«Πάλι καλά μπορώ και τρέχω με τακούνια» στο θέατρο Αμαλία
Ή αλλιώς όταν νέοι καλλιτέχνες, ευαισθητοποιούνται, κάνουν τα ντοκουμέντα θέατρο και το θέατρο (μέσα και έξω) σκηνή ακτιβισμού.
Ο τίτλος παρότι ακούγεται γλαφυρός, είναι αυτοσαρκαστικός και είναι η αγαπημένη ατάκα του Ζακ Κωστόπουλου (Zackie) κάθε φορά που δεχόταν ομοφοβική επίθεση και εν τέλει δολοφονική και σκοτώθηκε, από τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου, στο οποίο βρέθηκε παγιδευμένος. Και αν κάποιος μπορεί να βρει ελαφρυντικά στον κοσμηματοπώλη -αλήθεια με πόση… ελαφρότητα μπορεί να αφαιρεθεί μια ζωή; Τι μπορεί να πει κανείς για τον ιδιοκτήτη του απέναντι καταστήματος, που με το ίδιο μένος κλωτσούσε και αυτός το κεφάλι του Ζακ;
Και επειδή όλο αυτό σηκώνει πολύ συζήτηση, πριν τη συζήτηση και την άποψη του καθενός, προηγούνται τα βίντεο της επίθεσης, αλλά και τα ντοκουμέντα. Όπως ας πούμε ότι πάνω στο Ζακ δεν βρέθηκε κανένα κλοπιμαίο. Αυτά περιγράφει η παράσταση και ας μιλήσουμε καθαρά για αυτήν, στην οποία μάλιστα θα δούμε πολύ νέους καλλιτέχνες. Τους ηθοποιούς Λευτέρη Κωνσταντίνου, Βάλια Αλτηπαρμάκη, Κωνσταντίνα Παπδοπούλου, Βασιλική Σασλή, Κατερίνα Τσιολάκη και τις χορεύτριες Κατερίνα Βαφειάδου, Εύα Ευαγγελίδου και Χριστίνα Χασομέρη.
Ό,τι και αν συμβαίνει, είναι δημιούργημα ενός λαμπερού μυαλού, του σκηνοθέτη της παράστασης. Δεν έχει σημασία αν η σκηνοθεσία του είναι σωστή, ή καλή (που είναι.) Δεν έχει σημασία αν πετυχαίνει τον στόχο της (που τον πετυχαίνει.) Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι πρόκειται για έναν πολύ νέο ηθοποιό και σκηνοθέτη τον Κυριάκο Χριστοδουλόπουλο μόλις 22 ετών! Αυτό είναι τρομερά ελπιδοφόρο, εκτός από συγκινητικό. Αν στα 22 του σκέφτεται έτσι, αλλά μπορεί και μεταφέρει τις σκέψεις του τόσο δυνατά και καθαρά, σίγουρα οι δουλειές του θα μας απασχολήσουν πολύ στο μέλλον. Όπως φάνηκε και από το πρώτο του καλλιτεχνικό βήμα στο «Πυρ γυνή και μπάχαλα».
Και ως συνεργάτης του Θεάτρου Αμαλία, που μας έχει συνηθίσει να σπάει από την αρχή τον τέταρτο τοίχο, ο Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Γκρέμισε όλους τους τοίχους και η παράσταση ξεκινάει έξω από το θέατρο με ένα δρώμενο, που σε βάζει πολύ δυνατά στο θέμα και διεγείρει από την αρχή τη σκέψη σου. Αυτό οφείλεται και στη δυναμική Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου που υποδύεται και τον κοσμηματοπώλη και είναι τόσο ωμή, αλλά και αληθινή μέσα στην ωμότητα του χαρακτήρα του ρόλου. Και παρακαλώ μην μπείτε παρακαλώ στην ατραπό γιατί μια γυναίκα, να κάνει τον κύριο αντρικό ρόλο. Εδώ έχουν σημασία τα γεγονότα και η αφήγηση τους. Μέσα στο θέατρο τα ηνία παραλαμβάνει ο Λευτέρης Κωνσταντίνου. Και όχι μόνο τα παραλαμβάνει, αλλά τα κρατάει γερά, ενώ ο ίδιος είναι τόσο χαλαρός. Είναι σαν να ακούς την ιστορία από ένα φίλο σου, αλλά και από ένα φίλο του Ζακ που έζησε τα γεγονότα. Υποδύεται μια drag queen, μόνο που καταφέρνει με την αμεσότητα του να μην την υποδύεται Απλά μας δέχεται στο καμαρίνι του (της) και κυρίως με χιούμορ αφηγείται την ιστορία.
Και φυσικά υπάρχει χιούμορ στην παράσταση, γιατί αυτό είναι ένα βασικό «όπλο» , μια άμυνα των ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο. Και ο ίδιος ο Ζακ χρησιμοποιούσε την ατάκα: «πάλι καλά μπορώ να τρέχω με τακούνια» όταν έτρεχε για να γλιτώσει από τις επιθέσεις που κατά καιρούς δεχόταν , λόγω της εμφάνισης και φυσικά της ιδιαιτερότητας του.
Στα hilight της παράστασης, είναι η σκηνή της γνωστής φρενίτιδας των media και της τηλεόρασης, που προκύπτει κάθε φορά από ένα θέμα «κοινωνικού ενδιαφέροντος». Από ένα θέμα δηλαδή που θρέφει την ωμοφαγία των ίδιων των μέσων αυτών, που δυστυχώς φαίνεται να τέρπει το μέσο τηλεοπτικό κοινό. Σε αυτή τη σκηνή λοιπόν και μέσα σε όλη αυτή την τρέλα των πρωϊνάδικων, με τους δικηγόρους, τους αυτόπτες μάρτυρες, τη χαζοχαρούμενη παρουσιάστρια, συμβαίνει κάτι το πολύ έξυπνο. Τις αλήθειες τις λέει η Κρητικιά μαγείρισσα που υποδύεται πολύ χαριτωμένα, πειστικά, με Κρητική προφορά χωρίς όμως τις γνωστές υπερβολές, η Βασιλική Σασλή. Στην πραγματικότητα αυτή είναι το μέσο κοινό, που το αγνοεί η τηλεόραση, αυτή βλέπει ένα παλικάρι πεσμένο κάτω, ημιλιπόθυμο, που συνεχίζουν να το κλωτσάνε με μανία, την ίδια στιγμή που οι τίτλοι ειδήσεων και τα ηχητικά μιλάνε για τον επίδοξο ληστή, για τον ληστή, για τον γκέι και όχι για έναν άνθρωπο που πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας. Και αυτή η σκηνή είναι πολύ έξυπνη, γιατί μοιάζει σαν ο τηλεσκηνοθέτης του πρωϊνάδικου (που δεν τον βλέπουμε) μέσα στην τρέλα που επικρατεί , να έχει γυρίσει την κάμερα του κατά λάθος πάνω στη μαγείρισσα, ενώ αυτή μέσα στην αμηχανία της, το καταλαβαίνει, αλλά δεν μπορεί να μην πει την αλήθεια της, την αλήθεια δηλαδή που ακούγεται από ένα λάθος. Όπως ακριβώς τυχαία από ένα κινητό, τραβήχτηκε η σκηνή της δολοφονικής επίθεσης. Σε αυτό το σημείο και όχι μόνο, θαύμασα την ευφυή σκηνοθεσία. Το σοκ όμως έρχεται από μια σκηνή ποδοσφαίρου με μια μπάλα…(?) Η παράσταση φυσικά μιλάει για την έμφυλη βία και τη βία γενικότερα που και ο ίδιος ο Ζακ απεχθανότανε και έκανε και ο ίδιος ακτιβιστικές διαμαρτυρίες. Αφήνω για το τέλος μια μικρή υποσημείωση: Σε όσους δε συμφωνούν με αυτό που πρεσβεύει ο Ζακ, δεν σας ζητάει κανείς, ούτε η παράσταση να το ασπαστείτε. Και αν δεν σας αρέσει που για τους φίλους του παραμένει η Zackie, σκεφτείτε το πολύ απλό: Το όνομα του ήταν Ζαχαρίας! Ένα γλυκό παιδί, που θα μπορούσε να ήταν το δικό σας παιδί, αδερφός ή φίλος σας και θα ζούσε ακόμα, αν απλά είχε ειδοποιηθεί η αστυνομία, ή τον κατέγραφαν με ένα κινητό και το παρέδιδαν. Η βία και η αυτοδικία δεν είναι λύση.
Οι παραστάσεις μόλις άρχισαν και φυσικά συνεχίζονται.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος
Περισσότερες πληροφορίες στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/festival/pali-kala-mporo-kai-trexo-me-takounia/
