

Η κωμική ενέργεια που περιστοιχίζει τον γνωστό ηθοποιό, Σπύρο Πούλη, είναι τόσο ιδιαίτερη, που συμπαρέσυρε κι εμένα κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής συνέντευξης, ώστε έχασα τη κλασική τυπικότητα μου. Ο δημοφιλής κωμικός συμμετέχει στη παράσταση «Ο Επιθεωρητής Ντρέικ και η Μαύρη Χήρα» στο θέατρο «Art 63», σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου, ένα έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τον ευχαριστώ πολύ για τη τόσο ωραία συζήτηση!
Υποδύεστε τον «Αρχιφύλακα Πλόντ» στη παράσταση «Ο Επιθεωρητής Ντρέικ και η Μαύρη Χήρα» που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Βρετανού Ντέιβιντ Τρίστραμ. Τι καλούνται να διερευνήσουν ο Επιθεωρητής Ντρέικ και ο Αρχιφύλακας Πλόντ;
Ο χαρακτήρας μου, Αρχιφύλακας Πλόντ, βρίσκεται στο σπίτι και καλείται να εξιχνιάσει μία δολοφονία, αλλά τελικά πρόκειται για μία πολύ μπερδεμένη ιστορία και βλέπει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει. Οπότε, αναγκάζεται να ειδοποιήσει τον «μεγάλο», τον μεγαλύτερο επιθεωρητή του κόσμου, Επιθεωρητή Ντρέικ, διότι είναι ο μοναδικός που λύνει τα δυσκολότερα μυστήρια, δεν υπάρχει άλλος παρόμοιος στον κόσμο. Όμως, όσο αυτοί οι δύο συνεργάζονται και προσπαθούν να διερευνήσουν τι έγινε, ο αριθμός των νεκρών όλο και αυξάνεται. Αρχίζει και περιπλέκεται η όλη υπόθεση. Στο τέλος, αφού έχει «ξεκληριστεί» όλο το σπίτι, ανακαλύπτουν ποιος είναι ο δολοφόνος (γελάει).
Κατόπιν εορτής, δηλαδή (γελάει)
Έτσι ακριβώς. Είναι ένα πολύ αστεία δοσμένο κείμενο, πρόκειται για παρωδία αστυνομικών θεατρικών έργων μυστηρίου, όπως της Αγκάθα Κρίστι για παράδειγμα. Σατιρίζει όλους τους ευρέως γνωστούς κεντρικούς ήρωες βιβλίων και ταινιών που διεξάγουν τέτοιου είδους έρευνες. Αυτός είναι ο ρόλος της παρωδίας. Να σατιρίζει και να διακωμωδεί τέτοιες καταστάσεις. Ο σκηνοθέτης, Βασίλης Θωμόπουλος, έχει φροντίσει ο τρόπος που θα αποδοθεί το κείμενο να εμπεριέχει πάρα πολύ χιούμορ.
Βρίσκεστε επί σκηνής με άλλους δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς.
Βεβαίως. Τον Μάριο Αθανασίου και τη Βαλέρια Κουρούπη. Θα έλεγα ότι αυτό το έργο είναι μία πολύ καλή στιγμή για εμάς, και για τους συναδέλφους που υποδύονται τους υπόλοιπους ρόλους, αλλά και για εμένα προσωπικά. Τη μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Κυριακού, τα σκηνικά επιμελήθηκε ο Ντίνος Χαλκιάς, τα κοστούμια η Χρύσα Βαρβαγιάννη, ενώ τη μουσική ο Νίκος Ξύδης.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της κωμωδίας από τη παρωδία;
Οι ήρωες που ενσαρκώνονται σε μία παρωδία είναι «τραβηγμένοι» προκειμένου να αγγίξουν την υπερβολή και διακωμωδούν κάθε φορά τη κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Στην ουσία, δεν πρόκειται για πραγματικούς χαρακτήρες, για «ατόφια» πρόσωπα. Για να το πω πιο απλοϊκά, κοροϊδεύουν κάποιους ήρωες. Από την άλλη, στη κωμωδία υπάρχουν κανονικοί χαρακτήρες. Για παράδειγμα, μπορεί να μιλάμε για έναν άνθρωπο που καταπιέζεται από τη γυναίκα ή το αφεντικό του, οπότε έτσι δημιουργείται μία ενδεχομένως κωμική κατάσταση. Όταν έχουμε να κάνουμε με παρωδία, υπερβάλλουμε για να φανεί το ακραίο της υπόθεσης.
Με αυτή σας τη περιγραφή, μου θυμίσατε τις παλιές, αμερικανικές ταινίες σε στυλ «Μία Τρελή, Απίθανη Πτήση» και «Τρελές Σφαίρες», με τον αείμνηστο Λέσλι Νίλσεν.
Έχετε πετύχει διάνα. Κάνατε τον πιο σωστό παραλληλισμό. Ακριβώς αυτό είναι μία παρωδία. Κάτι παρόμοιο ισχύει και στη δική μας περίπτωση, με το δικό μας έργο.
Ωραία, για να ξεδιαλύνει λίγο το τοπίο.
Μα μερικές φορές συγχύζομαι με ορισμένο κόσμο, συγχέουν τις δύο έννοιες δίχως να ξέρουν τίποτα απολύτως και λένε πράγματα που δε στέκουν. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Θεωρείται πλεονέκτημα όταν μία παράσταση, όπως και η συγκεκριμένη, ανεβαίνει για πρώτη φορά σε μία χώρα;
Είναι πλεονέκτημα, αλλά ταυτόχρονα είναι και μεγάλη ευθύνη. Όταν παρουσιάζεις κάτι για πρώτη φορά, ναι μεν υπάρχει το αβαντάζ διαφήμισης, της παρθενικής εμφάνισης του έργου, έχεις όμως και την ευθύνη να δημιουργήσεις μία συνέχεια μετά το έργο. Όταν τελειώσει το δικό μας ανέβασμα της παράστασης και ο κόσμος κρίνει πως παρουσιάσαμε κάτι καλό που τον έκανε να περάσει όμορφα και να γελάσει, θα είναι φοβερό κάποιοι άνθρωποι του χώρου, μετά από 15 χρόνια για παράδειγμα, να αποφασίσουν να το ανεβάσουν ξανά. Εκεί θα φανεί αν είχε μεγάλη επιτυχία ή όχι. Αν θα υπάρξει συνέχεια σε ό,τι κι αν ξεκινάμε. Όπως, φυσικά, και σε όλα τα πράγματα της ζωής μας. Μία καλή παρακαταθήκη.
Κατά τη διάρκεια της παράστασης, υπάρχει διάδραση με το κοινό;
Υπάρχει. Το κοινό συμμετέχει σε αρκετά σημεία του έργου. Απαντούν σε ερωτήσεις σχετικά με τον δολοφόνο, ακόμα και πάνω στη σκηνή ανεβάζουμε ορισμένους θεατές. Είναι από τα έργα που «σηκώνουν» την διάδραση με το κοινό. Πολλές φορές, «σπάει» η όλη θεατρική σύμβαση μεταξύ παράστασης, κοινού, ακόμα και τεχνικών. Εμπλέκονται όλοι.
Αν δε κάνω λάθος, η παράσταση ανεβαίνει σε έναν καινούργιο χώρο, στο Θέατρο Art 63.
Και αυτό καινούργιο, είναι όλα καινούργια. (γελάει)
Του κουτιού, που λέμε. (γελάει)
Ακριβώς. Πρόκειται για το Art 63, ένας πολύ ωραίος και καινούργιος χώρος, μόλις πριν λίγο ξεκίνησε τη λειτουργία του. Βρίσκεται στην οδό 3ηΣεπτεμβρίου 63, από εκεί προέρχεται και το όνομα. Ένας πολύ «ζεστός» χώρος, ιδανικός για τη συγκεκριμένη παράσταση που ανεβάζουμε.
Πιστεύετε πως συνδυάζεται καλά το θεατρικό σασπένς με τη κωμωδία; Είναι λεπτά τα όρια μεταξύ άγχους και γέλιου;
Βέβαια. Το δικό μας έργο, παρόλο που είναι πολύ αστεία δοσμένο, σε βάζει με ιδιαίτερο τρόπο στο γενικότερο κλίμα, σε ιντριγκάρει, σε κάνει να αναρωτιέσαι «Τι γίνεται, ποιος δολοφονεί, ποιοι είναι όλοι αυτοί;». Επίσης, έχει και ένα πολύ αναπάντεχο, πάρα πολύ περίεργο.
Ως -ενδεχομένως- το δυσκολότερο θεατρικό είδος, είναι η κωμωδία το «όχημα» προκειμένου να διαλευκανθεί μία υπόθεση και να έρθει στο φως μία γενική αλήθεια για τους ανθρώπους;
Ναι. Πολλές φορές, μπορούμε να πούμε το πιο σοβαρό πράγμα πάνω σε ένα αστείο της στιγμής. Νομίζω ότι γενικά καλύπτει πολλά πράγματα. Μέσα από ένα χαμόγελο ή μία αστεία ατάκα μπορείς να καυτηριάσεις ένα σωρό καταστάσεις και να πεις μία αλήθεια που προηγουμένως δεν ήσουν σε θέση να πεις με άλλον τρόπο. Πάντοτε παίζει πολύ μεγάλο ρόλο ο τρόπος που προσπαθείς να περάσεις ένα μήνυμα, είτε στη τέχνη είτε στη ζωή.
Υπάρχει σήμερα λογοκρισία απέναντι στη τέχνη και, πιο συγκεκριμένα, στη κωμωδία;
Ναι μεν πρέπει να υπάρχει ένα όριο σε κάποια πράγματα, αλλά τα τελευταία χρόνια, ίσως λόγω της πολιτικής ορθότητας, παρατηρείται εξαντλητικά μεγάλη προσοχή. Όλα «επιστρέφουν» σε αυτό που προανέφερα, στον τρόπο που θα πεις το οτιδήποτε. Χωρίς να προσβάλλεις, χωρίς να θίξεις έναν άνθρωπο. Η σάτιρα καλύπτει και αφορά στα πάντα, όλη τη κοινωνία και τους ανθρώπους. Όπως κι αν είσαι, όπου κι αν είσαι, όποιος κι αν είσαι. Όταν είσαι μέλος αυτής της κοινωνίας, μοιραία θα συμμετάσχεις κι εσύ στη σάτιρα, στη κωμωδία, σε κάθε τι αστείο. Γιατί να συμμετέχεις μόνο στο «δράμα»; Καθημερινά βιώνουμε απίστευτο δράμα, βλέπουμε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ο,τι πιο βίαιο και μένουμε απαθείς, δεν αντιδρούμε καθόλου. Μετά από όλα αυτά, μας πειράζει ένας χαρακτηρισμός για κάποιον με παραπανίσια ή λιγότερα κιλά, λιγότερα μαλλιά, μεγαλύτερα αφτιά; Όταν με τόσο βίαιο τρόπο γίνονται τριγύρω μας έκτροπα κι εμείς κοιμόμαστε, μας ενοχλεί η κωμωδία; Είναι λίγο μπέρδεμα όλο αυτό.
Θεωρείτε ότι έχουμε συνηθίσει τη βία στην εποχή μας.
Όντως, διότι έχουμε πολλά περίεργα και ξενόφερτα πρότυπα που δεν ταιριάζουν με τον ελληνικό τρόπο ζωής, διαφέρουν κατά πολύ από τη συνηθισμένη ελληνική κοινωνία. Πολλά από τα «κακά» του εξωτερικού, βλέπουμε πως έχουν ήδη υιοθετηθεί από μεγάλη μερίδα ανθρώπων εντός Ελλάδος. Το κακό δεν είναι μόνο ότι έχουμε συνηθίσει στη βία, το κακό είναι ότι δεν αντιδράμε. Το μόνο που κάνουμε σε καμία τέτοια περίπτωση είναι να βγάλουμε το κινητό από τη τσέπη για να καταγράψουμε τι συμβαίνει, αντί να ορμήσουμε μέσα στη κατάσταση και να βοηθήσουμε.
Κόλαση επί Γης.
Μιλάμε για αδιανόητα πράγματα.
Επανερχόμενοι σε λίγο πιο ανάλαφρα, θεατρικά μονοπάτια, πώς θα σχολιάζατε τη συμμετοχή σας στη πολύ πετυχημένη τηλεοπτική σειρά του Άλφα, «Η Κατάρα της Τζέλας Δελαφραγκα»;
Αν και με τον Μιχάλη Ρέππα και τον Θανάση Παπαθανασίου έχουμε ξαναδουλέψει και στο θέατρο και στη τηλεόραση πολλές φορές στο παρελθόν, είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετέχω. Θεωρώ πως είναι από τους πιο ταλαντούχους συγγραφείς που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, αποτελούν «κόσμημα» για τον χώρο της μυθοπλασίας. Η σειρά αποτελείται και από μία πλειάδα καλών ηθοποιών που ξέρουν καλά τη κωμωδία και νομίζω το αποτέλεσμα μας έχει δικαιώσει, εγώ προσωπικά είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος.
Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΕΡΤΣΙΔΗΣ
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: “Ο Επιθεωρητής Ντρέικ και η Μαύρη χήρα” του David Tristram για πρώτη φορά στην Ελλάδα









