
Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε; Πόσα μυστικά κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες και πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια; Η Ευγενία Παναγοπούλου, με αφορμή την παράσταση «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο», που παρουσιάζεται στις 2 και 3 Νοεμβρίου στο Θέατρο Αυλαία, μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις, τα κοινωνικά στερεότυπα, τη σιωπή και τη δύναμη της ουσιαστικής επικοινωνίας.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η επικοινωνία είναι τεχνολογικά ευκολότερη από ποτέ, κι όμως συχνά αγνοούμε τις πιο ουσιαστικές πλευρές των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μας. Πιστεύετε ότι έχουμε χάσει την ικανότητα να ακούμε πραγματικά ή μήπως φοβόμαστε όσα ενδέχεται να ανακαλύψουμε αν ακούσουμε;
Εξαρτάται τον άνθρωπο. Προσωπικά παρατηρώ οργισμένα ρομπότ να περιφέρονται. Να προσπαθούν να επιβληθούν και να προσβάλουν ακόμα κι αν έχουν άδικο. Η ευγένεια και η ενσυναίσθηση είναι πολυτέλεια. Πράγματι τεχνολογικά μπορούμε να επικοινωνούμε εύκολα και με εικόνα και ήχο και να είμαστε δίπλα στους ανθρώπους μας όπου κι αν βρίσκονται, όμως έχουν αλλάξει απελπιστικά οι ρυθμοί της ζωής μας. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα. Κάνουμε πάρα πάνω δουλειές για καταφέρουμε να έχουμε ένα επαρκές εισόδημα. Τα social μας έχουν απορροφήσει. Η ζωή μας έχει γίνει ένα ατελείωτο σκρολάρισμα τελικά. Μας αφήνει μια αίσθηση επαφής γιατί μπορούμε τόσο εύκολα να μάθουμε τι κάνει ο άλλος όμως δεν του έχουμε μιλήσει. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο από όλα. Τελικά η επαφή κοστίζει πολύ πιο ακριβά στις μέρες μας. Όμως τα πάντα είναι στο χέρι μας.
Στο έργο, ένα απρόσμενο γεγονός φέρνει στην επιφάνεια μυστικά και άγνωστες πτυχές οικογενειακών σχέσεων. Πόσο καλά μπορούμε τελικά να γνωρίζουμε έναν άνθρωπο; Υπάρχει μια πλευρά της προσωπικότητάς μας που παραμένει αναγκαστικά απρόσιτη ακόμη και στους πιο κοντινούς μας;
Και πάλι θα σας απαντήσω ότι εξαρτάται τον άνθρωπο. Οποίος έχει κάτι να κρύψει θα το κρύψει. Μου είναι ανοίκειο αυτό. Είμαι πολύ διάφανη και ξεκάθαρη στη ζωή μου. Σε εμένα συμβαίνει το αντίθετο. Προσπαθώ να κρύψω καμιά φορά κάτι και δεν μπορώ. Τελικά υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι και μας εύχομαι ποτέ να μην χρειαστεί να εκπλαγούμε δυσάρεστα από αυτούς.
Η σιωπή διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ιστορία. Υπάρχει, κατά τη γνώμη σας, μια στιγμή κατά την οποία η σιωπή παύει να αποτελεί προσωπική επιλογή και μετατρέπεται σε συνενοχή; Πόσο δύσκολο είναι να αναγνωρίσουμε αυτή τη στιγμή στην πραγματική ζωή;
Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβω τι σημαίνουν οι σιωπές ούτε στο έργο, ούτε στη ζωή. Μεγαλώντας έμαθα να τις εμπιστεύομαι αλλά έμαθα και να την σπάω. Να λέω την αλήθεια, απλώς άλλαξα τους παραλήπτες. Την αλήθεια την λέω εκεί που χρειάζεται και αν μου ζητηθεί και όχι αυθαίρετα αιφνιδιάζοντας τον άλλο. Στο έργο έχουμε δώσει πολύ μεγάλη έμφαση στις σιωπές αλλά και στο πως τις σπάμε.
Ο τίτλος «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» μοιάζει εκ πρώτης όψεως να αναφέρεται σε μια καθημερινή προκατάληψη. Πόσες από τις επιλογές μας, όμως, καθορίζονται ακόμη από αόρατους κανόνες που μάθαμε στην παιδική ηλικία; Και πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά να τους αμφισβητήσουμε;
Πολύ σωστά. Είναι μια προσωπική προκατάληψη. Αν δείτε τι έργο μας θα το καταλάβετε από τα πρώτα λεπτά. Όλη μας η ζωή είναι πιστεύω που μας έχουν φορέσει. «Πρέπει» που οφείλουμε να κάνουμε Τσεκ. Αυτό το έχω συνειδητοποιήσει χρόνια και εγώ κουβαλάω ακόμα πολλές προκαταλήψεις, όμως έχω επιλέξει με ποιες συμφωνώ και με ποιες διαφωνώ. Η ελευθερία τελικά στις μέρες μας είναι μια πάρα πολύ κουβέντα.
Συχνά θεωρούμε ότι η αγάπη και η συγγένεια συνεπάγονται αυτομάτως την κατανόηση. Μήπως, όμως, οι στενότερες σχέσεις είναι και εκείνες μέσα στις οποίες δυσκολευόμαστε περισσότερο να δούμε τον άλλον όπως πραγματικά είναι, πέρα από τον ρόλο που του έχουμε αποδώσει;
Συμφωνώ. Οι γονείς ας πούμε. Είναι πολύ δύσκολο για τα παιδιά να μην δουν τη μάνα και πατέρα και να δουν τον άνθρωπο. Αυτό φαντάζομαι ότι γίνεται με προσωπική δουλειά και φυσικά επικοινωνία. Μετά την εφηβεία μου κατάλαβα ποιος είναι ο πατέρας και η μάνα μου. Τι είναι ο Γιώργος και τι η Λίλη.
Η παράσταση αγγίζει ζητήματα έμφυλης βίας, κοινωνικών στερεοτύπων και επιβεβλημένων ρόλων. Πιστεύετε ότι το θέατρο μπορεί να μεταβάλει βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις ή η μεγαλύτερη δύναμή του βρίσκεται στο να προκαλεί ερωτήματα που συνεχίζουν να μας απασχολούν όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής;
Δημιουργού ερωτήματα. Ο άνθρωπος τα αλλάζει και μπορεί να τα αλλάξει όλα. Έχω μια υπέροχη φράση που ακολουθώ και θυμάμαι καθημερνά. «Ξέρεις τι ξεπερνά τα όνειρα; Η θέληση!»
Ως ηθοποιός, καλείστε να προσεγγίσετε έναν χαρακτήρα με τις δικές του αντιφάσεις, φόβους και προσωπικές αλήθειες. Πώς διατηρείτε την απαραίτητη απόσταση ώστε να τον κατανοήσετε χωρίς να τον κρίνετε; Υπάρχουν στιγμές που η υποκριτική σάς αναγκάζει να αμφισβητήσετε και δικές σας βεβαιότητες;
Αλλοίμονο μας αν τόσο εύκολα αμφισβητούσαμε τον εαυτό μας. Αυτό θα συμβαίνει πολλά δυσάρεστα πράγματα και μάλλον παράνοια ή κάποια μορφή τρέλας. Ο άνθρωπος μεγαλώνοντας μαθαίνει τον εαυτό και δεν σταματά να τον ανακαλύπτει και να τον εξελίσσει. Ένα θεατρικό έργο, ένα βιβλίο, μια ταινία, η τέχνη γενικά σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς αλλά ως παρονομαστή χρειάζεται το να ξέρεις ποιος είσαι. Θα φέρω ένα παράδειγμα όλοι έχουμε δει αρχαία τραγωδία. Η Μήδεια, αυτή η τραγική φιγούρα τι μας δείχνει; Μας δείχνει μια απελπισμένη γυναίκα που έχασε το μυαλό της και οδηγήθηκε στα άκρα. Είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγήν, όχι προς μίμηση. Σε αντίθεση με την Αντιγόνη που πάει κόντρα ακόμα και στο ίδιο το κράτος για να εκπλήρωση την πίστη της σε κάτι ανώτερο και να τιμήσει τον αδερφό της. Τώρα η υποκριτική και το διάβασμα δεν με έχει κάνει να αμφισβητήσω τον εαυτό μου- να τον μάθω με έχει κάνει. Οι άνθρωποι δυστυχώς μου το έχουν προκαλέσει αυτό.
Η αλήθεια συχνά παρουσιάζεται ως κάτι λυτρωτικό. Είναι όμως πάντοτε έτσι; Μπορεί μια αποκάλυψη να απελευθερώσει έναν άνθρωπο και ταυτόχρονα να διαλύσει όσα θεωρούσε δεδομένα; Πιστεύετε ότι είμαστε πραγματικά προετοιμασμένοι να γνωρίσουμε την αλήθεια που τόσο συχνά ισχυριζόμαστε ότι αναζητούμε;
Δεν το ξέρω. Αναλόγως την αλήθεια και το αν είμαστε πραγματικά έτοιμοι να μάθουμε κάτι. Υπάρχει όμως και αλήθεια που μπορεί να μην είμαστε έτοιμοι να μάθουμε ποτέ. Όπως σε μια από τις ερωτήσεις σας παραπάνω μου είπατε για το αν ξέρουμε τους ανθρώπους μας. Εξαρτάται από το τι; Είμαστε έτοιμοι να μάθουμε αν χρωστάνε χρήματα ή αν έχουν διπλή ζωή, ή κρύβουν την σεξουαλική τους ταυτότητα; Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο πως θα το μάθουμε. Τυχαία; Αποφασίζει ο άνθρωπος που τον αφορά να μας το επικοινωνήσει; Ένα από τα θέματα που πραγματεύεται η παράσταση μας είναι και αυτό.
Στη σύγχρονη κοινωνία προβάλλεται συχνά η εικόνα της ευτυχισμένης και αρμονικής οικογένειας, ιδιαίτερα μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Κατά πόσο αυτή η ανάγκη διατήρησης μιας ιδανικής εικόνας μάς απομακρύνει από την ουσιαστική επικοινωνία και μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες;
Θα σας το ξανά πω. Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι που δημιουργούν μια οικογένεια σπέρνουν και το είδος. Υπάρχουν σπίτια που δεν δέχονται επισκέψεις και σπίτια που είναι ορθάνοιχτα. Υπάρχουν άνθρωποι με πολλούς φίλους και άλλοι με κανέναν. Δυστυχώς δεν θα συμφωνήσω μαζί σας ότι έχουν πρότυπα όμορφης οικογένειας. Συνέχεια για ενδοοικογενειακή βία ακούμε και τόση αρρώστια που πραγματικά είναι σοκαριστικό. Από όλο τον κόσμο που είναι δημόσια πρόσωπα δεν έχουν μείνει πολλά σπίτια ενωμένα. Οπότε με συγχωρείτε αλλά μόνο πρότυπα δεν βλέπω και νιώθω πραγματικά αθεράπευτα ρομαντική που ακόμα πιστεύω ότι μπορώ να δημιουργήσω μια υγιή οικογένεια με τον σύντροφο μου.
Αν έπρεπε να κρατήσουμε ένα μόνο ερώτημα από την παράσταση, ίσως αυτό να ήταν: πόσα πράγματα δεν γνωρίζουμε για τους ανθρώπους που αγαπάμε; Εσείς, μετά τη συνάντησή σας με αυτό το έργο, αισθάνεστε ότι η μεγαλύτερη ανθρώπινη δυσκολία είναι να αποκαλύπτουμε την αλήθεια μας ή να αντέχουμε την αλήθεια των άλλων;
Η παράστασή μας δεν αφήνει ερωτήματα. Όλα στο τέλος έρχονται στο φως. Το αποτέλεσμα και της συγγραφέως αλλά και του σκηνοθέτη μας, Αποστόλη Ψαρρού είναι να σε ταρακουνήσει και να σε κάνει να μιλήσεις. Να πεις την αλήθεια σου, αλλά και να ακούσεις την αλήθεια του άλλου. Προσωπικά είμαι οικεία και με τα δύο και με το να μοιραστώ την αλήθεια μου αλλά και να το να μοιραστεί ο άλλος την αλήθεια του. Εύχομαι ο κόσμος να έρθει και να μας δει γιατί πραγματικά είναι μια πολύ όμορφη ιστορία και νιώθω ότι θα κάνει καλό να την δει.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Ταυτότητα παράστασης
«Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο»
Συγγραφέας: Μάρτα Μπουτσάκα
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ , Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία / σκηνική εγκατάσταση / φωτισμοί: Αποστόλης Ψαρρός
Κοστούμια: Κική Γραμματικοπούλου
Φωτογραφίες: Γιώργος Σαββουλίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσω Παγιοπούλου
Αφίσα: Κωνσταντίνος Σελλάς
Τεχνικός: Mαρία Μεμου, Χρυσούλα Μπακαρέζου
Βίντεο: Παναγιώτης Πασχάλης
Δημοσιες Σχεσεις / Επικοινωνία: Κατερίνα Γρυλλάκη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Ευγενία Παναγοπούλου, Ιωάννα Ανεμογιάννη, Αποστόλης Ψαρρός
Πρόγραμμα & Ώρες Παραστάσεων
• Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 στις 21:15
• Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026 στις 21:15
Πληροφορίες
Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ: Τσιμισκή 136, (Πλατεία ΧΑΝΘ)
Τηλέφωνο: 2310 230013
Εισιτήρια: 18€ κανονικό, 16€ φοιτητικό, ανέργων
Διάρκεια: 70 λεπτά
Προπώληση: Ταμείο θεάτρου ΑΥΛΑΙΑ & ticketservices








