ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική: «Η Παναγία των Παρισίων» – Όταν το παιδικό θέατρο μιλά στον άνθρωπο

Κάποιες φορές το θέατρο ξεπερνά τον ρόλο της αφήγησης και γίνεται τόπος συνάντησης. Εκεί όπου παιδιά και ενήλικες παρακολουθούν την ίδια ιστορία με διαφορετικά μάτια, αλλά με κοινή συγκίνηση. Η «Παναγία των Παρισίων» της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης επιστρέφει για τρίτη χρονιά και επιβεβαιώνει ότι το ποιοτικό θέατρο για παιδιά αποτελεί πράξη βαθιάς ευθύνης και ουσιαστικής τέχνης. Με ρυθμό, μουσική, εικόνα και ψυχή, η παράσταση ανοίγει έναν κόσμο όπου η διαφορετικότητα φωτίζεται, η αγάπη αποκτά φωνή και η ανθρώπινη ψυχή στέκεται στο κέντρο της σκηνής.

Η παράσταση παρουσιάζεται στο Metropolitan: The Urban Theater, έναν χώρο που υποστηρίζει την κλίμακα και τη δυναμική του έργου, φιλοξενώντας μια παραγωγή που απευθύνεται σε ολόκληρη την οικογένεια και ενισχύει τη σταθερή σχέση του θεάτρου με ποιοτικές παιδικές και νεανικές παραστάσεις.

Βασισμένη στο εμβληματικό έργο του Βίκτωρος Ουγκώ, η παράσταση, σε διασκευή και σκηνοθεσία  Πασχάλη Αραμπατζή, χαράζει μια διακριτή σκηνοθετική γραμμή που στηρίζεται στη σαφήνεια και στην ουσία. Η προσέγγισή του εμπιστεύεται βαθιά το κοινό και συνομιλεί μαζί του με καθαρό λόγο για τη διαφορετικότητα, την αποδοχή, την εξουσία και τη θεμελιώδη ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση. Με σεβασμό στο κλασικό κείμενο και ταυτόχρονα με σύγχρονη ματιά, η αφήγηση αποκτά ρυθμό, συνοχή και συναισθηματικό βάθος, δημιουργώντας έναν σκηνικό κόσμο που αγγίζει μικρούς και μεγάλους με την ίδια ένταση.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, η παράσταση λειτουργεί σαν καθρέφτης. Ο Κουασιμόδος παρουσιάζεται ως μια πλήρης ανθρώπινη ύπαρξη, με συναίσθημα, ανάγκες και εσωτερικό πλούτο. Το σώμα του, το βλέμμα του και η παρουσία του στον χώρο αφηγούνται μια ιστορία ανθρώπων που μεγαλώνουν στο περιθώριο, ανθρώπων που αναζητούν θέση και φωνή μέσα σε έναν κόσμο απαιτήσεων. Η διαφορετικότητα αναδεικνύεται ως ταυτότητα, προσκαλώντας το κοινό σε βαθύτερη κατανόηση.

Η Εσμεράλδα λειτουργεί ως σύμβολο ελευθερίας, ενσυναίσθησης και ζωτικότητας. Η παρουσία της στη σκηνή φωτίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και αναδεικνύει τη δύναμη της καλοσύνης και της αποδοχής. Το φως που φέρει αποκαλύπτει τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων και ενισχύει τη συναισθηματική ένταση της ιστορίας, προσφέροντας μια ισορροπία ανάμεσα στο πάθος και την τρυφερότητα.

Σε κοινωνικό επίπεδο, η παράσταση συνομιλεί άμεσα με το σήμερα. Η εξουσία παρουσιάζεται ως σύστημα κανόνων, φόβων και μηχανισμών ελέγχου που επηρεάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τη συλλογική συνείδηση. Οι κοινωνικές διακρίσεις και ο αποκλεισμός προβάλλονται με τρόπο που επιτρέπει στο κοινό να αναγνωρίσει σύγχρονα μοτίβα συμπεριφοράς και να τα επεξεργαστεί μέσα από την τέχνη.

Οι ερμηνείες του θιάσου λειτουργούν με συλλογικότητα και ακρίβεια. Οι ηθοποιοί υπηρετούν την αφήγηση με συνέπεια, δημιουργώντας ένα σύνολο που κινείται αρμονικά και με ρυθμό. Η σωματικότητα παίζει καθοριστικό ρόλο, ιδιαίτερα στις χορογραφημένες σκηνές, όπου η κίνηση μετατρέπεται σε φορέα συναισθήματος και νοήματος. Οι μεταβάσεις από τον λόγο στη δράση πραγματοποιούνται με φυσικότητα, επιτρέποντας στους χαρακτήρες να ξεδιπλώνονται μέσα από το σώμα όσο και μέσα από τη φωνή. Με τους Βασίλη Βακάλη, Δήμητρα Θεοδουλίδου, Γιάννη Καλπαξίδη, Τάσο Ταλιανίδη, Κατερίνα Γανδά, Ντίνο Φραγκούλη, Ελένη Βουγιατζή, Ειρήνη Ηροδότου και Ευθύμη Ιωαννίδη, το σύνολο λειτουργεί ως ένας ζωντανός σκηνικός οργανισμός.

Το rock musical στοιχείο, με τη μουσική και τους στίχους του Αίσωνα και τις χορογραφίες του Δημήτρη Μέξη, προσδίδει ενέργεια και ένταση στην παράσταση. Η μουσική μεταφέρει τη δράση από τον λόγο στο σώμα και δημιουργεί στιγμές έντονης συναισθηματικής συμμετοχής, διατηρώντας τον ρυθμό ζωντανό.

Τα σκηνικά της Χαράς Τσουβαλά και τα κοστούμια, οι μάσκες και τα props της Κατερίνας Καραογλάνη συνθέτουν έναν κόσμο αναγνωρίσιμο και ταυτόχρονα συμβολικό, ενώ οι φωτισμοί του Αντώνη Διρχαλίδη ενισχύουν τη θεατρική ατμόσφαιρα και τις δραματικές κορυφώσεις. Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας των Παρισίων λειτουργεί ως κεντρικός άξονας, τόσο σκηνικά όσο και θεματικά, επηρεάζοντας τους ήρωες και τις επιλογές τους και αφήνοντας χώρο στη φαντασία του θεατή.

Η επίδραση της παράστασης στο κοινό είναι άμεση και πολυεπίπεδη. Τα παιδιά παρακολουθούν μια συναρπαστική ιστορία γεμάτη εικόνες, μουσική και συναίσθημα. Οι ενήλικες αναγνωρίζουν κοινωνικά και ψυχολογικά ζητήματα που παραμένουν επίκαιρα. Η κοινή αυτή εμπειρία δημιουργεί έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στις ηλικίες και ενισχύει τη συλλογική πρόσληψη του έργου.

Στην αίθουσα, η ανταπόκριση του κοινού λειτουργεί σαν σιωπηλό σχόλιο της παράστασης. Παιδικά βλέμματα παρακολουθούν με προσήλωση, ενώ οι ενήλικες αναγνωρίζουν σκέψεις και συναισθήματα που τους αφορούν βαθιά. Στιγμές γέλιου συνυπάρχουν με παύσεις συγκίνησης, δημιουργώντας μια κοινή εμπειρία που απλώνεται από τη σκηνή μέχρι την πλατεία. Εκεί, το θέατρο επιτελεί τον πιο ουσιαστικό του ρόλο. Ενώνει.

Η «Παναγία των Παρισίων» επιστρέφει για τρίτη χρονιά ως μια παράσταση που αντέχει στον χρόνο, ακριβώς επειδή στηρίζεται στην ουσία της θεατρικής τέχνης. Τη σύνδεση, τη συγκίνηση και τον προβληματισμό. Υπενθυμίζει με καθαρότητα ότι η ομορφιά πηγάζει από την ψυχή και ότι η αγάπη αποτελεί την πιο ισχυρή μορφή ελευθερίας. Ένα μήνυμα που αξίζει να μοιράζεται ξανά και ξανά.

Γράφει η Κατερίνα Ματσά

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: «Η Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ επιστρέφει για τρίτη χρονιά στη σκηνή

Back to top button