Ο Αντώνης Λουδάρος μοιράζεται μαζί μας τη διαδρομή του μέσα στον απαιτητικό μονόλογο «Είμαι η γυναίκα μου», μια παράσταση όπου η ζωή της Charlotte Von Mahlsdorf γίνεται πυξίδα αλήθειας και ευαισθησίας. Με λόγο γειωμένο και μια βαθιά ανάγκη για εσωτερική ακρόαση, ο ηθοποιός ξεδιπλώνει στιγμές από την προετοιμασία, τις αποκαλύψεις των προβών και τον ιδιαίτερο ρυθμό που τον οδήγησε στη δική του Charlotte. Μιλά για τη μοναξιά της σκηνής, την ευθύνη της μεταμόρφωσης και την ανθρώπινη καρδιά που κρύβεται πίσω από κάθε ρόλο. Μια συζήτηση γεμάτη ουσία και απλότητα, όπως ακριβώς το έργο που υπηρετεί.
Κύριε Λουδάρο, τι κατά τη γνώμη σας, χαρίζει στο “Είμαι η γυναίκα μου” αυτό το ξεχωριστό αποτύπωμα που το κάνει να ξεχωρίζει; Και ποιο στοιχείο της ιστορίας σάς άγγιξε πρώτο;
Η αλήθεια του. Είναι μια ζωή που δεν γίνεται να τη βάλεις σε κουτάκια. Αυτό που με άγγιξε πρώτο ήταν η απλότητα με την οποία η Charlotte μιλά για τα πιο ακραία πράγματα. Σαν να περιγράφει μια καθημερινή ημέρα.
Τι αποτέλεσε για εσάς μεγαλύτερη έλξη; Η πολυδιάστατη προσωπικότητα της Charlotte ή το θεατρικό στοίχημα της ερμηνείας πολλών χαρακτήρων μέσα από ένα σώμα και μία φωνή;
Για να είμαι ειλικρινής… και τα δύο. Αλλά πρώτα η ίδια η Charlotte. Είναι ένα σύμπαν από μόνη της. Μετά είπα: «Ωραία, τώρα ας δούμε αν μπορώ να τα κάνω όλα αυτά από μόνος…».
Πώς προσεγγίζετε μια αληθινή ζωή πάνω στη σκηνή, ώστε να τιμάτε την ουσία και το βάθος της; Ποια εσωτερική ισορροπία σας καθοδηγεί;
Με σεβασμό και απόσταση ταυτόχρονα. Ο σεβασμός για να μην την προδώσω, η απόσταση για να μπορώ να την αφηγηθώ και όχι να την υποδυθώ άκριτα. Η ισορροπία μου είναι η προσπάθεια να ακούω, όχι να επιβάλλω.
Υπάρχει κάποια στιγμή του έργου που λειτουργεί για εσάς ως σταθερό σημείο, μια στιγμή που παραμένει πάντοτε αναλλοίωτη, σαν προσωπικό θεμέλιο της παράστασης;
Ναι. Η στιγμή που η Charlotte μιλά για το μουσείο της. Εκεί νιώθω ότι βλέπουμε την καρδιά της χωρίς φίλτρα…. το σπίτι που έφτιαξε επειδή δεν της έδωσε κανείς ένα.
Ποιο στοιχείο της Charlotte σάς συγκίνησε περισσότερο; Η εσωτερική της δύναμη ή η βαθιά της ανάγκη για κατανόηση;
Η ανάγκη για κατανόηση. Η δύναμη ήταν το εργαλείο της. Αλλά η ανάγκη της… ήταν ο λόγος που έμεινε άνθρωπος.
Πώς φτάσατε στον ρυθμό και στην αλήθεια της Charlotte; Ποια διαδικασία σάς οδήγησε στην τελική εκδοχή της;
Με πολλή ακρόαση. Έβλεπα συνεντεύξεις, διάβαζα, δοκίμαζα κινήσεις, άκουγα τον τρόπο που αναπνέει. Στο τέλος είπα: «Μην την κάνεις αντιγραφή. Κάν’ την όπως τη σκέφτεσαι αδεσμεύτος από οτιδήποτε. Άκουσε μόνο το συναίσθημα το οποίο ολοκλήρωσε η έρευνα». Και εκεί μπήκε στη θέση του το παζλ.
Υπήρξε κάποια στιγμή στις πρόβες που λειτούργησε ως εσωτερική μετακίνηση, ως αποκάλυψη ή ως προσωπική αναμέτρηση;
Ναι, όταν σταμάτησα να προσπαθώ να “παίξω” γυναίκα. Και άρχισα να παίζω άνθρωπο. Εκεί η Charlotte ήρθε και κάθισε δίπλα μου και έπειτα την φόρεσα.
Ποιο θεωρείτε το πιο μεγάλο θεατρικό ρίσκο που παίρνετε μέσα από έναν τόσο απαιτητικό μονόλογο; Τι σας εμπνέει σε αυτό;
Το ότι είμαι μόνος στη σκηνή για τόσες ψυχές. Αλλά αυτό που με εμπνέει είναι ότι το κοινό μπαίνει μαζί μου… δεν είμαι τελικά μόνος.
Αν το κοινό κρατήσει μια φράση από την πορεία της Charlotte, ποια θα επιλέγατε ως “κατακάθι ψυχής”;
Να είσαι αυτό που είσαι, ακόμα κι αν καμιά φορά χρειάζεται να το ψιθυρίζεις.
Τι σημαίνει για εσάς η μοναξιά της σκηνής; Ποια ελευθερία και ποια ευθύνη φέρνει μαζί της;
Ελευθερία, γιατί δεν έχεις να συνεννοηθείς με κανέναν. Ευθύνη, γιατί δεν έχεις να συνεννοηθείς με κανέναν. Κατάλαβες. Νόμισμα δύο όψεων.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που συνοδεύει τη διαδρομή σας εδώ και καιρό και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να παρουσιαστεί;
Υπάρχει, αλλά τον φυλάω σαν καλό κρασί. Όταν ωριμάσει κι εγώ μαζί του, θα τον ανοίξω.
Αν η Charlotte μπορούσε να σας προσφέρει μια συμβουλή για τη ζωή, ποια φράση της φαντάζεστε πως θα σας άγγιζε περισσότερο;
Μην εξηγείς πάντα ποιος είσαι. Ζήσ’ το, κι όποιος θέλει θα το καταλάβει.
Κι εσείς, ποια συμβουλή θα χαρίζατε στη Charlotte, αν μπορούσατε να απευθυνθείτε σε εκείνη σήμερα;
Μην κουβαλάς όλα τα βάρη μόνη σου. Ακόμα και οι πιο δυνατοί χρειάζονται ένα χέρι να ακουμπήσουν μια αγκαλιά για να φορτίσουν.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
«Είμαι η γυναίκα μου» – Αντώνης Λουδάρος
Το έργο που συγκινεί και συναρπάζει, με συνεχόμενα sold out έρχεται για λίγες παραστάσεις στο Θέατρο Σοφούλη.
Από Δευτέρα 24 Νοεμβρίου | 21:00 & κάθε Δευτέρα
Κλείστε θέση εδώ
