ΠΡΟΣΩΠΑ

Παραμυθολαλίτσες: Η αφήγηση είναι μια μικρή θεατρική πράξη που γεννιέται από την καρδιά

Οι Παραμυθολαλίτσες είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα αφήγησης. Είναι μια παρέα τριών δημιουργών, του Λευτέρη Πασσιά, της Κατερίνας Κάργιου και της Λένας Δέλλιου, που ενώνουν τη μουσική, την παιδαγωγική και την αγάπη για τις ιστορίες σε μια μαγική σκηνική εμπειρία. Με αφορμή την παράσταση «Halloween Παραμύθια» στη Θεατρική Σκηνή «Τεχνόκοσμος» μιλούν στην Townsendia για τη διαδικασία μέσα από την οποία γεννιέται ένα παραμύθι στη σκηνή, για τη συμμετοχή των παιδιών, για τις αγαπημένες τους στιγμές και για τη χαρά του να βλέπεις τα μάτια μικρών και μεγάλων να φωτίζονται από τη μαγεία της αφήγησης.

Η αφήγηση ενός παραμυθιού μοιάζει με σκηνοθεσία μιας μικρής θεατρικής πράξης. Πώς «στήνετε» εσείς τη μαγεία πάνω στη σκηνή;

Ξεκινάμε με την επιλογή του παραμυθιού. Ψάχνουμε παραμύθια που να αρέσουν σε εμάς πρώτα απ’όλα για να μπορούμε να δουλέψουμε με αυτά. Και μετά αρχίζει η δουλειά. Συναντιόμαστε για να αποφασίσουμε πως θα δομηθεί το παραμύθι, δηλαδή που θα έχουμε τραγούδια, που μουσική, που διαλόγους μεταξύ μας, που θα είναι μόνο αφήγηση και που θα μπορούν να συμμετέχει το κοινό. Κι αφού καταλήξουμε σε μια σειρά, μετά κάνουμε δουλειά ο καθένας ξεχωριστά και στις πρόβες όλοι μαζί. Μπορεί η αφήγηση παραμυθιού να φαίνεται κάτι απλό, αλλά από πίσω έχει αρκετές ώρες δουλειάς και προβών για να βγει ένα συντονισμένο και ικανοποιητικό ή «μαγικό» για μας αποτέλεσμα.

Στα “Halloween Παραμύθια”, παντρεύετε τη λαϊκή παράδοση με μια ξενόφερτη γιορτή. Πώς βρήκατε την ισορροπία ανάμεσα στο ελληνικό στοιχείο και στο μυστήριο του Halloween;

Η λαϊκή μας παράδοση είναι γεμάτη από παραμύθια με πνεύματα, μάγισες, δράκους και τελώνια και δοξασίες γύρω από αυτά. Οπότε το να βάλεις το ελληνικό στοιχείο σε μια τέτοια γιορτή είναι εύκολο. Να σκεφτείτε ότι ψάχνοντας για τρομαχτικές ιστορίες βρήκαμε μια από την περιοχή της Λάρισας που μιλά για ένα κακό, που σπέρνει το θάνατο, κι εμφανίζεται συγκεκριμένα τις δύο τελευταίες μέρες του Οκτώβρη, δηλαδή τις ημέρες που στο εξωτερικό κορυφώνεται η γιορτή του Halloween.

Τα παιδιά είναι το πιο ειλικρινές κοινό. Πώς αντιδρούν στις πιο “σκοτεινές” ή μυστηριώδεις ιστορίες;

Στα παιδιά αρέσει το μυστηριώδες και το τρομαχτικό. Τους τραβά το ενδιαφέρον. Κι επειδή όταν παρουσιάζουμε παραμύθια μας ενδιαφέρει τα παιδιά να συμμετέχουν στην αφήγηση, μπορώ να πω ότι τις παραστάσεις με τη μεγαλύτερη διάδραση με τα παιδιά τις έχουμε κάνει με παραμύθια και μύθους που αφορούσαν τρομαχτικά πλάσματα ή υπήρχε μυστήριο που έπρεπε να λυθεί.

Η ομάδα σας έχει μια ξεχωριστή μουσική ταυτότητα. Πώς γεννιέται μια μελωδία μέσα από μια αφήγηση; Από έναν στίχο, ένα συναίσθημα ή μια εικόνα;

Από όλα αυτά μαζί. Προσωπικά δημιουργώ ανάλογα με το παραμύθι που συναντώ. Με το απόσπασμα που θα διαβάσω και θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον.

Όταν επιλέγετε ένα παραμύθι, ξεκινάτε από το μήνυμα που θέλετε να μεταδώσετε ή από το συναίσθημα που θέλετε να γεννήσετε στο παιδί;

Νομίζω ότι όταν επιλέγουμε τα παραμύθια η προτεραιότητά μας είναι το ποια αρέσουν σε εμάς. Γιατί όταν μας αρέσουν αυτά που παρουσιάζουμε έχουμε πολλή διάθεση να τα μοιραστούμε με άλλους και να τους δείξουμε το πόσο το ευχαριστιόμαστε όταν τα αφηγούμαστε. Οπότε δεν κοιτάμε να μεταδώσουμε κάτι. Δείχνουμε απλά τι είναι αυτό που άρεσε σε εμάς στο παραμύθι.

Ποια στιγμή της παράστασης θεωρείτε πιο δυνατή για εσάς; Εκεί που μιλάτε, που τραγουδάτε ή που βλέπετε τα μάτια του κοινού;

Προσωπικά για μένα, είναι όταν γίνεται χαμός από παιδικές φωνές που θέλουν να συμμετέχουν σε αυτό που γίνεται μέσα στο παραμύθι. Αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα.

Οι Παραμυθολαλίτσες έχουν γίνει συνώνυμο της ποιοτικής παιδικής αφήγησης. Πώς κρατάτε αυτή τη φρεσκάδα, ώστε κάθε παράσταση να μοιάζει καινούρια;

Δε ξέρω αν είμαστε συνώνυμο της ποιοτικής παιδικής αφήγησης ξέρω απλά ότι μας ενδιαφέρει πρώτα απ’ όλα να περνάμε καλά εμείς στην παράσταση και να μην τη βαριόμαστε. Γιατί αν εμείς οι ίδιοι δεν περνάμε καλά πως θα περάσει καλά το κοινό μας; Επιπλέον επειδή θέλουμε να είμαστε «δεμένοι» ως ομάδα κάνουμε πολλές πρόβες. Και μέσα από τις πρόβες μας, προκύπτουν κάθε φορά διαφορετικά αστεία και δρώμενα, τα οποία συνηθίζουμε να προσθέτουμε σε επόμενες παραστάσεις μας. Τέλος, ένα στοιχείο ακόμη, είναι ότι γενικά δεν επαναλαμβάνουμε τακτικά τις παραστάσεις και ανανεώνουμε συχνά τα παραμύθια που λέμε (εκτός από κάποιες οι οποίες δε γίνεται να μην επαναληφθούν, όπως η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Γκριντς που τη λατρεύουμε και παρόλο που την έχουμε πει άπειρες φορές δεν την έχουμε βαρεθεί ακόμη). Οπότε κάθε παράσταση δεν μοιάζει καινούργια. Είναι καινούργια.

Είστε μουσικοί, αφηγήτριες, παιδαγωγοί. Πώς συνδυάζονται όλα αυτά στη δημιουργία ενός ενιαίου “κόσμου” πάνω στη σκηνή;

Αυτή ακριβώς η ποικιλομορφία νομίζω είναι ατού για τη δημιουργία του ενιαίου «κόσμου». Το ότι είμαστε και οι τρεις εκπαιδευτικοί μας βοηθά πάρα πολύ στη διάδρασή μας με τα παιδιά, γιατί και οι τρεις αποζητούμε την επαφή μαζί τους με στόχο τη διασκέδαση όλων μας. Και η μουσική και η αφήγηση είναι ουσιαστικά τα μέσα μας για να πετύχουμε αυτή τη διασκέδαση. Οπότε νομίζω αυτά τα τρία μας χαρακτηριστικά είναι ουσιαστικά η βάση του «ενιαίου» κόσμου μας.

Έχετε παρουσιάσει ιστορίες σε πολλές πόλεις και φεστιβάλ. Υπάρχει κάποια παράσταση που θα θυμάστε για πάντα;

Δύο θα τις θυμάμαι για πάντα. Η μία ήταν αρκετά αστεία για μας. Σε μια παράσταση των Χριστουγέννων που λέγαμε την ιστορία του Γκριντς, τα παιδιά «μπήκαν» τόσο μέσα στην ιστορία που έφτασαν σε σημείο να φωνάζουν και να απειλούν ότι θα τον σκοτώσουν αν τολμήσει να κλέψει τα Χριστούγεννα. Και μία άλλη που ξεκίνησε πολύ στραβά, με την έννοια ότι κάποια παιδιά δεν ήθελαν ουσιαστικά να ακούσουν παραμύθια, προφανώς τα είχαν φέρει με το ζόρι – συμβαίνουν κι αυτά κάποιες φορές- κι έκαναν τόση φασαρία και ενοχλούσαν τα υπόλοιπα παιδιά που για κανένα δεκάλεπτο ακούγονταν αυτά περισσότερο απ’ το παραμύθι. Το αξιοπερίεργο είναι ότι μετά απορρίφθηκαν τόσο από το παραμύθι που κατέληξαν να είναι από τα παιδιά που συμμετείχαν περισσότερο σε αυτό, πράγμα που ούτε εμείς το περιμέναμε για να πω την αλήθεια.

Αν είχατε μπροστά σας το “παιδί μέσα σας”, ποιο παραμύθι θα του αφηγούσασταν απόψε;

Τη γυναίκα-σκελετό (ή σκελετογυναίκα). Ένα μαγικό παραμύθι που προέρχεται από τις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες και ουσιαστικά μιλά για τη σημαντικότητα της σύνδεσης και της ευαλωτότητας στις σχέσεις.

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση πιέστε τον παρακάτω σύνδεσμο: Halloween Παραμύθια! – Οι Παραμυθολαλίτσες στη Θεσσαλονίκη με ιστορίες μαγείας και φθινοπωρινής ατμόσφαιρας

Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button