Υπάρχουν παραστάσεις που ανοίγουν την αίθουσα σαν δρόμο φωτεινό και βγάζουν τον θεατή σε τόπους ονειρικούς. Ο «Οδυσσεβάχ» στο Κινηματοθέατρο Κολοσσαίον ταξιδεύει το κοινό μέσα σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη χρώματα και μουσικές. Το έργο της Ξένιας Καλογεροπούλου με τις μελωδίες του Διονύση Σαββόπουλου δημιουργεί ένα σκηνικό σύμπαν που χαρίζει ζεστασιά και ποιότητα σε κάθε ηλικία.
Το ταξίδι ξεκινά με έναν μικρό ήρωα που κουβαλά μέσα του Ανατολή και Δύση, παραμύθι και μνήμη, θαλάσσιες εικόνες και γήινες ρίζες. Η αφήγηση ξεδιπλώνεται σαν βιβλίο που ανοίγει μπροστά στα μάτια του κοινού και αποκαλύπτει μικρούς κόσμους με καθαρή τρυφερότητα. Ο Οδυσσεβάχ κινείται πάνω στα κύματα της φαντασίας με τρόπο που φωτίζει την πορεία του κάθε παιδιού που αναζητά την πρώτη δική του περιπέτεια.
Στην καρδιά της παράστασης ζει η μεγάλη ιδέα του έργου. Ο «Οδυσσεβάχ» αποτελεί μια ποιητική μεταμόρφωση της ομηρικής «Οδύσσειας». Ο μικρός ήρωας φέρει μέσα του τον διαχρονικό Οδυσσέα, έναν ταξιδευτή που αναζητά τον δρόμο του μέσα σε κόσμους φωτεινούς και τρυφερούς. Η περιπέτειά του θυμίζει το ταξίδι του ομηρικού ήρωα, όμως παρουσιάζεται μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού που εξερευνά τον κόσμο με αθωότητα και καθαρή καρδιά. Έτσι, η παράσταση δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στο κλασικό έπος και στην παιδική φαντασία, προσφέροντας στο κοινό μια σύγχρονη, ζεστή εκδοχή της αιώνιας ιστορίας του ανθρώπου που αναζητά τον προορισμό του.
Η σκηνοθετική γραμμή της Δήμητρας Λαρεντζάκη απλώνεται με σεμνότητα και λεπτότητα. Η ροή της παράστασης κυλά σαν θάλασσα ήρεμη, με σκηνές που ενώνονται φυσικά και γεμίζουν το θέατρο με αίσθηση ενότητας. Η κίνηση της ομάδας λειτουργεί σαν χορευτικό κύμα. Σώματα που ανασηκώνονται, κινήσεις που ανοίγουν τον χώρο, βλέμματα που στρέφονται προς τον ορίζοντα και καλούν το κοινό σε συμμετοχή. Η σκηνή αποκτά ζωή μέσα από ρυθμούς που αγγίζουν τον θεατή με ευγένεια και καθαρότητα.
Η ψυχολογία των παιδιών μέσα στην αίθουσα αποκαλύπτει τη δύναμη της παράστασης. Κάθε μικρός θεατής ακολουθεί την ιστορία με βλέμμα φωτεινό. Η περιέργεια ξυπνά και η χαρά απλώνεται σαν μυστική συμφωνία ανάμεσα σε σκηνή και κοινό. Τα παιδιά παρακολουθούν, συμμετέχουν, γελούν και ανασαίνουν με τη μουσική. Ζουν το ταξίδι του ήρωα σαν δικό τους και η φαντασία τους ανοίγει σαν πανί που γεμίζει αέρα.
Η επίδραση του έργου αγγίζει τον θεατή με τρόπο απαλό. Το παραμύθι μιλά για δύναμη καρδιάς, για διαδρομές που φωτίζονται από την επιμονή και την καλοσύνη, για την ομορφιά του ταξιδιού. Αυτή η ουσία περνά μέσα από την σκηνική πράξη χωρίς να φωνάζει και χαρίζει στα παιδιά μια εμπειρία που μένει. Ο μικρός Οδυσσεβάχ γίνεται καθρέφτης του δικού τους θάρρους και η ιστορία αφήνει μέσα τους ένα αίσθημα φωτεινής ελπίδας.
Τα σκηνικά της Κατερίνας Παπαγεωργίου απλώνονται σαν καμβάς. Τα μεγάλα γαλάζια κύματα αγκαλιάζουν τη σκηνή με απαλές καμπύλες και δημιουργούν έναν χώρο που θυμίζει ζωγραφιά από παλιό παραμύθι. Η υφή τους δίνει την αίσθηση ότι η θάλασσα ζει και ανασαίνει μαζί με τους ηθοποιούς. Οι ξύλινες εξέδρες και οι λιτές κατασκευές σχηματίζουν ένα ταξιδιωτικό τοπίο όπου το φως και η σκιά παίζουν παιχνίδια που μαγνητίζουν το βλέμμα.
Η Μαρία Καβαλιώτη επιλέγει για τα κοστούμια της γήινες αποχρώσεις και έχουν την απλότητα που αρμόζει σε ιστορίες που μιλούν με ειλικρίνεια. Ρούχα που θυμίζουν παλιές εποχές, υφές που δίνουν ζεστασιά και σχήματα που βοηθούν την κίνηση των ηθοποιών. Όλα συνδυάζονται έτσι ώστε να στηρίζουν την ατμόσφαιρα του έργου και να δημιουργούν έναν κόσμο καθαρό και ανθρώπινο.
Ο φωτισμός του Βαγγέλη Χαλκιαδάκη δίνει στην παράσταση την ποιητική της διάσταση. Απλώνει μπλε και χρυσαφένιες αποχρώσεις που αλλάζουν την ενέργεια της σκηνής. Μια στιγμή ο χώρος γεμίζει με φωτεινή μέρα και την επόμενη βυθίζεται σε μια ήρεμη, ονειρική νύχτα. Το φως δεν συνοδεύει απλώς το έργο. Μεταμορφώνει τον χώρο και προσφέρει στην ιστορία το δικό της σκηνικό ανάσα.
Η μουσική του Διονύση Σαββόπουλου παραμένει η καρδιά της εμπειρίας. Οι μελωδίες απλώνονται στην αίθουσα σαν γνώριμο άγγιγμα. Είναι τραγούδια που κουβαλούν μνήμη και ταυτόχρονα ξαναγεννιούνται με φρεσκάδα. Η ενορχήστρωση του Θοδωρή Παπαδημητρίου κρατά τον παλμό ζωντανό και δημιουργεί μια γιορτή στην οποία το κοινό συμμετέχει με χαμόγελο. Τα παιδιά αφήνονται στη μουσική και η παράσταση αποκτά ρυθμό που τα αγγίζει με τρόπο άμεσο.
Η τελική στιγμή της παράστασης φωτίζει την αξία της. Η ομάδα υποδέχεται το χειροκρότημα με απλότητα και ζεστή ενέργεια. Η ατμόσφαιρα της αίθουσας γεμίζει ευγνωμοσύνη και ο θεατής φεύγει με την αίσθηση ενός ταξιδιού ολοκληρωμένου. Η παράσταση προσφέρει ένα σκηνικό σύμπαν που στηρίζεται στη φαντασία και στην αλήθεια του παιδικού βλέμματος. Χαρίζει εικόνες που μένουν και αφήνει μέσα στην καρδιά μια αίσθηση ησυχίας και φωτός.
Ο «Οδυσσεβάχ» στο Κολοσσαίον αποτελεί μια εμπειρία γεμάτη ποιότητα και γνησιότητα. Ένα ταξίδι που απλώνει λεπτότητα, χρώμα και μουσικότητα σε κάθε σκηνή. Ένα έργο που θυμίζει την ουσία των παραμυθιών και φέρνει στο κοινό την ατμόσφαιρα μιας ιστορίας που αγγίζει την ψυχή.
Γράφει η Κατερίνα Ματσά
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση πιέστε τον παρακάτω σύνδεσμο: «Οδυσσεβάχ» – Ένα παραμυθένιο ταξίδι στη σκηνή του Κολοσσαίον
