ΠΡΟΣΩΠΑ

Ρηνιώ Κυριαζή: Kάθε άνθρωπος έχει μια δική του, μοναδική προσωπικότητα

“Το Μικρό Πόνι” του Ισπανού συγγραφέα Πάκο Μπεθέρα ανεβαίνει για 3η συνεχόμενη χρονιά και έρχεται στην πόλη της Θεσσαλονίκης για να περάσει τα δικά του ουσιαστικά μηνύματα ενάντια στον εκφοβισμό. Είχαμε τη χαρά να συνομιλήσουμε με τη πρωταγωνίστρια του έργου την αγαπημένη Ρηνιώ Κυριαζή. Μία ηθοποιό που συνεχώς μας εκπλήσσει ευχάριστα με τους ρόλους της και την άριστη υποκριτική της ικανότητα. Η πρωταγωνίστρια μας μίλησε για την παράσταση αλλά και για τα “μυστικά” του ρόλου της. Βάλτε καφεδάκι και διαβάστε αυτή την όμορφη συζήτηση… 
“Το Μικρό Πόνι” ο τίτλος της παράστασης. Πείτε μας τι είναι αυτό που  πραγματεύεται η παράσταση και τι είναι αυτό που θα παρουσιάσει στο κοινό της; 
 
Ο τίτλος του έργου παραπέμπει στη γνωστή σειρά κινουμένων σχεδίων, ο συγγραφέας Πάκο Μπεθέρα εμπνέεται από πραγματικά γεγονότα: ένα αγόρι δέκα χρονών επιλέγει να πηγαίνει στο σχολείο του με μια σάκα με φιγούρες από “το μικρό πόνι”. Το πώς και γιατί αυτή η επιλογή γίνεται αφορμή να ξεσπάσει πάνω του έντονη λεκτική και σωματική βία είναι το θέμα του έργου. Ο τρόπος διαχείρισης των καταστάσεων από τους γονείς, το σχολείο και τον κοινωνικό περίγυρο απασχολεί τον συγγραφέα που δημιουργεί μια καινούρια, σκληρή, “πραγματική” ιστορία. 

 

Στο έργο υποδύεστε τον ρόλο της μητέρας. Ποιες δυσκολίες μπορεί να έχει ο συγκεκριμένος ρόλος; Εσείς πως τον προσεγγίσατε; 
 
Η θέση της μητέρας είναι δύσκολη. Θα έλεγα ότι βρίσκεται εγκλωβισμένη. Όταν ξεσπούν τα γεγονότα δεν είναι προετοιμασμένη, την ξαφνιάζουν καταστάσεις που θα έπρεπε να είχε προβλέψει. Αγαπά το παιδί της αλλά δεν του έχει εμπιστοσύνη, ούτε το αποδέχεται. Στην πορεία του έργου θα κάνει μεγάλη διαδρομή και θα φτάσει στην αληθινή αγάπη κόντρα στους φόβους της.


Η στάση της μητέρας απέναντι στο παιδί της θεωρείτε ότι παίζει μεγάλο παράγοντα στην συμπεριφορά του; 
 
Κάθε άνθρωπος έχει μια δική του, μοναδική προσωπικότητα. Το νιώθει κανείς αν παρατηρήσει ακόμα και πολύ μικρά παιδιά, ακόμα και βρέφη. Η μητέρα όμως, ή όποιος είναι αυτός που βρίσκεται πιο κοντά στον μικρό άνθρωπο είναι καθοριστικής σημασίας. Κυρίως για το αν θα καταφέρει να αναπτύξει ελεύθερα τον εαυτό του, πράγμα πολύ σημαντικό. Σε αυτό το υπέροχο ταξίδι απαιτείται απόλυτη αποδοχή και αγάπη, κάθε καλή στιγμή, κάθε πληγή μας καθρεφτίζεται στις συμπεριφορές μας. Μας στηρίζει ή μας εμποδίζει αντίστοιχα για όλη μας τη ζωή και θέλει κόπο να απαλλαγούμε .

 

Ποιος είναι ο δρόμος που επιλέγει η πρωταγωνίστρια ώστε να προστατεύσει το παιδί της από τη δύνη των βίαιων επιθέσεων και τη διάκριση που βιώνει; Συμφωνείτε με αυτή της την επιλογή; 
 
Ο ρόλος διαγράφει μεγάλη πορεία. Η αρχική επιλογή είναι η άρνηση, το κουκούλωμα, το κρύψιμο κάτω από το χαλί, ο φόβος κυριαρχεί. Όχι, δεν συμφωνώ καθόλου μ’ αυτή την επιλογή αλλά δεν είναι συνειδητή… δεν επιθυμεί να φερθεί σκληρά, νομίζει πως έτσι θα προστατεύσει το παιδί, νιώθει ότι κάνει το καλύτερο. Πόσες φορές δεν έχουμε κάνει τέτοια λάθη, πόσο συχνά δεν μας αποπροσανατολίζει ο φόβος, η γνώμη των άλλων, τα στερεότυπα… τελικά θαυμάζω τη μεγάλη ανατροπή, την κίνησή της προς το παιδί της. Εύχομαι να το είχε κάνει από την αρχή.
 
Η παράσταση αναφέρεται σε ένα από τα πιο σημαντικά σύγχρονα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η κοινωνία μας. Θεωρείται ότι υπάρχει σωστή ενημέρωση όλων των εμπλεκόμενων προσώπων για να εκλείψει το φαινόμενο του εκφοβισμού ειδικά σε παιδιά; 
 
Θεωρώ ότι γίνεται μεγάλη προσπάθεια από εκπαιδευτικούς και σχολικούς συμβούλους των οποίων όμως ο ρόλος συνεχώς απαξιώνεται. Μεμονωμένες περιπτώσεις φωτίζουν το σκοτάδι. Μοιάζει να μην θέλουμε να προχωρήσει η κοινωνία μας. Δεν φροντίζουμε την σχολική πραγματικότητα, να είναι ευχάριστη, δημιουργική, μια ασφάλεια για το κάθε παιδί. Στον χώρο του σχολείου θα μπορούσαμε να διασφαλίσουμε περισσότερο κάποια υψηλά δεδομένα, με επιστημονική γνώση, με εμπιστοσύνη στους ειδικούς. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε την πραγματικότητα κάθε παιδιού, μπορούμε όμως και οφείλουμε να του εξασφαλίσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον στο σχολείο που θα είναι καθοριστικής σημασίας.
 
Μετά το τέλος της παράστασης πραγματοποιείται μία ανοιχτή συζήτηση. Μέσα από όλα αυτά τα χρόνια που ανεβαίνει η παράσταση υπάρχουν άνθρωποι που μοιράστηκαν αυτή την εμπειρία τους με το υπόλοιπο κοινό; 
 
Ναι, είναι βαθιά συγκινητικό ότι οι ενήλικες θυμούνται παλιά γεγονότα που ίσως αποκωδικοποιούν καλύτερα και τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως μπορούν να μοιραστούν τις αγωνίες του με τους καθηγητές και τους γονείς τους, Ότι κάποια “επιθετικά” παιδιά αναρωτιούνται για τις συμπεριφορές τους και τις αναθεωρούν και τα πιο “αδύναμα” συνειδητοποιούν τη δύναμή τους. Αυτό βέβαια απαιτεί την φροντίδα των γονιών με τους οποίους έρχονται στο θέατρο ή των εκπαιδευτικών που έχουν ήδη δουλέψει πάνω στο θέμα. 



Μέσα από την ιδιότητά σας ως εκπαιδευτικός έχετε εντοπίσει φαινόμενα εκφοβισμού σε κάποιον μαθητή ή κάποια μαθήτρια σας από συμμαθητές τους και εάν ναι πως το αντιμετωπίσατε; 

 
Αν και έχω σπουδάσει νηπιαγωγός δεν έχω εξασκήσει το επάγγελμα, διδάσκω πολλά χρόνια σε σχολές θεάτρου, σε περιβάλλον δηλαδή περισσότερο προστατευμένο με την έννοια ότι τα παιδιά είναι ενήλικες που επιλέγουν να ακολουθήσουν αυτή τη σπουδή και είναι αρκετά συνειδητοποιημένα σε αυτά τα θέματα, με αγάπη στο ξεχωριστό και στο ιδιαίτερο, επομένως δεν θα έλεγα ότι έχω παρατηρήσει φαινόμενα εκφοβισμού. Κι όποτε κάτι τέτοιο ασυνείδητα προκύπτει το αντιμετωπίζουμε με συζήτηση και χιούμορ. Ευτυχώς τα κείμενα με τα οποία ασχολούμαστε, το υλικό της δουλειάς μας, δεν μας αφήνει να επαναπαυόμαστε.
 
Είσαστε μία πολυάσχολη καλλιτέχνις μιας και ασχολείστε με το θέατρο, τον κινηματογράφο και τη μουσική σε όλες τους τις εκφάνσεις. Ποιο από τα τρία ήδη σας εκφράζει περισσότερο; 
 
Είναι όλα υπέροχα. Το θέατρο γνωρίζω και αγαπώ περισσότερο. Η μουσική διαποτίζει τα πάντα, γιατί τα πάντα είναι μουσική. Από τον ρυθμό της αναπνοής και το περπάτημα μας μέχρι το ομορφότερο μουσικό έργο.
 
Θα θέλατε να μοιραστείτε τα επόμενα σχέδιά σας πέρα από τη παράσταση που ανεβαίνει στην πόλη της Θεσσαλονίκης; 
 
Αυτή τη στιγμή παίζω στην παράσταση “7 Αναζητήσεις” στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Πρόκειται για μια σπονδυλωτή παράσταση αποτελούμενη από 7 μονολόγους με θέμα την εκπομπή του Ερυθρού Σταυρού. Τους μονολόγους έχουν γράψει 7 σπουδαίοι σύγχρονοι συγγραφείς και παρουσιάζουν έτσι την ιστορία της χώρας μας. Έχω την τιμή να ερμηνεύω τον μονόλογο της Ρούλας Γεωργακοπούλου “Η προβοσκίδα”, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη.
 
Συνέντευξη: ΜΑΡΙΑ ΓΟΥΣΙΟΥ 
 
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: “Το Μικρό πόνι” του Πάκο Μπεθέρα για λίγες μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Αυλαία

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button