
Ο «Happy Prince» του Oscar Wilde επιστρέφει στη σκηνή του Artbox Fargani μέσα από μια παράσταση που συνομιλεί αβίαστα με το σήμερα, κρατώντας ζωντανή την ποίηση, την τρυφερότητα και τον σιωπηλό στοχασμό του πρωτότυπου παραμυθιού. Στην καρδιά αυτής της θεατρικής πρότασης βρίσκεται ο Γιάννης Ξενιτόπουλος, ένας ηθοποιός που προσεγγίζει τον ρόλο του με αφοσίωση και εσωτερική καθαρότητα, αναζητώντας πίσω από τις λέξεις του Wilde τη βαθύτερη ανθρώπινη αγωνία. Τι σημαίνει να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια της ενσυναίσθησης. Με ευγένεια λόγου και ξεκάθαρη σκηνική ματιά, ο ηθοποιός μιλά για την πρόκληση της μεταφοράς ενός λυρικού κειμένου σε σύγχρονο θεατρικό ρυθμό, για την πολιτική διάσταση του παραμυθιού, για το πώς η ποίηση γίνεται πράξη στη σκηνή και για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην απλότητα του παραμυθιού και τη βαθιά αλήθεια που κουβαλά.
«Happy Prince» είναι ένα παραμύθι που ισορροπεί ανάμεσα στην ποίηση και την κοινωνική κριτική. Πώς τοποθετήσατε τη δική σας ερμηνεία μέσα σε αυτό το λεπτό σύνορο;
Η παράσταση μας και το θέατρο εν γένη πιστεύω ότι πρέπει να αφυπνίζουν το κοινό. Όχι κουνώντας του το δάχτυλο με διδαχτική διάθεση, αλλά δίνοντας του ερεθίσματα να βρει το ίδιο μονοπάτια για να ανακαλύψει την αλήθεια. Η ποίηση, ο συμβολισμός και το συναίσθημα είναι ένας όμορφος δρόμος να συνειδητοποιήσουμε ακόμα και τις πιο σκληρές αλήθειες της ζωής. Οπότε πάνω σε αυτή τη γραμμή κινούνται γενικά οι ερμηνείες των ηθοποιών της παράστασης μας, υπό τις οδηγίες της σκηνοθέτιδας μας.
Ο Wilde έπλασε ένα παραμύθι που φωτίζει την ανθρώπινη ψυχή. Πρόκειται για μια ιστορία για την απώλεια, τη φτώχεια και την αλήθεια πίσω από τη λάμψη του πλούτου.Πώς μεταφέρεται αυτή η σκληρότητα σε μια σύγχρονη, ευαίσθητη παράσταση;
Οι μεγάλοι δημιουργοί όπως ήταν ο Oscar Wilde, έχουν την ευαισθησία να εντοπίσουν διαχρονικά θέματα της ανθρώπινης υπόστασης , τα οποία είναι πάντα τόσο επίκαιρα όσο και η αγωνία του ανθρώπου να καταλάβει τον κόσμο που τον περιβάλλει. Το έργο είναι εξαιρετικά επίκαιρο από μόνο του αλλά και επιπλέον η σκηνοθέτιδά μας κ. Ευα Στέφα , η οποία υπογράφει και το δραματοποιημένο κείμενο, έχει φροντίσει να κάνει σημερινές επίκαιρες αναφορές, οι οποίες το ζωντανεύουν ακόμα περισσότερο.
Στο έργο, η ενσυναίσθηση λειτουργεί ως επανάσταση απέναντι στην αδιαφορία. Πώς αποδίδεται αυτή η «επανάσταση» στη σκηνή;
Η επανάσταση πολλές φορές δεν απαιτεί κρότο. Μπορεί να είναι μια στιγμή της σκέψης ή ίσως μια ανάσα. Οι ήρωες του έργου είναι επαναστάτες, όχι συνειδητοποιημένοι και “φαμφαρώδεις” και ως επαναστάτες είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν το δρόμο στον οποίο τους καλεί η καρδιά τους, χωρίς να φοβούνται τον πόνο και τις συνέπειες των επιλογών τους.
Η παράσταση συνδυάζει ποίηση, μουσική και θέατρο. Πώς κρατήσατε τη συνοχή ανάμεσα στα τρία χωρίς να χαθεί η απλότητα του παραμυθιού;
Το μήνυμα του έργου είναι πανανθρώπινο και καθολικό σε σημείο που μπορεί με την ίδια ευκολία να εμπνεύσει, ένα μουσικό, ένα ποιητή, έναν γλύπτη, έναν συγγραφέα. Στην παράσταση η τέχνη της μουσικής, της ποίησης και της κινησιολογίας έρχονται να πλαισιώσουν και να δράσουν πολλαπλασιαστικά στην ενίσχυση του.
Ο Πρίγκιπας προσφέρει τα πολύτιμά του κομμάτια έναν-έναν. Αν το δούμε σκηνικά, πώς αποδόθηκε αυτό το «ξεγύμνωμα» στη σκηνή;
Η αισθητική της παράστασης βασίζεται στο μινιμαλισμό και στην καθαρότητα των εκφραστικών γραμμών. Αντικείμενα, σχήματα και εικόνες δίνονται ξεκάθαρα με τη βοήθεια της κίνησης αλλά και έξυπνων props τα οποία έχουν έξυπνα επιλεγεί από το σκηνογράφο μας κ. Αλέξανδρο Καλαιτζίδη.
Πόσο σας δυσκόλεψε η μετάβαση από το κείμενο του 19ου αιώνα σε ένα σύγχρονο έργο με σημερινό ρυθμό και αισθητική;
Όπως σας είπα θεωρώ ότι το κείμενο είναι εξαιρετικά σημερινό στη βάση του οπότε αφορά απόλυτα το σημερινό θεατή. Η κ. Ευα Στέφα με τη διασκευή που έκανε για τη θεατρική μεταφορά του φρόντισε να το καταστήσει εξαιρετικά σημερινό σε κάθε του λεπτομέρεια.
Το χελιδόνι ενσαρκώνει τη φωνή και την ελευθερία, ενώ ο Πρίγκιπας τη σιωπή και τη θυσία. Πώς ισορροπήσατε σκηνικά αυτές τις δύο αντίθετες ενέργειες;
Ουσιαστικά οι δυο ήρωες αλληλοσυμπληρώνονται. Το χελιδόνι βρισκόμενο σε διαρκή κίνηση και περιστροφή δεν βρήκε πότε το χρόνο να γνωρίσει καλύτερα τον ψυχισμό του. Από την άλλη ο πρίγκιπας καταδικασμένος στην ακίνησία του έχει την ευκαιρία να ασχοληθεί με τις σκέψεις και τα εσωτερικά του ερωτήματα. Ο ένας έχει ανάγκη από τον άλλον και για αυτό εν τέλη γίνονται ένα σώμα, ένα ζευγάρι μάτια και μια καρδιά.
Το έργο, ενώ έχει λυρική γλώσσα, κρύβει έναν πυρήνα πολιτικού στοχασμού. Πόσο έντονα τον κρατήσατε στην παράσταση;
Νομίζω ότι η στάση μας απέναντι σε ότι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά έχει πολιτική βάση. Ο τρόπος που θα μιλήσεις και θα συμπεριφερθείς σε κάποιον φαινομενικά υφιστάμενο σου, η φωνή που θα χρησιμοποιήσεις για να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου αλλά και το ενδιαφέρον σου για τη ζωή και την ευημερία αυτών οι οποίοι δε ζουν στο δικό σου κόσμο, είναι καθαρά πολιτική επιλογή του ανθρώπου. Θεωρώ ότι η παράσταση έχει έντονο πολιτικό στοχασμό ακριβώς επειδή διαχειρίζεται θέματα ατομικά αλλά και πανανθρώπινα.
Υπάρχει σκηνή που θεωρείτε την «καρδιά» του έργου; Τη στιγμή που, αν την αφαιρούσες, ο «Happy Prince» θα έχανε την ψυχή του;
Μια εξαιρετική στιγμή του έργου είναι μια παράβαση με θέμα την αγάπη. Η σκηνή όμως που προσωπικά με συνθλίβει συναισθηματικά είναι όταν το χελιδόνι κοιτάζει από μακριά τον τυφλό πλέον πρίγκιπα και με απόλυτη συναίσθηση σε ότι το περιμένει αποφασίζει να μην τον εγκαταλείψει.
Ποιο μήνυμα ελπίζετε να μείνει σε ένα παιδί και ποιο σε έναν ενήλικα θεατή όταν σβήσουν τα φώτα;
Θεωρώ οτι δεν πρέπει να γίνεται διαχωρισμός σε παραστάσεων οι οποίες αφορούν μόνο μεγάλους ή μόνο μικρούς θεατές. Μια παράσταση πρέπει να είναι δομημένη με τρόπο που να αφορά εξίσου το θεατή κάθε ηλικίας. Στο ‘Happy Prince” αυτό που θα ήθελα να μείνει σε κάποιον, είναι το δικαίωμα στο ταξίδι, στο ταξίδι χωρίς φόβο και χωρίς συναισθηματική έκπτωση. Η ευτυχία είναι απλή όταν δε φοβόμαστε να ακούσουμε τον εαυτό μας.
Αν ο ίδιος ο Oscar Wilde παρακολουθούσε την παράστασή σας, ποιο πιστεύετε πως θα ήταν το σχόλιό του;
Θεωρώ ότι αν ξαναζουσε σήμερα ο Oscar Wilde θα ξανάγραφε το ίδιο έργο, οπότε σίγουρα θα έδινε την έγκριση του σε οποίον επιχειρεί να ζωντανέψει το έργο για να το ακούσουν ξανά και ξανά οι άνθρωποι.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση πιέστε εδώ: «Happy Prince» – Με τα φτερά ενός χελιδονιού και την καρδιά ενός Πρίγκιπα









