Το θέατρο, καμιά φορά, συστήνεται μέσα από δύο κόσμους που φαίνονται μακρινοί. Τον φωτεινό, αθώο κόσμο των παιδιών και τον βαθύ, σιωπηλό κόσμο ενός σύγχρονου δράματος. Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους κινείται φέτος η Χρύσα Καρλιώτη, μια ηθοποιός που υπηρετεί τη σκηνή με αφοσίωση, τρυφερότητα και ειλικρίνεια. Με τον «Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα» να γεμίζει το Θέατρο Τεχνόκοσμος για δεύτερη χρονιά και το «Φύκι στο Βυθό» να ετοιμάζεται να συναντήσει το κοινό με μια νέα σκηνική προσέγγιση, η ηθοποιός ζει μια θεατρική περίοδο γεμάτη εικόνες, αγκαλιές, σκέψεις και προκλήσεις. Μιλά για τον μαγικό τρόπο που αντιδρούν τα παιδιά, για τον εσωτερικό «βυθό» των ρόλων, για τη χαρά της δημιουργίας και για τη δύναμη μιας ιστορίας όταν ξετυλίγεται με αλήθεια.
Κυρία Καρλιώτη, σας βρίσκουμε σε μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο, με δύο παραστάσεις που αγαπήθηκαν και συνεχίζουν να συγκινούν μικρούς και μεγάλους. Από τη μία, ο «Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας» επέστρεψε για δεύτερη χρονιά μετά από μια απόλυτα επιτυχημένη πορεία, και από την άλλη, το «Φύκι στον Βυθό» ετοιμάζεται να κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο. Μιλήστε μας για αυτό το θεατρικό ταξίδι που ζείτε φέτος.
Δεύτερη χρονιά στο θέατρο του «Τεχνόκοσμου’ και με μια επιτυχημένη περιοδεία που μόνο καλά έχω να θυμάμαι.Το πρώτο παραμύθι της σειράς «Τα παραμύθια της γιαγιάς Χρυσής» για αυτό είναι και αγαπημένο μου!Σε λίγες βδομάδες ολοκληρώνονται οι παραστάσεις γιατί περιμένει με ανυπομονησία η «Τοσοδούλα» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν σε μία φαντασμαγορική εκδοχή που συνδυάζει την αφήγηση με τη δράση και τη δύναμη του θεατρικού φωτισμού!Δεν πρέπει να την χάσει κανείς! Το «Φύκι στο βυθό», ένας ρόλος πρόκληση, ένας «κόντρα ρόλος» όπως συνηθίζουμε να λέμε, για αυτό η προσπάθεια μου να αιτιολογήσω ως ηθοποιός και ως άνθρωπος τη συμπεριφορά της ηρωίδας, της Αλεξάνδρας, ήταν από μόνο του ισχυρό κίνητρο να την ερμηνεύσω.
Ο «Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας» συνεχίζει και φέτος να ενθουσιάζει μικρούς και μεγάλους, γεμίζοντας τις αίθουσες με sold out παραστάσεις. Τι πιστεύετε ότι κάνει αυτή την ιστορία τόσο αγαπητή και ποιο είναι, για εσάς, το πιο δυνατό της μήνυμα;
Το παραμύθι αυτό είναι απ τα πιο αγαπημένα του Αισώπου και στην παράσταση μας τα παιδιά διασκεδάζουν με τα ζωάκια έχουν διάδραση μαζί τους ακούν όμορφα τραγούδια και απολαμβάνουν τους ήχους της φύσης. Το πιο δυνατό μήνυμα αν πρέπει να πω μόνο ένα, εκτός από τα αποτελέσματα της τεμπελιάς, είναι η αξία της συγχώρεσης! Στο παραμύθι μας η σκηνοθέτις της παράστασης κ. Αναστασούδη Αναστασία έδωσε ένα τέλος διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε. Αυτό το στοιχείο έκανε τους μικρούς μας φίλους να το ξεχωρίσουν και να το αγαπήσουν περισσότερο μιας και παίρνουν μέρος και αυτοί στο ανατρεπτικό φινάλε!
Πώς είναι για έναν ηθοποιό να επιστρέφει σε έναν ρόλο που έχει ήδη ερμηνεύσει; Τι νέο φέρνετε φέτος πάνω στη σκηνή;
Η επιστροφή σε έναν ρόλο μοιάζει με συνάντηση με έναν παλιό γνώριμο. Τον ξέρω, τον εμπιστεύομαι, όμως κάθε φορά φέρνω και κάτι δικό μου που ωρίμασε μέσα στον χρόνο. Όσο παίζω σε παιδικές παραστάσεις, νιώθω πως μεγαλώνω δίπλα στα παιδιά, άρα και ο ρόλος μεγαλώνει μαζί μου. Φέτος πρόσθεσα περισσότερη τρυφερότητα και περισσότερη κίνηση· άφησα το σώμα να μιλήσει και λίγο περισσότερο από τα λόγια.
Τα παιδιά έχουν έναν αυθεντικό και αφοπλιστικό τρόπο να αντιδρούν στο θέατρο. Υπάρχει κάποια στιγμή από τις παραστάσεις που σας συγκίνησε ή σας έμεινε αξέχαστη;
Πολλές στιγμές! Πολλά όμορφα λόγια, χαμόγελα, σφιχτές αγκαλιές. Τα παιδιά δε φιλτράρουν, δεν έχουν ενδοιασμούς, δεν υπολογίζουν τα λόγια τους. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια θα εκφραστούν αν κάτι δεν τους αρέσει. Το ίδιο κάνουν και όταν τους αρέσει κάτι. Οι στιγμές που έτρεχαν στην αγκαλιά μας μόλις τελείωνε η παράσταση για να μας δείξουν την αγάπη τους είναι αρκετό για να με συγκινεί κάθε φορά που τις ζω. Δε θα ξεχάσω όταν σε μια παράσταση τα παιδιά έδωσαν το φαγητό τους στον Τζίτζικα όταν τον είδαν να πεινάει και του ζητούσαν να αλλάξει συμπεριφορά!
Ο μύθος του Αισώπου μιλά για προνοητικότητα, φιλία και συνεργασία. Πόσο σημαντικό είναι να μεταφέρονται τέτοια διαχρονικά νοήματα μέσα από το παιδικό θέατρο σήμερα;
Το παιδικό θέατρο έχει τη δύναμη να καλλιεργεί χαρακτήρες. Τα παιδιά αγκαλιάζουν ιστορίες που τα κάνουν να σκεφτούν και να νιώσουν. Μέσα από τον Αίσωπο, μαθαίνουν πως η προσπάθεια έχει αξία, πως η συνεργασία φέρνει χαρά και πως η συγχώρεση ανοίγει δρόμους. Όταν βλέπω μικρά μάτια να λάμπουν από κατανόηση, νιώθω ότι αυτό το είδος θεάτρου έχει βαθιά αποστολή.
Πώς βλέπετε την εξέλιξη του παιδικού θεάτρου τα τελευταία χρόνια; Έχουν αλλάξει οι ανάγκες και οι προσδοκίες του νεαρού κοινού;
Τα παιδιά σήμερα λειτουργούν με πιο ανοιχτό τρόπο. Θέλουν εικόνες, ρυθμό, ειλικρίνεια και καθαρή ενέργεια από τους ηθοποιούς. Διψούν για θέατρο που τα σέβεται. Το παιδικό θέατρο εξελίσσεται με πιο σύγχρονα μέσα, αλλά κρατά την καρδιά του, τη ζεστασιά της αφήγησης και τη μαγεία της ζωντανής επαφής. Τα παιδιά μάς οδηγούν και εμείς ακολουθούμε τον ρυθμό τους.
Το «Φύκι στον Βυθό» θεωρείται ένα από τα πιο δυνατά ελληνικά έργα των τελευταίων ετών. Πώς νιώθετε που συμμετέχετε σε αυτή τη νέα του παρουσίαση;
Μεγάλη χαρά, ενθουσιασμό, ανυπομονησία και αγωνία για την ανταπόκριση. Ένα έργο δύσκολο, απαιτητικό, με δυνατούς χαρακτήρες που προβληματίζουν, αναστατώνουν και συναρπάζουν με τις συμπεριφορές τους, τις σχέσεις τους και το «βυθό» τους.
Το έργο μιλά για επιλογές, δεύτερες ευκαιρίες και τον «βυθό» που κουβαλά μέσα του ο καθένας μας. Εσείς πώς ερμηνεύετε αυτόν τον «βυθό» και τι σημαίνει για εσάς;
Ο «βυθός» είναι όλα όσα έχουμε μέσα μας βαθιά, αόρατα από τους γύρω μας και ίσως και από τους εαυτούς μας. Οι κρυφές επιθυμίες, καταπιεσμένα συναισθήματα, τραύματα παιδικά, πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε και τα κουβαλάμε μέσα μας σαν βαρύ φορτίο που αν δεν απαλλαγούμε έγκαιρα απ αυτό δε θα βρούμε ποτέ τη λύτρωση!
Το «Φύκι στον Βυθό» πλησιάζει την ουσία του αρχαίου δράματος μέσα από μια σύγχρονη ματιά. Πώς βιώνετε αυτή τη σύνδεση παλιού και νέου στη θεατρική πράξη;
Το έργο έχει ρίζες στο αρχαίο δράμα. Ενοχές, συγκρούσεις, λύτρωση. Όλα αυτά όμως αποδίδονται με σύγχρονο λόγο, πιο άμεσο και ανθρώπινο. Νιώθω πως η παράσταση ενώνει δύο κόσμους. Τη δομή ενός αρχαίου μύθου και την ψυχολογία ενός σημερινού ανθρώπου. Αυτή η γέφυρα είναι συναρπαστική και δίνει μεγάλη δύναμη στους ηθοποιούς.
Κλείνοντας, ποια είναι τα επόμενα βήματα που ονειρεύεστε για τη θεατρική σας πορεία; Υπάρχει κάποιος ρόλος ή είδος έργου που θα θέλατε να εξερευνήσετε στο μέλλον;
Θέλω να κάνω θεατρικά έργα και συνεργασίες που θα με ικανοποιούν, θα με συναρπάζουν και θα κάνουν τη συνέχεια του θεατρικού μου ταξιδιού απολαυστικό . Ένα «ψέμα» που οφείλει να δοθεί με αλήθεια.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
