
Η Ειρήνη Τσαρσιταλίδου κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στην υποκριτική, τη μουσική και τη φωνή, αντιμετωπίζοντας τη σκηνή ως έναν ζωντανό οργανισμό όπου όλα συνυπάρχουν. Στην κωμωδία «Μην πεις όχι μωρό μου», που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Σταύρος Κουγιουμτζής», μιλά για τη σημασία της ιστορίας, τη μουσικότητα της κωμωδίας και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και τη σκηνική αλήθεια. Μια συζήτηση για τη φωνή ως εργαλείο, τη συνεργασία ως συνθήκη δημιουργίας και το θέατρο ως εμπειρία βαθιάς ανταλλαγής με τον θεατή.
Κινείστε με άνεση ανάμεσα στην υποκριτική, τη μουσική και τη φωνή. Τι προηγείται μέσα σας όταν ανεβαίνετε στη σκηνή; Ο ρυθμός, το συναίσθημα ή η ιστορία;
Για μένα όλα ξεκινούν από την ιστορία. Όταν παίρνω το κείμενο στα χέρια μου νιώθω την ανάγκη να το προσεγγίσω με σεβασμό και να το κατανοήσω σε βάθος. Στη συνέχεια το συναίσθημα έρχεται μόνο του σαν εσωτερική αντίδραση στο ρόλο, κάπου εκεί εμφανίζεται και ο ρυθμός σχεδόν αβίαστα κι έτσι κουμπώνουν όλα μαζί… η φωνή, το σώμα, η σκέψη…
Έχετε σπουδάσει υποκριτική θεάτρου και κινηματογράφου, χορό και καλλιεργείτε συστηματικά τη φωνή σας. Πώς “συναντιούνται” όλα αυτά επάνω στη σκηνή;
Συναντιούνται πια υποσυνείδητα χωρίς να τα ξεχωρίζω. Οι νότες μένουν στο ωδείο, τα βήματα στη σχολή χορού ,οι τεχνικές υποκριτικής στη σχολή γιατί όλα αυτά έχουν βρει τη θέση τους στο σώμα μου κι έτσι απλά υπάρχω αληθινά στη στιγμή του ρόλου.
Στο «Μην πεις όχι μωρό μου» το κοινό έρχεται για γέλιο, αλλά φεύγει με ενέργεια. Πώς βιώνετε εσείς αυτή τη ζωντανή ανταλλαγή με τους θεατές;
Το θέατρο είναι ζωντανός οργανισμός. Η σχέση ”ηθοποιός-θεατής” είναι αμφίδρομη .Έτσι αυτή η ζωντανή ανταλλαγή είναι από τις πιο άμεσες και απολαυστικές εμπειρίες. Το γέλιο γίνεται κοινός τόπος, αλλά και η ενέργεια που μένει στο τέλος είναι κάτι λυτρωτικό
Η κωμωδία έχει ρυθμό σχεδόν μουσικό. Σας βοηθά η μουσική σας εμπειρία στο timing και στη σκηνική ακρίβεια;
Με βοηθά πάρα πολύ. Οι παύσεις, οι τονισμοί, οι εναλλαγές έχουν μουσική λογική. Η μουσική μου έχει διδάξει να ακούω τη σκηνή και τους συναδέλφους μου, όχι μόνο να μιλάω.
Έχετε δουλέψει σε απαιτητικά θεατρικά κείμενα αλλά και στην τηλεόραση. Τι σας προσφέρει κάθε μέσο που το άλλο δεν μπορεί;
Το θέατρο για μένα είναι η ζωντανή επαφή και η διάρκεια. Εκεί μαθαίνω μέσα από την επανάληψη. Ο ρόλος μου αλλάζει κι εξελίσσεται βράδυ με το βράδυ. Η τηλεόραση μου έδωσε τον χρόνο να δοκιμάσω, να κάνω λάθος και να το διορθώσω, να δουλέψω πιο ήσυχα την λεπτομέρεια. Για να είμαι ειλικρινής η τηλεόραση ήταν και το αρχικό μου κίνητρο για να σπουδάσω υποκριτική.
Η φωνή σας είναι εργαλείο δουλεμένο και συνειδητό. Τι σημαίνει για εσάς η φωνή: έκφραση, πειθαρχία ή αποκάλυψη;
Και τα τρία φυσικά. Είναι έκφραση γιατί μεταφέρει το συναίσθημα και τις σκέψεις μου. Είναι πειθαρχία γιατί χωρίς σωστή τεχνική δεν μπορεί να αντέξει τις απαιτήσεις της σκηνής και αποκάλυψη γιατί πολλές φορές προδίδει αλήθειες που το σώμα και το μυαλό προσπαθούν να κρύψουν.
Το «Μην πεις όχι μωρό μου» κινείται σε λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και τη σκηνική αλήθεια. Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το μυστικό για να λειτουργήσει αυτή η ισορροπία;
Να μην εκβιάζεις το γέλιο. Αν ο ηθοποιός παραμένει ειλικρινής και δεν προσπαθεί να γίνει αστείος, τότε το γέλιο έρχεται μόνο του. Η αλήθεια είναι πάντα πιο δυνατή από το αστείο.
Τι αναζητάτε σήμερα σε μια καλλιτεχνική συνεργασία για να πείτε αμέσως “ναι”;
Αναζητώ μη τοξικό περιβάλλον. Επίσης συναδέλφους που πειθαρχούν στο κείμενο και στη δουλειά του σκηνοθέτη. Όταν νιώθεις ότι μπορείς να αφεθείς και να δοκιμάσεις χωρίς πίεση και ανταγωνισμό τότε ανθίζει η δημιουργικότητα και μπορείς να πεις αμέσως το ”ναι”.
Αν έπρεπε να περιγράψετε αυτή την παράσταση σαν μουσικό κομμάτι, τι ύφος θα είχε;
Ξεκάθαρα swing! Aνάλαφρο, ρυθμικό, ευχάριστο, φαίνεται εύκολο αλλά δεν είναι κι επίσης σου αφήνει ένα γλυκό χαμόγελο στο τέλος!
Συνέντευξη: Ασπασία Σδούγκου
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: Όταν το «όχι» γίνεται μπελάς – Tο πιο σκανδαλιάρικο μπέρδεμα της σεζόν ανεβαίνει στην Καλαμαριά








