ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική: «Θεατρίνοι και Ατζέντηδες» – Ο Γκολντόνι συναντά τη σύγχρονη θεατρική ματιά

Οι παραβάτες της σκηνής» δε συγχωρούν τις… παραβατικές συμπεριφορές, είτε εντός, είτε εκτός σκηνής, ούτε από ιμπρεσάριους, ούτε από… κομισάριους!

Οι παραβάτες της σκηνής, είναι μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα, με μεγάλη και σταθερή παρουσία, που στεγάζονται πλέον στην οδό Αισχύλου 6 στην Πυλαία και έχουν ενταχθεί στον Εμπορικό Σύλλογο Πυλαίας!

Είδα την παράσταση τους «Θεατρίνοι και ατζέντηδες» βασισμένη στο έργο του Γκολντόνι «Ο ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη». Ο Γκολντόνι μας έχει αφήσει μια περιουσία. Πλήθος έργων του, με πιο γνωστά τα: «Υπηρέτης δύο αφεντάδων», «Λοκαντιέρα», «Καυγάδες στη Κιότζα» να παίζονται μέχρι σήμερα.

Πέθανε πάμφτωχος το 1793 ακριβώς μια μέρα πριν η Γαλλική Εθνοσυνέλευση του επαναχορηγήσει την σύνταξή του. Στη Γαλλία κατέφυγε επειδή στην Ιταλία κατηγορήθηκε ότι στέρησε από το θέατρο την… ποίηση και την φαντασία.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την παράσταση; Μεγάλη! Ο Γκολντόνι γνώρισε πλήθος θεατρίνων που περιγράφονται ευδιάκριτα ως χαρακτήρες μέσα στην παράσταση! Άλλοι ξεπεσμένοι και γεμάτοι χρέη, άλλοι έτοιμοι για συμβιβασμούς, γυναίκες όμορφες, νέες, που διψάνε για μια θέση στο θεατρικό στερέωμα, και άλλες… έμπειρες που ξέρουν καλά το παιχνίδι!

Όλοι έτοιμοι να πείσουν έναν έμπορο, που κάνει τον ιμπρεσάριο, άσχετος με το θέατρο (πόσο σημερινό) να τους πάρει μαζί του για να κάνουν μια παράσταση στη μακρινή Σμύρνη.

Ανάμεσα τους και ένας κόντες που κάνει τις συστάσεις. Ας μη γελιόμαστε! Η εξουσία ξέρει ότι χωρίς την τέχνη, ή ακόμα και την επίφαση της, δεν είναι αρεστή! (πολύ σημερινό)

Πρόκειται για μια ομαδική δουλειά, που μπορεί να μην στεκόταν θεατρικά πια, εάν ο σκηνοθέτης Γιώργος Καμπούρης, δεν επέμενε τόσο πολύ στο ρυθμό! Σε ένα ταχύ ρυθμό παράστασης, με τον οποίο όχι απλώς οι ηθοποιοί συμπορεύονται αλλά δίνουν ρέστα! Μπαίνουν ο ένας μέσα στο λόγο του άλλου, άλλο, χωρίς να χάνεται ούτε ένα κόμμα, προσφέροντας επί σκηνής, ένα πραγματικό επίτευγμα!

Τα σκηνικά (Μαρία Οικονόμου) σε συνδυασμό με τα φώτα δημιουργούν μια ωραία ατμόσφαιρα, όχι απαραίτητα συμβατή με την τοποθεσία και τη χρονολογία που διαδραματίζεται το έργο, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο, καθώς πουθενά δεν αναφέρεται χρόνος ή τόπος.

Τα κουστούμια που έχει επιμεληθεί όλη η ομάδα, ενώ κάποια θυμίζουν Ιταλικό θέατρο του 18ου αιώνα, φέρουν μια πολυχρωμία και έναν πλουραλισμό, που τα κάνει πολύ λειτουργικά!

Και έρχεται το τέλος του έργου… Το ευρηματικό τέλος του Γιώργου Καμπούρη, όπου οι ηθοποιοί σε σχήμα βέλους, ή σμήνους πουλιών έτοιμα να ραμφίσουν τη σημερινή κατάσταση του θεάτρου και των ηθοποιών, που πρόσφατα υποβιβάστηκαν σε τελειόφοιτους λυκείου! Το καλύτερο είναι ότι αυτό γίνεται τελείως αβίαστα και φυσικά, σκάει όμως σαν ένα ηχηρό μήνυμα του σμήνους – ηθοποιών.

Δυστυχώς πρόλαβα την τελευταία παράσταση τους. Όμως σίγουρα η ομάδα ετοιμάζει το επόμενο βήμα της! «Οι Παραβάτες της σκηνής» αγαπούν και τις μικρές υπερβάσεις και μοιράζονται τη χαρά τους. Σε καλούνε να… παραβείς λίγο τις υποχρεώσεις σου και αν θες να πιείς ένα κρασάκι μαζί τους, μετά την παράσταση!

Παίζουν αλφαβητικά οι: Κατερίνα Βασιλείου, Παναγιώτης Δημάκης, Σωτήρης Παπαδόπουλος, Αγγελική Κάρκαλου, Αναστασία Αγοτζίκη, Ευρώπη Μωυσιάδου, Βίρνα Χονδρογεώργη, Πανδώρα Λαθήρα, Γιάννης Παπαεπαμεινώνδας.

Μη με ρωτήσετε, αν ξεχώρισα κάποιον. έχω βέβαια μια μικρή… αδυναμία, αλλά πραγματικά πρόκειται για δουλειά συνόλου και ο καθένας υπερασπίζεται το ρόλο του με τον καλύτερο τρόπο, άλλωστε…

Ιστορία γράφουν οι παρέες!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος

Back to top button