Η Μαρία Παπαγιάννη σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με ιδιαίτερη αγάπη για τη θεατρική λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια είναι μέλος του Θέατρο Άρατος, συμμετέχοντας σε θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές (Aratos Films), σε μια διαδρομή που κινείται ανάμεσα στη σκηνή και την εικόνα. Παράλληλα με την υποκριτική, ασχολείται με τη μετάφραση έργων, τον υποτιτλισμό ταινιών, τη συγγραφή στίχων και μουσικής, ενώ μεγάλη της αγάπη παραμένει το τραγούδι, ένας τόπος έκφρασης που διαπερνά συνολικά την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Στην κωμωδία του Βασίλη Τσικάρα «Μην πεις όχι μωρό μου», που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Σταύρος Κουγιουμτζής», ερμηνεύει το ομώνυμο τραγούδι, έχοντας γράψει η ίδια τους στίχους και τη μουσική, συνδέοντας τη φωνή, τον λόγο και τη σκηνική παρουσία σε μια ενιαία, ζωντανή εμπειρία.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί στο θέατρο;
Το θέατρο είναι για εμένα κάτι που φέρνει τη μαγεία και την αλήθεια της στιγμής. Με συγκινεί η ζωντανή επαφή με το κοινό και η αίσθηση ότι κάθε παράσταση είναι μοναδική.
Πιστεύετε ότι ο ηθοποιός αλλάζει με τον χρόνο ή απλώς αποκαλύπτεται περισσότερο;
Νομίζω ότι κυρίως αποκαλύπτεται. Ο χρόνος δεν προσθέτει απαραίτητα, θεωρώ πως αφαιρεί άμυνες. Η δική μου εμπειρία εξέλιξης, προέρχεται μέσα από ρόλους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους. Σύντομα θα υποδυθώ σημαντικό ιστορικό πρόσωπο στην επόμενη κινηματογραφική ταινία του Βασίλη Τσικάρα «Το στοιχειό του βάλτου», αλλά και πιο συμβολικές φιγούρες όπως ο ρόλος της «Ελλάδας» σε επερχόμενο ιστορικό ντοκιμαντέρ. Με όλα αυτά και όσα αναλαμβάνω στο θέατρο, αισθάνομαι ότι σιγά σιγά πλησιάζω περισσότερο σε αυτό που πραγματικά θέλω να είμαι πάνω στη σκηνή.
Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην πειθαρχία της πρόβας και την ελευθερία της στιγμής επάνω στη σκηνή;
Η πειθαρχία της πρόβας με απελευθερώνει στη σκηνή. Όσο πιο καλά έχω δουλέψει το κείμενο, όσο πιο καλά έχω δουλέψει το χαρακτήρα τόσο πιο ελεύθερη νιώθω στη σκηνή. Όμως η ελευθερία έρχεται μέσα από την πειθαρχία της δουλειάς.
Υπάρχει κάτι που αναζητάτε πλέον συνειδητά σε έναν ρόλο πριν πείτε «ναι»;
Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα ιστορίες που κουβαλούν μνήμη, συλλογικό βίωμα και ο ρόλος να μου δίνει την δυνατότητα να εξελιχθώ ως ηθοποιός. Επίσης, ρόλοι που απαιτούν ερμηνεία τραγουδιών όπως στη ταινία «1822, το Ολοκαύτωμα της Ναόυσας» καθώς ερμήνευσα το παραδοσιακό τραγούδι «Στης Νάουσας το κάστρο». Και τώρα, στην παράσταση «Μην πεις όχι μωρό μου», στην οποία ερμηνεύω το ομότιτλο τραγούδι έχοντας γράψει τους στίχους και τη μουσική.
Η σκηνή είναι χώρος έκθεσης αλλά και προστασίας. Ποια από τις δύο όψεις σάς αφορά περισσότερο;
Η έκθεση είναι αναπόφευκτη, όμως η σκηνή, όταν λειτουργεί σωστά, γίνεται και χώρος προστασίας. Ένα πλαίσιο όπου μπορείς να εκτεθείς με ασφάλεια, με κανόνες, με εμπιστοσύνη στη συλλογική δουλειά. Αυτό είναι κάτι που έχω βρει στο Θέατρο Άρατος και θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τον Βασίλη Τσικάρα.
Πώς αντιμετωπίζετε τη σχέση με το κοινό; Ως συνομιλία, ως ανταλλαγή ή ως σιωπηλή συμφωνία;
Τη βιώνω ως σιωπηλή συνομιλία και ανταλλαγή. Υπάρχει μια μαγική ανταλλαγή ενέργειας που δεν χρειάζεται λόγια κάποιες φορές. Εμείς είμαστε πάνω στη σκηνή για το κοινό. Η επαφή μαζί του είναι κάτι το μοναδικό. Αυτή η επαφή είναι η σιωπηλή συνομιλία μας.
Τι θεωρείτε ότι δοκιμάζεται περισσότερο σήμερα στο θέατρο; Η φόρμα ή η αλήθεια;
Η αλήθεια κι αυτό γιατί δοκιμάζεται συνεχώς. Απαιτεί από τον ηθοποιό ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, συνέπεια και συνέχεια. Αυτή η προσπάθεια του ηθοποιού δοκιμάζεται σε βάθος χρόνου.
Υπάρχει μια θεατρική στιγμή, όχι απαραίτητα επιτυχία, που σας έχει σημαδέψει;
Θεωρώ ότι υπήρξαν κάποιες στιγμές που δεν ήταν εύκολες και με έφεραν αντιμέτωπη με τα όριά μου, δοκιμάζοντας τον εαυτό μου. Αυτές οι στιγμές είναι που τελικά μένουν και καθορίζουν τη διαδρομή ενός καλλιτέχνη. Μου έχει τύχει να κάνω κάτι στη σκηνή μετά από παρότρυνση του σκηνοθέτη μου, κάτι, που ενθουσίασε τον κόσμο και αυτό το θεώρησα επιτυχία γιατί τόλμησα να εκτεθώ και να κινηθώ εκτός κειμένου.
Μην πεις όχι μωρό μου. Ποιο είναι το νόημα του έργου, ποιος δεν πρέπει να πει όχι και πως είναι να συμμετέχεις σε κωμωδία του Βασίλη Τσικάρα;
Κάθε χαρακτήρας έχει ένα θέλω και προσπαθεί να το επιβάλλει περιμένοντας από τον άλλο να Μην πει Όχι σε αυτό. Είναι μια κωμωδία που από τη μία προσπαθεί να ψυχαγωγήσει, αλλά από την άλλη θέτει και ηθικά διλήμματα σχετικά με την απιστία, το ψέμα και την απληστία. Η συμμετοχή μου στην κωμωδία του Βασίλη Τσικάρα, ο οποίος είναι γνωστός για τις κωμωδίες του, είναι μοναδική εμπειρία γεμάτη όμορφες στιγμές τόσο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας όσο και της ίδιας της παράστασης.
Συνέντευξη: Αλέξανδρος Κατσάνος
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: Όταν το «όχι» γίνεται μπελάς – Tο πιο σκανδαλιάρικο μπέρδεμα της σεζόν ανεβαίνει στην Καλαμαριά
