ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική: Με Στέβια και Αγαύη – Ένα Ρεβεγιόν Θεατρικής Τρυφερότητας

Η παράσταση «Με Στέβια και Αγαύη» απλώνει τη ζεστασιά της πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Μελίνα Μερκούρη σαν σπάνιο άγγιγμα που θυμίζει οικογενειακή αγκαλιά. Από την πρώτη στιγμή δημιουργείται αίσθηση οικειότητας. Το κοινό νιώθει πως περνά κατώφλι σπιτιού όπου κάθε ανάμνηση, κάθε μυρωδιά, κάθε ήχος κουβαλά μια ιστορία. Η ομάδα ΟΛΑ-ΚΑΛΑ υποδέχεται τους θεατές με ενέργεια που μοιάζει να ξεπηδά από την ίδια τη ρίζα της θεατρικής πράξης. Με παιχνιδιάρικη διάθεση και ώριμη καλλιτεχνική συνείδηση, η παράσταση καλεί το κοινό σε ταξίδι μέσα στον χρόνο. Ένα ταξίδι που φωτίζει σχέσεις, δείχνει χαρακτήρες και αγγίζει κάθε πλευρά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Το έργο του Γιώργου Μπουρονίκου αναδεικνύεται εδώ σαν βαθιά ανθρώπινη αφήγηση. Αποτελεί σκηνικό πορτρέτο μιας ηλικίας που γνωρίζει τη ζωή από μέσα. Μιας ηλικίας που δεν ψάχνει εντυπωσιακές κορυφές, αλλά χαίρεται τις μικρές στιγμές, τα αστεία που λέγονται στην κουζίνα, τις αλήθειες που εμφανίζονται στις πιο απλές κουβέντες. Η υπόθεση ξεκινά από την προετοιμασία ενός χριστουγεννιάτικου ρεβεγιόν. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι οργανώνει συνάντηση με παλιούς φίλους, γνώριμους από μια ζωή γεμάτη επεισόδια, γέλια και αθόρυβες δοκιμασίες. Η συγκέντρωση αυτή λειτουργεί σαν άνοιγμα ψυχής. Σαν ευκαιρία να φανερωθεί ολόκληρη η διαδρομή μιας γενιάς που κρατά κάτι πολύτιμο. Μνήμη, σοφία και καθαρή ανάγκη για ανθρώπινη επαφή.

Καθώς η παράσταση εξελίσσεται, ο θεατής διακρίνει τη σημασία της Τρίτης Ηλικίας. Εδώ η ωριμότητα παρουσιάζεται σαν φωτεινή περίοδος ζωής όπου η εμπειρία γίνεται πυξίδα και η καρδιά διατηρεί ζωντάνια, φροντίδα και διάθεση για συμμετοχή. Οι χαρακτήρες κινούνται με χιούμορ, ευαισθησία και φυσικότητα. Προσφέρουν εικόνες που θυμίζουν οικογενειακά τραπέζια, απογεύματα με φίλους, συζητήσεις που μένουν στη μνήμη σαν πολύτιμα αντικείμενα σε παλιό μπουφέ. Η παράσταση φέρνει στο φως την αξία της συνύπαρξης ανάμεσα στις γενιές. Τονίζει τη δύναμη της σχέσης, της κοινής πορείας, της σύνδεσης ανθρώπων που πορεύονται μαζί ακόμη κι όταν αλλάζουν εποχές, πρόσωπα και καιροί.

Η σκηνοθεσία του Κρίτωνα Ζαχαριάδη λειτουργεί σαν καρδιά της παράστασης. Με ακρίβεια, διαύγεια και καλλιτεχνική χάρη, ο σκηνοθέτης δίνει στους ηθοποιούς χώρο να αναπνεύσουν και χτίζει σκηνικό σύμπαν όπου η κίνηση ρέει σαν μουσική. Οι αλλαγές ρυθμού αποκαλύπτουν την κωμική πλευρά της καθημερινότητας και τα τρυφερά σημεία της ανθρώπινης επαφής. Η εναλλαγή γέλιου και συγκίνησης έρχεται φυσικά και χαρίζει στο έργο λεπτότητα, βάθος και γεμάτη αλήθεια θεατρική εμπειρία. Κάθε σκηνή φωτίζει έναν σχεδιασμό που προσφέρει συνοχή και καλλιτεχνική ωριμότητα. Ο Ζαχαριάδης αγγίζει την ουσία της ανθρώπινης σχέσης και δημιουργεί σκηνικό παράθυρο όπου ο χρόνος αποκτά χρώμα και υφή.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών αποτελούν σταθερή βάση της παράστασης. Η ομάδα λειτουργεί σαν ενιαίο σύνολο. Οι ηθοποιοί μοιράζονται ρυθμό, χημεία και οικειότητα. Κάθε ερμηνευτής προσφέρει υπαρκτό χαρακτήρα, γεμάτο ιδιαιτερότητα, χιούμορ και προσωπικότητα. Το κοινό απολαμβάνει στιγμές όπου η φωνή, το βλέμμα και η στάση του σώματος δημιουργούν πλήρη εικόνα. Οι χαρακτήρες εμφανίζονται ζωντανοί, φωτεινοί, ανθρώπινοι. Οι ερμηνείες τους προσφέρουν γέλιο αλλά και σκέψη, και ολόκληρη η παράσταση αποκτά παλμό που μένει στον θεατή.

Η μουσική του Χάρη Γκατζόφλια συνοδεύει τις σκηνές σαν χαμηλό, τρυφερό φως. Οι φωνές της Νατάσας Μποφίλιου και της Μυρτώς Βασιλείου δίνουν στο έργο ποιητική αύρα και φωτεινό βάθος. Οι χορογραφίες της Νίκης Τριανταφυλλίδου φέρνουν στη σκηνή ζωντάνια και κομψότητα. Οι φωτισμοί και ηχητικός σχεδιασμός του Θεόδωρου Πράντζου διαμορφώνουν ατμόσφαιρα ζεστή, καθαρή και αρμονική.

Τα σκηνικά της ομάδας OlaKalantres δημιουργούν χώρο που αναπνέει πραγματική ζεστασιά. Το σαλόνι και η τραπεζαρία συνθέτουν σκηνικό σύμπαν γεμάτο λεπτομέρειες που θυμίζουν σπίτι γεμάτο ιστορίες. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα υφάσματα, οι καρέκλες, οι πίνακες στους τοίχους, ακόμη και τα μικρά αντικείμενα πάνω στα τραπέζια χτίζουν ατμόσφαιρα οικειότητας. Το σκηνικό λειτουργεί σαν ζωντανός χώρος και επιτρέπει στους ηθοποιούς να κινούνται φυσικά, να γεμίζουν το περιβάλλον με ενέργεια και να δημιουργούν σκηνές που μοιάζουν βγαλμένες από πραγματικό χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν. Η σκηνική εικόνα υποστηρίζει την αφήγηση και χαρίζει στην παράσταση αίσθηση πληρότητας και ζεστής συντροφικότητας.

Η κοινωνική διάσταση της παράστασης εμφανίζεται αθόρυβα αλλά ισχυρά. Η Τρίτη Ηλικία παρουσιάζεται σαν πηγή πολιτισμικής συνέχειας, σαν τόπος όπου η σοφία, η ευγένεια και η αφοσίωση αποκτούν φως. Οι χαρακτήρες δείχνουν πόση δύναμη έχει η συντροφικότητα. Πόσο σημαντική είναι η συνάντηση, η στήριξη, η κοινή πορεία. Το έργο λειτουργεί σαν ύμνος στις ανθρώπινες σχέσεις και σαν γιορτή της ζωής που δεν σταματά να ανθίζει.

Το τελικό αποτέλεσμα χαρίζει βαθιά συγκίνηση και αίσθηση πνευματικής πληρότητας. Η παράσταση «Με Στέβια και Αγαύη» αποτελεί εμπειρία γεμάτη φως, τρυφερότητα, καλλιτεχνική ποιότητα και ανθρώπινη γενναιοδωρία. Ο θεατής αποχωρεί με χαμόγελο, με ευγνωμοσύνη και με εκείνη την αίσθηση πως ο χρόνος γίνεται πλούτος όταν μοιράζεται με ανθρώπους που αγαπούν. Η τέχνη αποκτά αποστολή και το θέατρο αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι γνωρίζει να φωτίζει την καρδιά.

Γράφει η Κατερίνα Ματσά 

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: Γέλιο Χωρίς Χρονόμετρο – η Επιστροφή της Κωμωδίας «Με Στέβια και Αγαύη»

Back to top button