
Μια πολύ ρηξικέλευθη παράσταση στο Θέατρο Αμαλία, μεταπλασμένη από τον Θανάση Κριτσάκη, μέσα από 6 πραγματικές συνεντεύξεις, διαφορετικών ανθρώπων, που 6 ηθοποιοί ενσαρκώνουν με πολύ ενδιαφέρον τρόπο και δυνατή σκηνική παρουσία. Και όλα αυτά στο πλαίσιο ενός καθαρά Ελληνικού τραπεζώματος -γλεντιού.
Η παράσταση ξεκινάει πριν από το…έργο! Για μία ακόμα φορά στο Θέατρο Αμαλία, σπάει εξ’ αρχής ο 4ος τοίχος, όπως και η θεατρική σύμβαση και αυτό μας εισάγει στο μετά – δραματικό θέατρο όπου πράγματι, μπορείς να δεις τα γεγονότα, με μια άλλη ματιά, όχι αμιγώς θεατρική, αλλά σίγουρα λυτρωτική, ειδικά αν αφεθείς σε αυτό που βλέπεις.
Το έργο έχει ένα έντονο δηκτικό, βιτριολικό χιούμορ θα έλεγα και μας παρασύρει να δούμε τα λάθη ΜΑΣ, τον λάθος τρόπο με τον οποίο κρίνουμε τον άλλον, ενώ συνολικά ως κοινωνία, όλοι μαζί, σίγουρα κάτι δεν κάναμε σωστά, από την εποχή της επίπλαστης ευμάρειας, από την δεκαετία του 80, όπως τη σηματοδοτούν οι πολλές μουσικές επιλογές και αναφορές.
Οι ηθοποιοί της παράστασης, δηλαδή, ο Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας, η Πένυ Ελευθεριάδου, ο Δημήτρης Καστανιάς, ο Θανάσης Κριτσάκης, η Ειρήνη Κυριακού και η Θεανώ Μεταξά, υπηρετούν πλήρως τους σκοπούς του έργου και τη σκηνοθεσία με μεγάλη αμεσότητα. Ξεχωρίσαμε τον Θανάση Κριτσάκη που υπογράφει και τη σκηνοθεσία, καθώς ο κούριερ του, είναι ο πιο ευδιάκριτος χαρακτήρας Έλληνα
Τα ξεσπάσματα του κούριερ, ο τρόπος με τον οποίο ο Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας τοποθετεί τον εαυτό του, ως τον φτωχότερο όλων, το ζεϊμπέκικο της Θεανώς Μεταξά, για τα βαρετά, πλην όμως επιχορηγούμενα σεμινάρια, η εμβόλιμη εμφάνιση του… Κούρου, είναι… έπικ! Αντιπροσωπευτικά του χιούμορ που διατρέχει όλο το έργο, αλλά και της σοβαρότητας της κατάστασης, για αυτό θα επισημάνω και τη σκηνή του Θρήνου.
Η σκηνοθεσία:
Εδώ το θέμα δεν είναι αν είναι καλή (που είναι) ή… κακή (υποκειμενικό ζήτημα). Το θέμα είναι ότι ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Θανάσης Κριτσάκης, με σημαντικές σπουδές μάλιστα στο θέατρο, αντιμετωπίζει τόσο ελεύθερα το θέατρο, που έτσι φέρνει το καινούργιο και το ρηξικέλευθο! Σίγουρα είναι ένας σκεπτόμενος καλλιτέχνης, που ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πει και πως να το πει.
Και ενώ το κείμενο είναι κατά βάση σκληρό και καταγγελτικό, δεν έπεσε στην παγίδα να εστιάσει σε αυτό, αλλά το έντυσε με την διεισδυτική του ματιά και το έκανε θέαμα- θέατρο. Για αυτό και τα έχει καταφέρει πολύ καλά και στην σύνθεση του έργου και στη σκηνοθεσία και στην υποκριτική του.
Η σκηνογραφική / ενδυματολογική επιμέλεια:
Δάφνη Αηδόνη, Νίκος Παπαδόπουλος. Στο σκηνικό δεσπόζει ένας λευκός τοίχος και ένα μεγάλο πλαστικό λευκό τραπέζι, από αυτά που όλοι έχουμε οι ίδιοι, ή κάποιοι φίλοι στα εξοχικά, στις αυλές τους, ή ακόμα μπαίνει από το μπαλκόνι στο σαλόνι για να στηθεί το γλέντι! Άρα, είναι αυτά που πρέπει για την περίσταση. Ειδικά το τραπέζι, που επί της ουσίας είναι σκηνικό αντικείμενο και όχι σκηνικό, ως τέτοιο, έγκειται στο πως θα το χειριστεί ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί. Βρήκα λοιπόν πολύ αστείο τις δύο στιγμές που τεντώνουν τα πόδια του. Πόσο οικεία κίνηση για αυτό ακριβώς το τραπέζι.
Όσο για τα ρούχα; Εδώ έχει δοθεί προσοχή στο χαρακτήρα του καθενός! Από το “Κυριακάτικο” θλιβερό μαύρο κουστούμι και τα στρας, ως τη φόρμα που φοράει ο κούριερ, όλα έχουν λόγο ύπαρξης.
Έχω όμως και μια μικρή ένσταση. Το θέατρο επιτελεί πολλούς σκοπούς. Να διασκεδάζει, να ψυχαγωγεί, να μας κάνει να σκεπτόμαστε, να προτείνει… Όλα αυτά υπάρχουν στην παράσταση. Όμως λίγο πριν το τέλος, με τις σκέψεις που προβάλλονται από τον προτζέκτορα, είναι σαν το θέατρο να θέλει και να επιβάλλει. Και αυτό μου φάνηκε τελείως αντίθετο με όλη την υπόλοιπη παράσταση, ακόμα και αν είχα οδηγηθεί σε παρόμοιες σκέψεις.
Ευτυχώς έπεται η τελευταία σκηνή, σε σχέση με το που πάμε ή οδηγούμαστε, που είναι πραγματικά ευφυής καθώς βλέπουμε τους ηθοποιούς εν χορώ να…
Ε πάτε να δείτε…
Οι παραστάσεις μόλις άρχισαν στο θέατρο Αμαλία μετά από δύο χρόνια επιτυχίας στην Αθήνα. Από Πέμπτη ως Σάββατο στις 9 μ.μ. και Κυριακή στις 8 μ.μ.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος









