ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική για το «Είμαι η γυναίκα μου»: Μια μυσταγωγική μεταμόρφωση επί σκηνής

Στο Θέατρο Σοφούλη. Εκεί που ο Αντώνης Λουδάρος δεν παίζει θέατρο, παίζει με την ουσία του θεάτρου και βγαίνει νικητής!

Διηγείται, ενσαρκώνει, σαρκάζει, αυτοσαρκάζεται, δίνει, δίνεται, μιλάει με το κοινό, ενώ το κοινό γίνεται ένα μαζί του, καθώς εκείνος γίνεται η «γυναίκα της ζωής του», στο ρόλο της ζωής του!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Ο Αντώνης Λουδάρος εμφανίζεται ως μια trans γυναίκα σε μεγάλη ηλικία, την Charlotte Vοn Mahlsdorf, υπαρκτό πρόσωπο και η πιο διάσημη trans woman της Γερμανίας, και μας διηγείται την πραγματική της ιστορία.

Μην περιμένετε όμως υπερβολές. Είναι σαν να βλέπεις μια κανονική γυναίκα κάποιας ηλικίας, που έχει περάσει πολλά και δύσκολα στη ζωή της. Τις έχω δει αυτές τις γυναίκες. Έχουν ακριβώς αυτό το ύφος, που έχει ο Λουδάρος στη σκηνή!

Πριν καν αρχίσει την ιστορία, απευθύνεται στο κοινό για πολύ λίγο, ως Αντώνης Λουδάρος, με πολύ λιτές κινήσεις των χεριών του και αστειευόμενος. Είναι ένα από τα συν της παράστασης. Ξέρει πολύ καλά γιατί το κάνει! Μετά… ακολουθεί μια εκκωφαντική σιωπή! Δεν έχω ξανανιώσει τέτοια μυστική συμφωνία μεταξύ κοινού και ηθοποιού, πραγματική μυσταγωγία! Όλοι περιμένουν να ξεκινήσει την αφήγηση του.

Και ξεκινάει μια τόσο έντεχνη αφήγηση, σαν να κάθεται δίπλα στον καθένα από εμάς και μας ανοίγει την καρδιά του και μας μιλάει για την δική του Charlotte!

Η ιστορία της είναι από μόνη της συνταρακτική. Γεννημένος αγόρι ανακάλυψε τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, βάζοντας ένα ρούχο από τη ντουλάπα της θείας του. Σε ηλικία 16 ετών, ο πατέρας του (της) ενεργό μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, της έστρεψε ένα περίστροφο και της έδωσε μια ώρα να σκεφτεί ποιον γονέα θα διάλεγε.

Λίγο αργότερα, γλίτωσε τυχαία από μια ομαδική εκτέλεση των Ναζί, όταν ντυμένος ως συνήθως κορίτσι, ένα αξιωματικός της είπε: «δεν σκοτώνουμε πιτσιρίκια». Μετά τον πόλεμο, η περιοχή που ζούσε, ανήκει στην Ανατολική Γερμανία. Το κομμουνιστικό καθεστώς δεν ανέχεται τέτοιες φυλετικές συμπεριφορές. Η Στάζι την παρακολουθεί στενά, την αναγκάζει σε συμφωνία, την χρησιμοποιεί, την ίδια εποχή που η Charlotte, κρυφά, μετατρέπει το υπόγειο της σε gay bar έχοντας αγοράσει πάμφθηνα όλο σχεδόν τον εξοπλισμό, από ένα διάσημο gay bar που το έκλεισε το καθεστώς.

Η κατάσταση καλυτερεύει το 1989 με την πτώση του τείχους, ενώ ήδη από το 1960 η συλλογή της από διάφορα αντικείμενα εξελίχθηκε στο μουσείο Grunderzeit, στο εν μέρει ανακαινισμένο αρχοντικό Mahlsdorf. Το μουσείο είναι και τόπος κατοικίας της, ενώ στο υπόγειο του λειτουργεί και το gay bar.

Και αυτά είναι μόνο μερικά περιστατικά που σταχυολογήσαμε από το έργο!

Το σκηνικό της Ειρήνης Παπιδά, είναι ο μουσειακός χώρος, σπίτι της Charlotte. Είναι έτσι φτιαγμένο ώστε κάθε αντικείμενο, κάθε μέρος που μας φανερώνει ο Λουδάρος, να είναι ένα κομμάτι της ζωής του, ή καλύτερα της Charlotte

Η κατασκευή της κατάλευκης περούκας, από την Ευγενία Παπαδοπούλου, από φυσικό μαλλί, είναι εκπληκτική! Σαν να άφησε τα μαλλιά του Λουδάρου να μακρύνουν. Είναι δε τόσο λαμπερή που δίνει μια τέλεια αντίθεση με τα ιδανικά κοστούμια της Βάνας Γιαννούλα. Ειδικά το φόρεμα είναι ένας χαρακτήρας από μόνος του, σαν να πλαισιώνει αλλά την ίδια στιγμή στοιχειώνει τον πρωταγωνιστή!

Οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχας, όπως και το Video Art του Παντελή Μάκκα, συντελούν κατά πολύ στην απόδοση της σκοτεινής περιόδου που έζησε κυρίως η Charlotte, αλλά και της ψυχικής της κατάστασης, ενώ βοηθούν πολύ τον Αντώνη Λουδάρο στο να υποδυθεί και άλλους περίπου 30 χαρακτήρες που περνάνε μέσα από τη διήγηση του!

Αφήσαμε σκόπιμα, τελευταία τη σκηνοθεσία που είναι του ίδιου του Αντώνη Λουδάρου. Και πολύ σωστά έπραξε! Η παράσταση αυτή είναι ένα πολύ ένα προσωπικό στοίχημα. Οδηγεί τον εαυτό του με μαεστρία, απεκδύεται οτιδήποτε κωμικό μας έχει δώσει μέχρι τώρα, περπατάει ως ηλικιωμένη γυναίκα που διηγείται τη ζωή της χωρίς ίχνος προσποίησης, μεταφέρει στους θεατές την ιστορία με απόλυτη αμεσότητα, είναι πάντα παρόν στη σκηνή, οι λιγοστές εξάρσεις του, είναι απόλυτα δικαιολογημένες και αναδεικνύει όλη τη βαρύτητα και τη σημασία του ρόλου, χωρίς να νιώθεις ότι παίζει! Σκηνοθεσία και υποκριτική πραγματικά αλληλένδετα μεταξύ τους.

Για όλα αυτά πολλά συγχαρητήρια κύριε Αντώνη Λουδάρο!!!

Το έργο θα παίζεται για λίγες ακόμα Δευτέρες, στο θέατρο Σοφούλη. Να το δείτε και όπου αλλού παίζεται ανά την Ελλάδα.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος

«Είμαι η γυναίκα μου» – Αντώνης Λουδάρος

Το έργο που συγκινεί και συναρπάζει, με συνεχόμενα sold out έρχεται για λίγες παραστάσεις στο Θέατρο Σοφούλη.

Από Δευτέρα 24 Νοεμβρίου | 21:00 & κάθε Δευτέρα

Κλείστε θέση εδώ

Back to top button