
Υπάρχουν ρόλοι που σε δοκιμάζουν επαγγελματικά και εκείνοι που σε αγγίζουν βαθιά. Ο Μαξίμ της «Πλαστελίνης» είναι ακριβώς αυτό. Ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στην αδικία και παρ’ όλα αυτά κρατά μέσα του μια μικρή, πεισματάρικη φωτιά. Ένα παιδί που θα μπορούσε να είναι ο καθένας γύρω μας. Στο Θέατρο Αυλαία, ο Βασίλης Βασιλείου αναμετριέται με αυτόν τον κόσμο χωρίς να φοβάται την αλήθεια του. Μιλήσαμε μαζί του λίγο πριν την πρεμιέρα την ευαισθησία που επιμένει να επιβιώνει, για τη βία που πολλές φορές γλιστρά σιωπηλά στη ζωή των νέων, για τη μουσική που χτυπά σαν δεύτερη καρδιά και για το πόσο δύσκολο είναι να αφήνεις τον εαυτό σου εκτεθειμένο στη σκηνή. Μια κουβέντα με βάρος, τρυφερότητα και βλέμμα στραμμένο στους ανθρώπους που παλεύουν να μεγαλώσουν μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει πιο γρήγορα από όσο αντέχουν.
Ο Μαξίμ είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στη βία, χωρίς να χάνει την τρυφερότητά του. Πώς προσεγγίζετε έναν ρόλο που ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και την ωμότητα, χωρίς να χαθεί η ισορροπία ανάμεσά τους;
Ο Μαξίμ κουβαλάει μέσα του ένα σπάραγμα φωτός μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Προσπαθώ να τον προσεγγίσω χωρίς να τον κρίνω, σαν να κρατώ ένα παιδί στην αγκαλιά μου που προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο, ενώ ο κόσμος τον πληγώνει. Η ωμότητα δεν είναι κάτι που επιλέγει, είναι το περιβάλλον του. Η αθωότητα, όμως, είναι κάτι που επιμένει να επιλέγει, κι εκεί κρύβεται η ομορφιά του. Η ισορροπία βρίσκεται στη σιωπή ανάμεσά τους, σ’ εκείνη τη λεπτή στιγμή που η ψυχή ραγίζει αλλά δεν σπάει.
Πρόκειται για ένα δράμα ενηλικίωσης, αλλά και μια πράξη αντίστασης. Πιστεύετε πως η ενηλικίωση σήμερα έρχεται μέσα από τη βία ή μέσα από τη σιωπή;
Η ενηλικίωση σήμερα, νομίζω, έρχεται μέσα από τη βίαιη σιωπή. Δεν χρειάζεται πάντα αίμα για να πονέσεις, αρκεί να μη σε ακούει κανείς. Οι νέοι άνθρωποι συχνά μαθαίνουμε να καταπίνουμε, να συμβιβαζόμαστε, να σωπαίνουμε. Η βία υπάρχει, αλλά συχνά φοράει το προσωπείο της αδιαφορίας. Και η ενηλικίωση είναι, τελικά, η στιγμή που αποφασίζεις να μιλήσεις, έστω και με ψίθυρο.
Στη σκηνή εκθέτετε το σώμα, τη φωνή, την ευθραυστότητά σας. Πώς προστατεύετε τον εαυτό σας ψυχικά μετά από μια τόσο σωματική και απαιτητική παράσταση;
Μετά από κάθε φορά νιώθω σαν να έχω αφήσει κομμάτια μου πάνω στο πάτωμα. Δεν υπάρχει πραγματική προστασία, μόνο αποδοχή. Μαθαίνω να αφήνω πίσω τον πόνο του ρόλου και να κρατώ την αλήθεια του. Κάποιες φορές χρειάζομαι σιωπή, άλλες χρειάζομαι αγκαλιά. Η προστασία έρχεται μέσα από την τρυφερότητα προς εμένα, προς τους άλλους, προς τον ίδιο τον Μαξίμ.
Ο Sigarev γράφει για μια γενιά που “δεν πρόλαβε να μιλήσει”. Ποια φωνή θεωρείτε ότι δεν ακούγεται στη δική μας εποχή;
Η φωνή της ευαισθησίας. Ζούμε σε έναν κόσμο που φωνάζει, που απαιτεί, που επιδεικνύει. Η ευαισθησία, όμως, μιλά χαμηλόφωνα και συχνά χάνεται μέσα στον θόρυβο. Είναι η φωνή εκείνων που αισθάνονται πολύ, που αγαπούν βαθιά, που σπάνε εύκολα. Αυτή η φωνή δεν είναι αδύναμη, είναι απλώς αθέατη.
Η ηλεκτρονική μουσική συνοδεύει τις σκηνές σαν παλμός, σαν δεύτερη καρδιά. Πώς σας επηρεάζει αυτή η ηχητική παρουσία κατά την ερμηνεία;
Η μουσική είναι σαν οξυγόνο μέσα στη σκηνή. Είναι ο ρυθμός του Μαξίμ, ο παλμός του φόβου, της επιθυμίας, της μοναξιάς του. Με οδηγεί, με κρατάει ξύπνιο, με μεταφέρει από την παιδικότητα στην έκρηξη. Είναι σαν ένας αόρατος συμπαίκτης που μιλά χωρίς λέξεις.
Ο Μαξίμ βρίσκει διέξοδο μέσα από την τέχνη, μέσα από τη δημιουργία. Πόσο θεραπευτική είναι για εσάς η τέχνη του θεάτρου; Μπορεί να γιατρέψει ή απλώς να ξανανοίξει πληγές;
Το θέατρο δεν θεραπεύει με τον τρόπο που φανταζόμαστε. Δεν κλείνει τις πληγές, τις φωτίζει. Και μόνο μέσα από αυτό το φως μπορείς να τις δεις, να τις αποδεχθείς, ίσως και να τις αγαπήσεις. Για μένα, η σκηνή είναι ένας τόπος καθαρμού, αλλά όχι λήθης. Είναι εκεί που οι πληγές αποκτούν φωνή, κι αυτό από μόνο του είναι μια μορφή ίασης.
Η «Πλαστελίνη» μιλά για τη σκληρότητα της κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα κουβαλά μια ποιητική ευαισθησία. Ποιο από τα δύο πιστεύετε ότι καθορίζει τελικά τη ζωή;
Η ζωή είναι πάντα μια σύγκρουση ανάμεσα στα δύο. Η σκληρότητα μας διαμορφώνει, η ευαισθησία μας σώζει. Αν μείνει μόνο το ένα, χανόμαστε. Ίσως τελικά η ζωή καθορίζεται από τη στιγμή που αποφασίζουμε να κρατήσουμε το απαλό μέσα στο σκληρό, το φως μέσα στο σκοτάδι. Όπως η πλαστελίνη. Μαλακή, αλλά γεμάτη σχήματα από τα χέρια που την πλάθουν.
Αν μπορούσατε να μιλήσετε στον δεκατετράχρονο εαυτό σας, όπως ο Μαξίμ, τι θα του λέγατε σήμερα;
Θα του έλεγα να μην φοβηθεί τη θλίψη του. Να μην ντραπεί για την ευαισθησία του. Ότι κάποτε αυτό που τώρα πονάει, θα γίνει δύναμη, και ότι δεν χρειάζεται να γίνει σκληρός για να επιβιώσει, χρειάζεται να μείνει αληθινός.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Συγγραφέας: Βασίλι Σιγκάρεφ
Μετάφραση: Γιώργος Κουτλής
Σκηνοθεσία: Στέλιος Βραχνής
Βοηθός σκηνοθέτη: Αλεξάνδρα Μαγιοπούλου
Μουσική σύνθεση: Θωμάς Λαζάρου
Δραματουργική επεξεργασία: Αλεξάνδρα Μαγιοπούλου, Στέλιος Βραχνής
Φωτιστής: Κυριάκος Αλεξιάδης
Σκηνική εγκατάσταση: Στέλιος Βραχνής
Φωτογραφίες-Γραφιστικά: Απόστολος Λινάρδος
Επικοινωνία: Ρεβέκκα Ρουμελιώτη
Οργάνωση παραγωγής: Χαρά Σβάνου
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Πρόταση
Ερμηνεύουν οι:
Βασίλης Βασιλείου, Φιλίππα Καραμολέγκου, Κορνηλία Προκοπίου, Δήμητρα Κούρτη, Απόστολος Λινάρδος, Χαρά Σβάνου, Παύλος Τάνης
Πληροφορίες
- Ημέρες & ώρες: Δευτέρα 17, Τρίτη 18, Τετάρτη 19 Νοεμβρίου – ώρα 21:00
- Χώρος: Θέατρο Αυλαία, Θεσσαλονίκη
- Διάρκεια: 75’
- Εισιτήρια: 20€ Ζώνη Α – Κεντρική Σκηνή | 18€ κανονικό | 15€ μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, ΑμεΑ)
- Προπώληση: Ταμείο θεάτρου Αυλαία, Enola bar και στο more.com









