Ένα ρεβεγιόν γύρω από ένα τραπέζι, μια παρέα που κρατά ζεστή την καρδιά και μια σπίθα ζωής που φωτίζει στιγμές και ανθρώπους. Το «Με Στέβια και Αγαύη» επιστρέφει στο Θέατρο Μελίνα Μερκούρη και ανοίγει έναν κόσμο γεμάτο χιούμορ, μνήμη και αληθινή τρυφερότητα. Ο Γιώργος Μπουρονίκος μιλά για τις ιστορίες που γεννιούνται από την καθημερινότητα, για τις ηλικίες που κουβαλούν σοφία και για την ομάδα ΟΛΑ ΚΑΛΑ που μοιράζεται στη σκηνή μια βαθιά ανθρώπινη χαρά.
Τι θα συναντήσει ο θεατής όταν καθίσει στην πλατεία; Πώς θα περιγράφατε την εμπειρία της παράστασης σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα για το έργο;
Το πρώτο σοκ των θεατών που έρχονται στις παραστάσεις της ΟΛΑ ΚΑΛΑ, και έχοντας στο μυαλό τους ότι θα παρακολουθήσουν μία, κατά τα άλλα, ερασιτεχνική ομάδα, είναι η άρτια οργάνωση σε όλα τα επίπεδα. Έναν ολόκληρο χρόνο ,με σκληρή δουλειά και μεράκι, προετοιμαζόμαστε ώστε όλα να είναι στην εντέλεια. Δεν μπορεί κανείς να πιστέψει ότι, όλο αυτό που βλέπει, δεν είναι επαγγελματικό. στο δεύτερο ερώτημα σας νομίζω ότι απαντά η ίδια η επιτυχία του έργου. Ο θεατής δεν σταματά να γελάει με όλα όσο συμβαίνουν στην πλοκή , έχοντας βέβαια και τις πιο συγκινητικές στιγμές. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί από τους θεατές φεύγοντας αναζητούν εισιτήριο για την επόμενη ημέρα προκειμένου να φέρουν κάποιον φίλο τους.
Το «Με Στέβια και Αγαύη» απέσπασε σημαντική διάκριση στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Συγγραφής Μεγάλου Θεατρικού. Ποιο ήταν, κατά τη δική σας ματιά, το στοιχείο που έκανε το έργο να ξεχωρίσει ανάμεσα σε τόσες συμμετοχές;
Το βραβείο ήρθε ουσιαστικά να επιβεβαιώσει την άποψη του σκηνοθέτη και φίλου Κρίτωνα Ζαχαριάδη , ο οποίος ήτανε και η αιτία που δήλωσα την συμμετοχή μου στον διαγωνισμό, ότι είναι καλογραμμένο, πρωτότυπο και ότι θα μπορούσε να συναγωνιστεί με αξιώσεις τα υπόλοιπα έργα. Χαίρομαι που δεν έπεσε έξω στις προβλέψεις του!
Μετά τα συνεχόμενα sold out της προηγούμενης χρονιάς, η παράσταση επιστρέφει για δεύτερη σεζόν. Πώς βιώνετε αυτήν την επιτυχία και τι σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι το κοινό ζητά την επανάληψή της;
Το κοινό αναζητά τα τελευταία χρόνια παραστάσεις που θα το κάνουν να περάσει ποιοτικά , να γελάσει και ,αν είναι εφικτό, να προβληματιστεί. Νομίζω ότι το “Με Στέβια και Αγαύη” έχει και τα τρία αυτά στοιχεία. Αυτό φάνηκε καθώς με το πέρας κάθε παράστασης στις 23:00 βλέπαμε να κλείνονται εισιτήρια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Αυτό σημαίνει πως από στόμα σε στόμα το κοινό της Θεσσαλονίκης επικοινώνησε το έργο και φτάσαμε σήμερα να επαναλαμβάνουμε για δεύτερη χρονιά των κύκλο των παραστάσεων μας.
Η θεατρική ομάδα ΟΛΑ-ΚΑΛΑ έχει ήδη διακριθεί και αγαπηθεί από το κοινό. Πώς θα περιγράφατε τη φυσιογνωμία της ομάδας και ποια στοιχεία θεωρείτε ότι καθορίζουν την ταυτότητά της πάνω στη σκηνή;
Η βράβευση της ομάδας και ας μην ακουστεί υπερφίαλο ήταν κάτι που περιμέναμε. Δουλεύουμε πολύ σκληρά επί σχεδόν δέκα χρόνια με μεταμεσονύκτιες πρόβες, παρά την κούραση της ημέρας, συντονίζοντας παράλληλα και όλη την προετοιμασία την επικείμενων παραστάσεων μας. Δεν διαψεύσαμε ποτέ το κοινό μας με πρόχειρες επιλογές και αυτό δεν αφορά μόνο στο κείμενο αλλά και στα θέατρα που επιλέγουμε, τα σκηνικά μας , τον ήχο κλπ. Παράλληλα με όλο αυτό είμαστε ,πια, εκτός από ομάδα και φίλοι. Τα παιδιά μας έχουν μεγαλώσει μαζί, ζούνε τις προετοιμασίες , συμβάλουν στην διοργάνωση των παραστάσεων και αυτό μας κάνει σχεδόν οικογένεια.
Τι ήταν εκείνο το πρώτο εσωτερικό ερέθισμα που σας οδήγησε να δείτε την τρίτη ηλικία όχι ως επίλογο, αλλά ως μια απρόσμενη και ζωντανή δεύτερη αρχή;
Το “ερέθισμά” μου ήταν η επανειλημμένη παρατήρηση στα δεδομένα ότι πολλές μελέτες και προσωπικές μαρτυρίες δείχνουν πως οι άνθρωποι στην τρίτη ηλικία συχνά βρίσκουν νέο νόημα, επιδιώκουν δημιουργικά χόμπι, ταξιδεύουν, αναλαμβάνουν εθελοντική εργασία και ενισχύουν τις κοινωνικές τους σχέσεις. Η αφθονία αυτών των θετικών ιστοριών με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι αυτή η περίοδος της ζωής απέχει πολύ από το να είναι απλός επίλογος. Όπως έχω ξαναπεί η ηλικία δεν είναι μόνο αριθμός αλλά και διάθεση.
Η μνήμη στο έργο λειτουργεί σαν καθρέφτης, άλλοτε τρυφερός κι άλλοτε αιχμηρός. Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο της μνήμης στη δική σας συγγραφική διαδικασία;
Όπως όλοι οι συγγραφείς, έτσι κι εγώ αντιλαμβάνομαι τον ρόλο της μνήμης ως μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης, περιεχομένου και συναισθηματικής αυθεντικότητας,που λειτουργεί ως καταλύτης στην δημιουργική διαδικασία. Ωστόσο, αναγνωρίζοντας ότι η μνήμη είναι εύπλαστη και επιλεκτική μου δίνει πάντα την επιλογή να την ανασύρω από μέσα μου άλλοτε τρυφερή και άλλοτε αιχμηρή. Η μνήμη παρέχει ένα τεράστιο απόθεμα προσωπικών εμπειριών, παρατηρήσεων και συναισθημάτων κι αυτό μου δίνει την ευελιξία να δημιουργώ αρχικά ιστορίες και στην συνέχεια χαρακτήρες .
Οι ήρωές σας γελούν, φλερτάρουν, ξαναθυμούνται. Τι σημαίνει για εσάς “ζωή” όταν την κοιτάζετε μέσα από τα μάτια ανθρώπων άνω των εβδομήντα;
Για μένα ζωή δεν σταματά στα εβδομήντα. Οι χαρακτήρες μου εξακολουθούν να είναι πλήρως ζωντανοί, με επιθυμίες (φλερτ), χιούμορ (γέλιο) και βαθιά συναισθηματική πολυπλοκότητα. Η δράση στο έργο συχνά διαπλέκεται με την ανάμνηση. Το “ξαναθυμούνται” δεν είναι απλώς νοσταλγία, αλλά μια ενεργή διαδικασία επανεξέτασης και επανατοποθέτησης μιας ολόκληρης ζωής εμπειριών. Η ιστορία τους γίνεται ο καμβάς του παρόντος. Οι προκλήσεις της γήρανσης—όπως η απώλεια, οι σωματικοί περιορισμοί, ή η αναμέτρηση με το τέλος—προσφέρουν ευκαιρίες για την ανάδειξη εσωτερικής δύναμης, αποδοχής και, εν τέλει, σοφίας. Το να παρουσιάζω τους ηλικιωμένους χαρακτήρες να γελούν και να φλερτάρουν είναι μια συνειδητή επιλογή που “πολεμά” τα στερεότυπα που παρουσιάζουν τους ηλικιωμένους ως παθητικούς, μοναχικούς ή ππαροπλισμένους. Η “ζωή” εδώ σημαίνει ζωντάνια και ενεργή συμμετοχή.
Υπάρχει κάποια προσωπική εμπειρία ή πρόσωπο που σας έδειξε ότι η ηλικία κουβαλά δύναμη, χιούμορ και αξιοθαύμαστη αντοχή;
Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο ή εμπειρία που να με ώθησε να γράψω. Έχω όμως πολλά παραδείγματα ανθρώπων αυτής της ηλικίας που συνεχίζουν να δημιουργούν, να μαθαίνουν και γιατί όχι να ερωτεύονται. Αυτά τα παραδείγματα μου υπενθυμίζουν ότι η ωριμότητα συχνά συνοδεύεται από μια βαθύτερη κατανόηση της ζωής και μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις με χάρη και δύναμη.
Το έργο αγγίζει κοινωνικά στερεότυπα με λεπτότητα, χωρίς κατηγορίες και χωρίς διδακτισμό. Πώς καταφέρατε αυτήν την ισορροπία;
Το έργο χρησιμοποιεί το χιούμορ ως βασικό εργαλείο, προσεγγίζοντας τα θέματα με ευαισθησία. Αντί να κατηγορεί ή να κουνάει το δάχτυλο, αναδεικνύει τα απαρχαιωμένα στερεότυπα που οδηγούν τους ηλικιωμένους σε απόσυρση, μέσω καταστάσεων που προκαλούν ταυτόχρονα γέλιο και προβληματισμό. Οι χαρακτήρες δεν είναι απλές καρικατούρες, αλλά άνθρωποι με αδυναμίες, επιθυμίες και παρελθόν. Η πολυπλοκότητα των σχέσεων τους, επιτρέπει μια πιο σφαιρική και μη επικριτική ματιά στα κοινωνικά ζητήματα που θίγονται. Η εστίαση στην ανθρώπινη ανάγκη για ζωή, σύνδεση και χαρά, ανεξαρτήτως ηλικίας, υπερβαίνει την απλή κριτική των στερεοτύπων.
Στο κείμενό σας υπάρχει έντονα το ζήτημα της “εσωτερικής απομόνωσης”. Πιστεύετε ότι την προκαλούμε μόνοι μας ή ότι διαμορφώνεται από το κοινωνικό περιβάλλον;
Το ζήτημα της εσωτερικής απομόνωσης, όπως και η κοινωνική απομόνωση γενικότερα, είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο που διαμορφώνεται τόσο από το κοινωνικό περιβάλλον όσο και από προσωπικούς παράγοντες. Δεν προκαλείται αποκλειστικά από μία αιτία. Αν κάποιος παρακολουθήσει το έργο θα καταλάβει, με πόσο θεαματικό τρόπο η επανασύνδεση της μνήμης
με τα πρόσωπα, αλλάζει και την συμπεριφορά των πρωταγωνιστών.
Το ρεβεγιόν του έργου λειτουργεί σαν αφορμή για αποκάλυψη αληθειών. Αν μπορούσατε να οργανώσετε το δικό σας φανταστικό ρεβεγιόν με ανθρώπους του παρελθόντος, ποιους θα καλούσατε και γιατί;
Νομίζω ότι κι εγώ με την σειρά μου θα ήθελα να έχω μαζί μου όλους τους παλιούς μου συμμαθητές. Σε ένα πρόσφατο reunion είχα την χαρά να δω πολλούς από αυτούς. Η επανένωση με ανθρώπους που μοιράστηκα σημαντικά παιδικά ή εφηβικά χρόνια λειτούργησε αναπόφευκτα ως ταξίδι στον χρόνο, φέρνοντας μνήμες, αστεία και στιγμές από το παρελθόν. Όπως ακριβώς και στο έργο, τέτοιες συναντήσεις μπορεί να ξυπνήσουν και πιο περίπλοκα συναισθήματα, παλιές δυναμικές ή αναπάντεχες αποκαλύψεις.
Το χιούμορ στο έργο σας είναι καλοζυγισμένο. Ούτε επιθετικό, ούτε επιφανειακό. Τι σημαίνει για εσάς η “σοβαρότητα του γέλιου”;
Το γέλιο για μένα είναι μία πολύ σοβαρή εσωτερική αναζήτηση που μου υπενθυμίζει κάθε φορά ότι το χιούμορ και η κωμωδία, δεν αποτελούν απλώς επιφανειακές ή ασήμαντες εκφράσεις, αλλά εμπεριέχουν βαθιά ουσία, σοβαρότητα και λειτουργούν ως ισχυρά εργαλεία κατανόησης και αντιμετώπισης του κόσμου. Το γέλιο, ειδικά μέσω της σάτιρας και της κωμωδίας, μπορεί να απομυθοποιήσει, να διακωμωδήσει και να θίξει πτυχές της κοινωνίας, της πολιτικής ή της ανθρώπινης συμπεριφοράς που φαίνονται απροσπέλαστες ή ταμπού. Μας βοηθά να ξεχωρίσουμε το σοβαρό από το σοβαροφανές.
Πιστεύετε ότι ο άνθρωπος παραμένει ο ίδιος σε όλες τις ηλικίες, απλώς με άλλα εργαλεία ή ότι αλλάζει πραγματικά η ουσία του όσο περνούν τα χρόνια;
Δέχομαι ότι για τον κάθε έναν από εμάς υπάρχει ένας βασικός πυρήνας της προσωπικότητας που ορίζει και τον χαρακτήρα του. Ωστόσο πιστεύω στην ελαστικότητα της προσωπικότητας και αυτό είναι κάτι που έχω παρατηρήσει πρωτίστως στον ίδιο μου τον εαυτό. Αλίμονο αν έμενα αμετάβλητος στις επιρροές των εμπειριών μου. Θα ήμουν το λιγότερο αναίσθητος, αν όχι ανόητος. Είναι τόσο όμορφο να σε αλλάζει ο χρόνος , γιατί να το στερώ αυτό από την εξέλιξη μου μένοντας παγιωμένος σε ανασφάλειες.
Αν μπορούσατε να αφήσετε ένα μήνυμα στους θεατές πριν σηκωθεί η αυλαία, ποια φράση θα θέλατε να κρατήσουν καθώς βγαίνουν από το θέατρο;
Ο άνθρωπος, μέχρι την τελευταία του ανάσα, μπορεί και πρέπει να γελά, να φλερτάρει, να πειράζει, να πειράζεται. ¨Γιατί, μέχρι τα βαθιά γεράματα, την καλή ιστορία τη φτιάχνουν οι «κακές» παρέες…¨
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση πιέστε τον παρακάτω σύνδεσμο: Γέλιο Χωρίς Χρονόμετρο – η Επιστροφή της Κωμωδίας «Με Στέβια και Αγαύη»
