμε να κάνουμε δράσεις που να έχουν σημασία.
Είσαστε ένας από τους βασικούς ιθύνοντες της ύπαρξης του Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Θερμαϊκού, μαζί με την κύρια Γιώτα Αλεξοπούλου. Πείτε μας γι αύτη την πρωτοβουλία που πήρε μεγάλες διαστάσεις και υποστηρίζεται πλέον από τον δήμο σας και την περιφέρεια.
Η διοργάνωση ενός πανελλήνιου φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου στο Δήμο Θερμαϊκού ήταν ένα μεγάλο όνειρο και στοίχημα για την ομάδα μας. Γεννήθηκε από την εμπειρία μας σε άλλα παρόμοια φεστιβάλ στα οποία συμμετείχαμε ως διαγωνιζόμενοι οι «Φύρδην Μίγδην» και είδαμε πόσο θερμά αυτά αγκαλιάζονται από τις τοπικές κοινωνίες και, ταυτόχρονα, γίνονται σημεία συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών ανάμεσα σε θιάσους από όλη τη χώρα. Επειδή λοιπόν δεν υπήρχε τέτοιο φεστιβάλ στη Μακεδονία, θεωρήσαμε ότι υπήρχε χώρος ώστε να αποκτήσει και η Θεσσαλονίκη ένα τέτοιο γεγονός. Πράγματι το στοίχημα το κερδίσαμε από την πρώτη χρόνια, που ήταν μάλιστα και με τους περιορισμούς του covid το 2021 και πλέον φτάνουμε στην έκτη διοργάνωση, με ερασιτεχνικούς θιάσους που στέλνουν της συμμετοχές τους από όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό και ένα θέατρο γεμάτο και τις 8 ημέρες που διαρκεί το Φεστιβάλ κάθε χρόνο στο τέλος Οκτώβρη.
Συμπαραστάτης μας στο όλο εγχείρημα ήταν από την αρχή ο Δήμος Θερμαϊκού που μοιράστηκε το όραμά μας, μας εμπιστεύτηκε τη διοργάνωση του Φεστιβάλ και το στηρίζει σταθερά κάθε χρόνο. Υπάρχει μια πολύ καλή σχέση αλληλοεμπιστοσύνης με τον Δήμαρχο κο Θεόδωρο Τζέκο και τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού κο Σαλπιγκίδη. Το άλλο μεγάλο στήριγμά μας είναι το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, με το οποίο μας συνδέει μακρά σχέση συνεργασίας όσον αφορά τις παραστάσεις μας, παρ’ όλα αυτά η Πρόεδρος κα Άννα Μυκωνίου πραγματικά αγκάλιασε την προσπάθειά μας και μας εμπιστεύτηκε ώστε να μπει το Κέντρο Πολιτισμού συνδιοργανωτής σε ένα Φεστιβάλ που διοργανώνεται από «ερασιτέχνες», αλλά δεν είναι καθόλου ερασιτεχνικό στο στήσιμο και την ποιότητά του.
Ποια είναι τα επόμενα σας επαγγελματικά βήματα στο χώρο του θεάτρου; Σας τρομάζει καλλιτεχνικά το αβέβαιο αύριο;
Δεν ασχολούμαι επαγγελματικά με το θέατρο και δεν σκοπεύω να το κάνω, παρά το γεγονός ότι το έχω σπουδάσει. Νομίζω δεν μου ταιριάζει ο χώρος σε επαγγελματικό επίπεδο. Είμαι όμως πλήρως δοσμένος στο ερασιτεχνικό θέατρο, τρέχοντας ουσιαστικά την οργάνωση παραγωγής όλων των δράσεων της Καλλιτεχνικής Σοφίτας και των Φύρδην Μίγδην. Είναι πραγματικά δύσκολη και χρονοβόρα εργασία, αφού συμμετέχω και ως ηθοποιός στις παραστάσεις, αλλά η ανταμοιβή είναι το όμορφο αποτέλεσμα, η χαρά των παιδιών στην ομάδα μας στο τέλος κάθε παράστασης και το χειροκρότημα του κοινού που μας ακολουθεί 13 χρόνια τώρα. Δεν με τρομάζει το μέλλον γιατί ξέρω τους «Φύρδην Μίγδην», ξέρω ότι δε θα βαρεθούμε ποτέ ούτε εμείς ούτε ο κόσμος καθώς το δραματολόγιό μας αλλάξει ριζικά κάθε χρόνο και δεν καθηλωνόμαστε μόνο σε ένα είδος και εμπιστεύομαι τη σκηνοθέτριά μας Γιώτα Αλεξοπούλου, που 13 χρόνια τώρα έχει οδηγήσει την ομάδα σε ένα δρόμο δύσκολο, αλλά με εξαιρετικές καλλιτεχνικές ανταμοιβές.
Συνέντευξη: Ασπασία Σδούγκου
Για περισσότερες πληροφορίες ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ: Η Κοιμωμένη Μου του Γιώργου Α. Χριστοδούλου
