
Το θέατρο είναι ένας κόσμος όπου οι ανθρώπινες αδυναμίες, οι αντιφάσεις και οι βαθύτερες ανησυχίες αποκτούν φωνή και μορφή. Για τον ηθοποιό, κάθε ρόλος αποτελεί μια ευκαιρία να εξερευνήσει διαφορετικές πλευρές της ανθρώπινης φύσης, να αναμετρηθεί με το άγνωστο και να ανακαλύψει όσα μας ενώνουν, ακόμη κι όταν οι χαρακτήρες που ενσαρκώνει μοιάζουν ξένοι προς τον ίδιο.
Ο Πάνος Μέγγουλης, ένας από τους πρωταγωνιστές της κωμωδίας «Spaghetti αλά Γαλλικά» του Βασίλη Τσικάρα, που παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Σταύρος Κουγιουμτζής», μιλά στην TownSendia για τη μαγεία της υποκριτικής, τις ανθρώπινες σχέσεις, το δημιουργικό άγχος και τη σημασία της συνεργασίας στη θεατρική σκηνή.
Μέσα από τις απαντήσεις του αναδεικνύεται η αγάπη του για το θέατρο, αλλά και ένας ευρύτερος προβληματισμός για τη θέση της τέχνης στη σύγχρονη κοινωνία. Γιατί, πέρα από το γέλιο και το χειροκρότημα, το θέατρο παραμένει ένας ζωντανός χώρος επικοινωνίας, προβληματισμού και ανθρώπινης συνάντησης. Και, όπως ο ίδιος αναρωτιέται, γιατί εξακολουθούν κάποιοι να υποβαθμίζουν τις τέχνες, όταν αυτές έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο;
Το θέατρο μάς επιτρέπει να ζούμε για λίγο τις ζωές άλλων ανθρώπων. Όταν υποδύεστε έναν χαρακτήρα, αναζητάτε περισσότερο όσα σας ενώνουν μαζί του ή εκείνα που σας κάνουν εντελώς διαφορετικούς;
Όταν υποδύεσαι έναν χαρακτήρα, προσπαθείς να πιάσεις την ψυχοσύνθεση του. Να τον καταλάβεις και να τον κάνεις δικό σου! Αναζητώ και καταστάσεις που ταυτίζομαι αλλά και καταστάσεις που είναι πρωτόγνωρες για μένα. Είναι η μαγεία του θεάτρου!
Στο «Spaghetti αλά Γαλλικά», οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται μέσα από τη ζήλια, τις υποψίες και τις παρεξηγήσεις. Πιστεύετε ότι οι μεγαλύτερες συγκρούσεις γεννιούνται από όσα λέμε ή από όσα φοβόμαστε να πούμε;
Είναι μια καλή ερώτηση! Πιστεύω πως οι μεγαλύτερες συγκρούσεις έρχονται όταν δεν μιλάμε! Τα κρατάμε μέσα μας και κάποια στιγμή γίνεται η έκρηξη! Θεωρώ καλό το να μιλάμε γενικά, έτσι μπορείς με έναν όμορφο διάλογο και πολιτισμένο να βρεις λύση. Είτε θετική είτε αρνητική.
Η κωμωδία συχνά μάς κάνει να γελάμε με τις αδυναμίες των άλλων, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τις δικές μας. Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να εκθέσει τις αντιφάσεις ενός χαρακτήρα χωρίς να τον κρίνει;
Είναι δύσκολο για έναν ηθοποιό αυτό, όμως θεωρώ πως πρέπει να ταυτιστείς, να εξερευνήσεις και να καταλάβεις τον χαρακτήρα που υποδύεσαι!
Κάθε άνθρωπος παρουσιάζει διαφορετικές πλευρές του εαυτού του ανάλογα με τις περιστάσεις. Θεωρείτε ότι η υποκριτική μάς βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα αυτές τις μικρές «μεταμφιέσεις» της καθημερινότητας;
Ναι σίγουρα πιστεύω πως η υποκριτική παίζει το ρόλο της σε αυτό!
Πίσω από μια αστεία κατάσταση μπορεί να κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη αγωνία. Όταν ερμηνεύετε μια κωμική σκηνή, πόσο σημαντικό είναι για εσάς να αναγνωρίζετε τη σοβαρότητα που ενδεχομένως υπάρχει πίσω από το χιούμορ;
Είναι η κλωστή που συνδέει αυτά τα δύο. Είναι λεπτή και θέλει συγκέντρωση και κατανόηση της κατάστασης γενικότερα και όχι εκείνης της στιγμής! Η σκηνή απαιτεί από τον ηθοποιό να εκτίθεται μπροστά σε αγνώστους.
Με τα χρόνια, αυτή η έκθεση γίνεται ευκολότερη ή κάθε νέα παράσταση απαιτεί μια διαφορετική μορφή προσωπικού θάρρους;
Σαν έκθεση στον κόσμο γίνεται πιο άνετα με την πάροδο του χρόνου! Σίγουρα σε κάθε έργο όμως υπάρχει αυτό το μικρό σφίξιμο στο στομάχι, ένα μικρό δημιουργικό άγχος! Κάθε έργο έχει τις δυσκολίες του!
Στη ζωή αναζητούμε συχνά βεβαιότητες, ενώ στο θέατρο καλούμαστε να εξερευνήσουμε την αβεβαιότητα. Υπήρξε κάποιος ρόλος που σας έκανε να αμφισβητήσετε κάτι που θεωρούσατε δεδομένο;
Ναι υπήρξε τέτοιος ρόλος, σε δραματικό ύφος και είδος θεάτρου!
Μια θεατρική παράσταση γεννιέται από τη συνεργασία ανθρώπων με διαφορετικές προσωπικότητες και εμπειρίες. Τι θεωρείτε σημαντικότερο σε αυτή τη συνύπαρξη: την εμπιστοσύνη, την ελευθερία ή την ικανότητα να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον;
Αυτή τη συνεργασία στο Spaghetti αλά Γαλλικά την αγάπησα, καθώς κυριολεκτικά υπάρχει αλληλοσεβασμός, κατανόηση αλλά και πολύ όμορφες συμπεριφορές! Έχω την τιμή να βρίσκομαι σε μια ομάδα με όμορφο κλίμα αλλά το κυριότερο, αγάπη και μεράκι παρά τις δύσκολες συνθήκες που υπάρχουν σε κάθε τι!
Το χειροκρότημα είναι μια έντονη στιγμή επικοινωνίας με το κοινό, αλλά η ουσία της τέχνης ίσως βρίσκεται και σε όσα ακολουθούν. Πότε αισθάνεστε ότι ένας ρόλος έχει αφήσει πραγματικό αποτύπωμα μέσα σας;
Όταν αισθάνομαι το χειροκρότημα να βγαίνει από την ψυχή του κόσμου! Το αληθινό! Όταν σε όλο το έργο, οι θεατές συμμετέχουν και γίνονται ένα! Το νιώθεις αυτό σίγουρα!
Αν το θέατρο είναι ένας τρόπος να αναζητούμε απαντήσεις για την ανθρώπινη ύπαρξη, ποιο είναι το ερώτημα που εξακολουθεί να σας απασχολεί περισσότερο, τόσο ως ηθοποιό όσο και ως άνθρωπο;
Το ερώτημα μου είναι, γιατί κάποιοι πολεμούν τις τέχνες; Γιατί προσπαθούν να τις υποβαθμίσουν, όταν με τις τέχνες μπορεί να αλλάξει ο κόσμος προς ο καλύτερο; Με κάθε μορφή!
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση: «Spaghetti αλά Γαλλικά» του Βασίλη Τσικάρα στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Στ. Κουγιουμτζής»








