Η «Νέμεσις» ανεβαίνει στη σκηνή του Artbox Φαργκάνη και φέρνει έναν κόσμο γεμάτο ένταση και ανθρώπινη αλήθεια. Μέσα από την αιχμηρή ματιά του Βαγγέλη Καραμπάσογλου και την παραγωγή της ArtPhoinix, η παράσταση ταξιδεύει από τη σατιρική διάθεση στη δραματική κορύφωση, αγγίζοντας με δύναμη τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας. Στο επίκεντρο, ο Δημήτρης Ελιάς υποδύεται έναν αναγνωρισμένο σκηνοθέτη τη στιγμή που η ζωή και η καριέρα του αλλάζουν πορεία, αποκαλύπτοντας τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στην εξουσία, τη φήμη και την ανάγκη για αλήθεια. Με ευαισθησία και καθαρή σκηνική παρουσία, ο ηθοποιός μας οδηγεί στην καρδιά ενός ρόλου γεμάτου αντιθέσεις και ψυχική εγρήγορση, ενός ρόλου που συνομιλεί ευθέως με όσα απασχολούν το σήμερα, μέσα σε ένα θέατρο που τιμά τη δύναμη της ανθρώπινης ιστορίας.
Στη “Νέμεσις” υποδύεστε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στο σημείο μηδέν, έναν σκηνοθέτη που βλέπει τη ζωή και την καριέρα του να κλονίζονται. Πώς προσεγγίσατε έναν τόσο εκτεθειμένο και αντιφατικό ρόλο;
Πρόκειται για έναν πραγματικά συναρπαστικό και απαιτητικό ρόλο! Η προσέγγιση σε έναν χαρακτήρα που βρίσκεται σε σημείο μηδέν, όπως αυτός του Ορέστη, και είναι εκτεθειμένος και γεμάτος αντιφάσεις απαιτεί βάθος και πολλαπλά επίπεδα ανάλυσης. Η προσέγγιση λοιπόν επικεντρώνεται κυρίως μέσω της σωματικής έκφρασης και του ρυθμού ομιλίας και κίνησης.
Η παράσταση συνδυάζει μαύρη κωμωδία και δραματικό θρίλερ. Πώς πιστεύετε ότι οι δύο αυτοί τόνοι αναδεικνύουν τη σοβαρή κοινωνική κριτική του έργου;
Οι δύο αυτοί τόνοι, μαύρη κωμωδία και δραματικό θρίλερ, αλληλοσυμπληρώνονται και ενισχύουν το μήνυμα του έργου με τους εξής τρόπους. Η μαύρη κωμωδία έχοντας τη δύναμη του σαρκασμού χρησιμοποιεί το χιούμορ για να θίξει ταμπού ή εξαιρετικά σοβαρά θέματα όπως η υποκρισία, η διαφθορά ή η βία. Το δραματικό θρίλερ κλιμακώνει την ένταση και επιστρέφει στην πραγματικότητα, εμφυσώντας στο μήνυμα την ηθική βαρύτητα που του αξίζει.
Πώς νομίζετε ότι η παράσταση μπορεί να επηρεάσει τους θεατές σχετικά με σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα όπως η εξουσία, η φήμη και η ηθική;
Μια θεατρική παράσταση χρησιμοποιεί την αισθητική και την αφήγηση για να μετατρέψει τα σύνθετα κοινωνικά ζητήματα σε βιώματα, προκαλώντας τον θεατή να τα αμφισβητήσει, να τα νιώσει και τελικά να τα επεξεργαστεί ως μέρος της δικής του ηθικής και κοινωνικής υπόστασης.
Σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι το έργο αναφέρεται σε πραγματικές καταστάσεις στον κόσμο του θεάτρου και της τέχνης; Ποιες είναι οι προσωπικές σας σκέψεις πάνω σε αυτό;
Το θέατρο αποτελεί καθρέφτη της κοινωνίας μας. Το συγκεκριμένο έργο δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, καθώς στο σύνολο του σχεδόν γίνεται αναφορά στις άσχημες καταστάσεις που συμβαίνουν στο χώρο της τέχνης και κυρίως σε περιστατικά που είναι σε όλους μας γνωστά μέσα από την επικαιρότητα.
Πόσο δύσκολο είναι να ενσαρκώσετε έναν ήρωα που δεν είναι ούτε “θύτης” ούτε “θύμα”, αλλά κάτι ενδιάμεσο;
Η ενσάρκωση ενός χαρακτήρα που δεν είναι ούτε ξεκάθαρο θύμα ούτε ξεκάθαρος θύτης, δηλαδή ενός χαρακτήρα που βρίσκεται στο «γκρίζο» ενδιάμεσο, είναι μία απαιτητική και ενδιαφέρουσα πρόκληση. Ωστόσο αυτό το είδος χαρακτήρα είναι τελικά αυτό που δίνει το μεγαλύτερο βάθος στο θέατρο, καθώς αντικατοπτρίζει την πραγματική ανθρώπινη πολυπλοκότητα.
Ο ρόλος σας φέρει ένα μεγάλο βάρος ηθικής κρίσης. Σας έχει τύχει να αισθανθείτε, στην πραγματική ζωή, ότι το κοινό μας κρίνει πιο αυστηρά από όσο αντέχουμε;
Είναι αλήθεια ότι η κοινωνία συχνά επιβαρύνει τους ανθρώπους με ένα τεράστιο βάρος προσδοκιών και ηθικής αξιολόγησης. Παρόλα αυτά δεν έχω κάποιο προσωπικό βίωμα για να σας το καταθέσω.
Τι σας γοήτευσε περισσότερο στη “Νέμεσις”; Η κοινωνική της διάσταση ή η ψυχολογική πάλη του ήρωα;
Θα έλεγα και τα δύο. Η κοινωνική διάσταση με γοητεύει, καθώς το έργο θα προκαλέσει ενδεχομένως συζήτηση για την ηθική. Η δε ψυχολογική πάλη είναι ιδιαίτερα γοητευτική εφόσον αποκαλύπτονται τα κίνητρα και οι αδυναμίες του χαρακτήρα που υποδύομαι.
Στο έργο τίθεται το ζήτημα της εξουσίας στον καλλιτεχνικό χώρο. Εσείς, μετά από τόσες εμπειρίες στη σκηνή, πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση δύναμης ανάμεσα σε σκηνοθέτη και συνεργάτες;
Αντιλαμβάνομαι τη σχέση ως θεμιτά ιεραρχική στην οργανωτική της διάσταση, αλλά ως απαραίτητα ισότιμη στην ανθρώπινη και δημιουργική της διάστασης. Η κατάχρηση συμβαίνει όταν η ιεραρχία καταπνίγει την ισοτιμία.
Αν η “Νέμεσις” ήταν καθρέφτης, ποιο στοιχείο της εποχής μας πιστεύετε πως αντανακλά πιο καθαρά;
Όπως προανέφερα το έργο λειτουργεί ως καθρέφτης της εποχής μας. Το στοιχείο λοιπόν που θεωρώ ότι αντανακλά πιο καθαρά είναι η κατάχρηση εξουσίας και η σιωπή που την προστάτευε για πολλά χρόνια.. το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η παρενόχληση, αλλά η δύναμη που χρησιμοποιείται ως μέσο χειραγώγησης και βίας.
Υπάρχει κάποια στιγμή του έργου που σας συγκλόνισε προσωπικά, ακόμα κι αν την έχετε παίξει δεκάδες φορές στις πρόβες;
Θα έλεγα ότι η τελευταία σκηνή του έργου, όσες φορές κι αν την παίζουμε, είναι πάντα δυνατή και συγκλονιστική. Οι θεατές θα με καταλάβουν….
Η “Νέμεσις” ξεκινά σαν μαύρη κωμωδία και καταλήγει σε δραματικό θρίλερ. Πώς διατηρείτε αυτή τη μεταβολή χωρίς να χαθεί η αλήθεια του ρόλου;
Η μετάβαση από τη μαύρη κωμωδία στο δραματικό θρίλερ είναι εξαιρετικά δύσκολη, αλλά επιτυγχάνεται όταν ο ηθοποιός και ο σκηνοθέτης εστιάζουν στην αλήθεια του ρόλου και όχι στο είδος.
Αν μπορούσατε να ρωτήσετε τον ήρωά σας κάτι, τι θα του λέγατε;
Ένα μεγάλο γιατί!!
Και τέλος… πιστεύετε πως η “Νέμεσις”, στη ζωή και στο θέατρο, έρχεται ως τιμωρία ή ως λύτρωση;
Η Νέμεσις λειτουργεί τόσο στη ζωή όσο και στο θέατρο ως τιμωρία, αλλά η συνέπειά της για τους ήρωες ή τους θεατές μπορεί να είναι όντως λύτρωση ή και κάθαρση.
Συνέντευξη: Έρη Χριστοφορίδου
Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ: «Νέμεσις: Μια τολμηρή παράσταση για τις αντιφάσεις της εξουσίας και της ηθικής».
