ΠΡΟΣΩΠΑ

Ιωάννης Λάκης: Η ζωή έχει κουμπί επανεκκίνησης

Ο Ιωάννης Λάκης, μουσικός με τεράστιες συνεργασίες στο ενεργητικό του, πρωταγωνιστεί στη νέα παράσταση «Τραυλός Ηθοποιός- Φάλτσος Τραγουδιστής» στο Θέατρο Αθήναιον, μιλά για την εμπειρία του, περιγράφει τα πρώτα βήματα της καινούργιας επαγγελματικής μουσικοθεατρικής ομάδας «Ομιλούσες Νότες» και φέρνει στο προσκήνιο την πεποίθηση του για το «γηράσκω αεί διδασκόμενος». Τον ευχαριστώ θερμά για την συζήτηση!

Ξεκινώντας από τον τίτλο, παρατηρούμε δύο οξύμωρες ιδιότητες που άπτονται της θεματολογίας της παράστασης και προκαλούν το ενδιαφέρον. Οπότε, γιατί «Τραυλός Ηθοποιός- Φάλτσος Τραγουδιστής»;

Ήταν μία ιδέα που είχα εδώ και αρκετά χρόνια στο «συρτάρι» του μυαλού μου. Όταν βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να πλαισιώσουν την εν λόγω ιδέα, ακολούθησαν κι άλλες στη συνέχεια. Είπα στη συγγραφέα του σεναρίου, Μαρία Δεμίσογλου, πώς φαντάζομαι γενικά το κόνσεπτ και εκείνη έβαλε στο κεντρικό σημείο της υπόθεσης έναν ήρωα που πάσχει από τραυλισμό. Οπότε, την περίοδο που αναρωτιόμασταν πώς θα ονομάσουμε την παράσταση, καταλήξαμε στο «Τραυλός Ηθοποιός». Ξαφνικά, πάνω σε μία συζήτηση της ομάδας, προτάθηκε και η συνέχεια του τίτλου, δηλαδή «Φάλτσος Τραγουδιστής», άρα είναι κάτι που συναποφασίσαμε όλοι μαζί. Όσον αφορά στην πλοκή, ο χαρακτήρας μου προσπαθεί σε όλη τη διάρκεια της παράστασης να αποδείξει εάν είναι ή δεν είναι και τα δύο ή ακόμη και το ένα από τα δύο.

Ποιες είναι οι «Ομιλούσες Νότες», η νεοσυσταθείσα επαγγελματική μουσικοθεατρική ομάδα της Θεσσαλονίκης και πώς ξεκίνησε το όλο εγχείρημα;

Η ομάδα είναι το αποτέλεσμα συνάντησης και συνεργασίας ανθρώπων που προηγουμένως δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους. Με τον σκηνοθέτη της παράστασης, Νικόλα Παπάζογλου, γνωριζόμουν εδώ και πολλά χρόνια, σε διαφορετικό επαγγελματικό επίπεδο. Ήξερα όμως ότι είναι πολύ καλός ηθοποιός. Όσο για εμένα, ήμουν αποκλειστικά μουσικός μέχρι και πριν λίγο διάστημα. Όταν μοιράστηκα την ιδέα μου μαζί του, συμφώνησε να την προχωρήσουμε. Έπειτα, προστέθηκε στην ομάδα η Μαρία Δεμίσογλου, η οποία ενσαρκώνει τη «μητέρα» μου στο σανίδι, και ακολούθησε η σκηνογράφος και ενδυματολόγος, Αντωνία Δροσινάκη. Αποφασίσαμε να κάνουμε μία ακρόαση για τον ρόλο της συμπρωταγωνίστριας, οπότε ήρθε και «κούμπωσε» στην όλη υπόθεση και η Βίκυ Γιαννακού. Μπορεί όλοι να έχουμε διαφορετικό υπόβαθρο, αλλά πιστεύω ότι γενικά οι άνθρωποι -αν ενεργούν ως ομάδα- έχουν την προοπτική να φτιάξουν πολύ όμορφα πράγματα. Το αποτέλεσμα της δουλειάς μας είναι επαγγελματικό. Η λέξη «ομάδα» είναι λίγο παρεξηγημένη. Θεατρική ομάδα μπορούν να δημιουργήσουν ακόμη και άνθρωποι σε ένα σχολείο, έχοντας μέλη με απίστευτο ταλέντο, αλλά τους λείπει η εμπειρία. Στη δική μας ομάδα, όλοι μας έχουμε χαράξει μία πορεία, ο καθένας στο δικό του κομμάτι, και θεωρήσαμε ότι μπορούμε να γράψουμε μία πολύ ωραία «συνταγή», εάν ενώσουμε όλα τα «υλικά».

Τι ρόλο διαδραματίζει στην παράσταση η μουσική; Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «οπτικοποιημένη συναυλία»;

Ακριβώς. Έχει όμως και στοιχεία πρόζας, υπάρχει μία ιστορία από πίσω. Στην αρχή, φαντάστηκα το έργο ως αμιγώς μουσική παράσταση, αλλά καταλήξαμε κάπου διαφορετικά. Πειραματιστήκαμε με το σενάριο και εν τέλει έχουμε στα χέρια μας μια μουσικοθεατρική παράσταση. Δεν θα το κατηγοριοποιούσα ως μιούζικαλ. Πρόκειται για ένα είδος που βρίσκεται στη «χαραμάδα» μεταξύ των δύο.

Δηλαδή, η δραματοποίηση και η μουσική καταλαμβάνουν ισόποσα μέρη του έργου;

Λίγο παραπάνω η μουσική. Έχω γράψει αρκετά πρωτότυπα τραγούδια για το έργο και δύο από αυτά ήθελα να τα γράψει ο σπουδαίος και εγκάρδιος φίλος, ο εξαιρετικός συνθέτης Αλέξανδρος Τσακιρίδης, με τον οποίο γνωριζόμαστε εδώ και 22 χρόνια. Είναι ο πρώτος πιανίστας με τον οποίο έπαιξα και τραγούδησα μαζί. Ο Αλέξανδρος θα συμμετέχει παίζοντας πιάνο ζωντανά στην παράσταση.

Πώς θα περιγράφατε τη σχέση του χαρακτήρα σας με την μητέρα του;

Θα έλεγα πως είναι «τοξική», μια λέξη που συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε πολύ σήμερα. Έχοντας και ο ίδιος δύο παιδιά, αντιλαμβάνομαι ευκολότερα τη σχέση με τον γιο της. Θέλει να περνάει τα δικά της «θέλω» μέσα στο ίδιο της το παιδί. Είναι μία γυναίκα μόνη, οπότε έχει και ένα επιπρόσθετο βάρος όσον αφορά στην διαπαιδαγώγηση του γιου της, εν συναρτήσει με κάποια εκ φύσεως προβλήματα που έχει το παιδί. Κάποια προβλήματα, όμως, του τα δημιουργεί και η ίδια, λόγω των φοβιών που έχει. Η σχέση τους είναι μία αντανάκλαση της ίδιας της ζωής. Όλοι, είτε λίγο είτε πολύ, μπορούμε μέσα στο έργο να βρούμε στοιχεία του εαυτού μας.

Πόσο σημαντικό είναι για έναν καλλιτέχνη να προσπαθεί διαρκώς να διευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες και να μην παραμένει στην ίδια, «ασφαλή» περιοχή;

Ιδιαίτερα σημαντικό. Προσωπικά, είναι κάτι που κάνω όλη μου τη ζωή. Για παράδειγμα, αν σκεφτώ τι ήθελα να κάνω όταν πήγαινα ακόμα στο λύκειο, το πώς άλλαξα στην μετέπειτα πορεία της ζωής μου ή το πώς αποφάσισα να σταματήσω τη μουσική μου ως επάγγελμα για βιοποριστικούς λόγους -εν καιρώ κρίσης μάλιστα- κλείνοντας το ωδείο που είχα, καταλήγω στο ότι χρειάζεται διαρκής αναζήτηση. Η ζωή έχει κουμπί επανεκκίνησης. Πρέπει να το συνηθίσουμε αυτό. Να μην βολευόμαστε. Παρότι κάνω ένα επάγγελμα που πηγαίνει πολύ καλά, ασχολούμαι συνέχεια με την τέχνη, κάνω πολύμηνες πρόβες, γράφω μουσική, κάνω χορογραφίες. Σημειωτέον, είναι άλλο πράγμα η χορογραφία που έκανα στη μελοδραματική στην όπερα και τελείως άλλο στην παράσταση μας. Το έργο μας είχε πάρα πολλές προκλήσεις, σε πολλά επίπεδα. Όλη η μέχρι τώρα πορεία μου είναι αυτή ενός στατικού τραγουδιστή μπροστά από ορχήστρες και χορωδίες 120 ατόμων, οπότε το κομμάτι της υποκριτικής είναι κάτι καινούργιο για εμένα.

Μολονότι δραστηριοποιήστε εδώ και χρόνια στον χώρο του τραγουδιού, με σημαντικές μάλιστα συνεργασίες, όπως με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Γιάννη Νικολάου, τη Μαριώ, είναι, λοιπόν, η πρώτη φορά που ανεβαίνετε πάνω στο θεατρικό σανίδι. Πώς αισθάνεστε για αυτό;

Θα είμαι ειλικρινής, είχε περάσει και στο παρελθόν από το μυαλό μου η ιδέα να ασχοληθώ με θέατρο, αλλά την παραμέρισα γιατί δεν ένιωθα άνετα. Είμαι ένας άνθρωπος που γενικά ντρέπεται, αλλά αυτό είναι κάτι με το οποίο έχω δουλέψει αρκετά. Ωστόσο, παραμένω με κάποιες φοβίες και ανασφάλειες. Η έκθεση μπροστά στο κοινό και η διαδικασία έκφρασης συναισθημάτων που πηγάζουν από την ίδια τη ψυχή δεν είναι μία αυτονόητα εύκολη υπόθεση. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε όλες αυτές τις διαδικτυακές και τηλεοπτικές «φιγούρες» και περσόνες που εκτίθενται αποζητώντας τα λεγόμενα πέντε λεπτά δημοσιότητας και ξεχνάμε ότι το να κάνεις κάτι που έχει «βάρος» είναι πολύ πιο δύσκολο.

Ποιες είναι οι αισθητές διαφορές και απαιτήσεις στην προετοιμασία μιας μουσικοθεατρικής παράστασης από μια συναυλία;

Η κυριότερη και απλούστερη διαφορά είναι το γεγονός ότι δεν έχεις μπροστά σου κανένα κείμενο. Έπειτα, το κείμενο της συγκεκριμένης παράστασης είναι πρωτότυπο, αλλά ακόμα και να ήταν ένα κείμενο πιο αναγνωρίσιμο, πάλι δεν θα μου ήταν οικείο διότι δεν είμαι ηθοποιός. Οπότε, βρίσκομαι επί σκηνής επί μιάμιση ώρα, χωρίς κανένα «σκονάκι» -όπως γίνεται στις συναυλίες με τις παρτιτούρες- και πρέπει να θυμάμαι τόσο τα λόγια των τραγουδιών όσο και του θεατρικού κειμένου. Πρόκειται για κάτι πολύ μακριά από την «βόλεψή» μου. Είναι όμως μία πρόκληση που έχει την γοητεία της.

Τι βρίσκεται στον καλλιτεχνικό ορίζοντα από εδώ και μπρος; Υπάρχουν κάποια μελλοντικά σχέδια;

Πάντα κάνουμε σχέδια. Αγάπησα πολύ την παράσταση που ετοιμάζουμε και οσονούπω θα παρουσιάσουμε. Για εμένα όλη αυτή η διαδικασία ήταν ένα δεύτερο «σχολείο». Πιστεύω, ότι εξελίχτηκα γενικά, εννοώντας κυρίως την προσωπική μου εξέλιξη ως άνθρωπος. Από εκεί και πέρα, δεν μπορώ εύκολα να αφήσω πίσω μου το μουσικό κομμάτι. Μελλοντικά, εάν παρουσιάσουμε κάτι και συμμετέχω κι εγώ, πιστεύω θα εμπεριέχει και πάλι μουσική.

Είναι κάτι που λείπει από την Θεσσαλονίκη; Ο συνδυασμός μουσικής και θέατρου;

Ναι. Αν και ανέκαθεν παρακολουθούσα θεατρικές παραστάσεις. Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω συχνά με τα παιδιά μου σε παιδικά θέατρα. Θεωρώ ότι μόνο θετική επιρροή μπορεί να έχει στα παιδιά. Ακόμα και μια μέτρια παράσταση μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα οφέλη από ό,τι η τηλεόραση ή ένα τάμπλετ ή ένα παιδικό έργο στην τηλεόραση. Η οπτική μου γωνία είναι πλέον άμεσα συνδεδεμένη με τα παιδιά μου. Όλα τα τραγούδια που έγραψα για την παράσταση είναι γραμμένα για αυτά. Οι πρώτοι ακροατές των πειραματισμών με την κιθάρα και το πιάνο στο σπίτι μου, ήταν τα παιδιά. Μόλις τα ρωτούσα εάν τους αρέσει ένα συγκεκριμένο σημείο και δίσταζαν να απαντήσουν άμεσα, άλλαζα την μελωδία για να τα «αγγίξει» παραπάνω.

Δεν είναι τυχαίο που λέμε ότι τα παιδιά είναι οι καλύτεροι και σκληρότεροι κριτές.

Συμφωνώ απόλυτα. Πιστεύω ότι η τέχνη, σε οποιαδήποτε μορφή της, είναι η ευκαιρία που δίνεται στα παιδιά και στους ανθρώπους για να διευρύνουν τους νοητικούς ορίζοντες και την αίσθηση των πραγμάτων. Κάποια στιγμή, είχα εκφράσει δημόσια ότι όλο αυτό το κάνω πρώτα για τα παιδιά μου. Πολλοί με ρώτησαν «γιατί;» και απάντησα πως θέλω να αποδείξω στα παιδιά ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να σταματάει ποτέ. Ό,τι κι αν έχει καταφέρει, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται, είτε καλή είτε κακή, πάντοτε πρέπει να επιδιώκει το επόμενο βήμα εξέλιξης.

Συνέντευξη: ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΕΡΤΣΙΔΗΣ

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: “Τραυλός Ηθοποιός – Φάλτσος Τραγουδιστής” – Ένα κωμικό μουσικό παραμύθι για μεγάλους στο Θέατρο Αθήναιον

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button