Σε έναν κόσμο όπου η βία και η τρυφερότητα ακουμπούν η μία την άλλη, η «Πλαστελίνη» του Vassily Sigarev επιστρέφει στο Θέατρο Αυλαία για έξι μόνο παραστάσεις, φέρνοντας στη σκηνή μια ωμή, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη ιστορία ενηλικίωσης. Η Κορνηλία Προκοπίου, με ερμηνεία που πατά στο σώμα και στη σιωπή με τρόπο αποκαλυπτικό, ξεδιπλώνει τη δική της διαδρομή μέσα στον κόσμο του έργου. Έναν κόσμο όπου η συλλογική αναπνοή της ομάδας γίνεται πυρήνας δημιουργίας, όπου η σωματικότητα προηγείται της λέξης και όπου η ωμότητα μπορεί να γεννήσει απρόσμενη ποίηση. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, μιλά για τις ισορροπίες, τις αντιθέσεις και τις ανθρώπινες αλήθειες που αναδύονται μέσα στην «Πλαστελίνη» και για την επιθυμία η παράσταση να αφήσει στους θεατές έναν βαθύτερο προβληματισμό για το περιθώριο, την κοινωνία και τις δίνες που καταπίνουν ή απελευθερώνουν τους ανθρώπους.
Η «Πλαστελίνη» είναι ένα έργο που απαιτεί σωματική και ψυχική έκθεση. Πώς προσεγγίζετε μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στη βία και στην τρυφερότητα χωρίς να αποστασιοποιηθείτε συναισθηματικά;
Αφενός η συναισθηματική εμπλοκή και απεμπλοκή είναι μάλλον μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μας και απαιτεί μεγάλη εγκράτεια και ισορροπία, την οποία συνεχώς ο ηθοποιός αναζητεί κατά τη διάρκεια των προβών. Αφετέρου, η βία είναι στοιχείο όλων μας με το οποίο διαπραγματευομαστε και ενδεχομένως δυσκολεύομαστε να αποδεχτούμε και η τρυφερότητα μάλλον ζητούμενο κατά τη γνώμη μου, σε κοινωνικό επίπεδο. Συνεπώς, επειδή η συνολική έκθεση πάνω στην σκηνή με αφορά,πότε δε νιώθω ότι αυτά τα στοιχεία είναι στο επίπεδο που χρειάζεται η παράσταση και προσπαθω να τα επαναπροσδιοριζω κάθε φορά.
Η παρουσία σας στη σκηνή δεν είναι απλώς ερμηνευτική. Λειτουργεί σαν μέρος ενός ζωντανού οργανισμού που αναπνέει μαζί με τους υπόλοιπους ηθοποιούς και τη μουσική. Πώς βιώνετε αυτή τη συλλογική «αναπνοή»;
Περισσότερο με γοητεύουν τα σύνολα στο θέατρο, οι σύμπραξη με τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Είναι στοίχημα να πετύχει η “κοινή ανασα”, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα γίνει. Γι αυτό το λόγο ο όταν καθένας μας δίνει το “παρόν ” του κάτι κερδίζεται. Όσον αφορά τη μουσική είναι μεγάλο προσόν μιας παράστασης, κατά τη γνώμη μου, να συνοδεύονται οι πρόβες από τις μουσικές δοκιμές, γιατί είναι ένα παραπάνω ζωντανό ερέθισμα για τον ηθοποιό,και ένα κοινό βίωμα για την ομάδα.
Στον κόσμο της «Πλαστελίνης», οι ήρωες παλεύουν να εκφραστούν μέσα από το σώμα όταν οι λέξεις δεν φτάνουν. Τι ρόλο παίζει για εσάς η σωματικότητα στην υποκριτική πράξη;
Χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη, υποψιάζομαι ότι η σωματικοτητα μας είναι ίσως το βασικότερο εργαλείο.
Και είναι υπέροχο όταν αυτή έχει εξασκηθεί αρκετά, ώστε να λειτουργεί χωρίς απόλυτα να την οδηγούμε.
Ίσως είναι ένα στοιχείο που λειτουργεί υποσυνείδητα στο μάτι του θεατή και δημιουργεί μια αίσθηση άνεσης και ελευθερίας.
Η παράσταση κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και το ποιητικό όραμα. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στο «ωμό» και στο «λυρικό»;
Τις αντιθέσεις τις βιώνουμε όλοι, τις παρατηρούμε στην καθημερινότητα μας χωρίς να το αντιλαμβάνομαστε πιθανόν. Το θέατρο καμια φορά τις κάνει πο εμφανείς στα μάτια μας. Σίγουρα η ωμότητα γεννα ποίηση καμία φορά, κι ας είναι μια σκληρή παραδοχή αυτή. Σκηνικά, η λυρικοτητα δίνει μια άλλη διάσταση στη βια ,χωρίς καθόλου να την εξυγιάνει. Μάλλον, το αντίθετο.
Ο Sigarev γράφει για μια γενιά που κουβαλά σιωπή, φόβο και επιθυμία. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η «σιωπή» στη σκηνή; Είναι αδυναμία ή δύναμη;
Στη συγκεκριμένη παράσταση, νομίζω σιωπή σημαίνει ατμόσφαιρα και επειδή οι ήρωες παρουσιάζονται πολύ ανθρώπινοι, η σιωπή τους είναι αναγκαία. Ούτε δύναμη, ούτε αδυναμία. Θα έλεγα ότι τονίζει το ανθρώπινο στοιχείο τους.
Το έργο αγγίζει τον θεατή βαθιά, συχνά με τρόπο οδυνηρό. Τι ελπίζετε να πάρει μαζί του κάποιος φεύγοντας από την παράσταση;
Ευελπιστώ να απασχολήσει το κοινό η στάση που έχουμε ως κοινωνία απέναντι στους ανθρώπους που βλέπουμε ως περιθώριο. Κατά πόσο κάνεις το επιλέγει, κατά πόσο αυτή η κατάσταση αφορά όλους μας και αν τελικα είναι τελικά και δική μας αδυναμία.
Αν έπρεπε να περιγράψετε την «Πλαστελίνη» με μία μόνο λέξη, όχι ως ηθοποιός, αλλά ως άνθρωπος, ποια θα ήταν αυτή;
Οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό – και προτιμώ να μην το επεξεργαστώ- είναι η λέξη “αδικία” και η λέξη “δίνη”.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση πιέστε τον παρακάω σύνδεσμο: «Πλαστελίνη» του Vassily Sigarev – Ένα ωμό και ποιητικό δράμα ενηλικίωσης στο Θέατρο Αυλαία
