ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική: «The Effect» – Ένας έρωτας στο μικροσκόπιο της επιστήμης

Η χαρά του έρωτα, η εναλλαγή των συναισθημάτων, η θέση της επιστήμης στη ζωή μας, οι επαγγελματικές σχέσεις, τα προσωπικά διλλήματα, η σύγκρουση με τον εαυτό μας και τις αποφάσεις μας, μέσα σε ένα τέλειο σκηνικό χώρο, όλα ήταν εκεί!

Το κείμενο της Lucy Prebble: Είναι ήδη βραβευμένο με το Critics’ Circle καλύτερου νέου έργου. Και πως να μην είναι αφού με διαλεκτικό τρόπο επεξεργάζεται τα αποτελέσματα ενός φαρμάκου που όσο αυξάνεται η δοσολογία του ανάμεσα σε δύο νέους, τόσο αυξάνεται και η ερωτική έλξη μεταξύ τους. Είναι όμως έτσι; Πως αντιδρούν οι ίδιοι όταν ξεσκεπάζεται το μυστικό; Πόση σημασία έχει το πείραμα για την επιστήμονα που το διεξάγει και τι της κρύβει το αφεντικό της;

Η σκηνοθεσία του Ανδρέα Παράσχου: Άκρως ευρηματική! Και τι δεν έχει; Ταυτόχρονη δράση, διαρκή κίνηση, με εξίσου σημαντικές στιγμές ακινησίας, καθοδηγεί τους ηθοποιούς του εξαιρετικά, σε ένα αυστηρά αποστειρωμένο πλαίσιο, την ίδια στιγμή που τους έχει δώσει μια τέτοια ελευθερία στο παίξιμο τους, που είναι πραγματικά αξιοζήλευτη. Ο Ανδρέας Παράσχος, πολύ νέος και ο ίδιος, κάνει αυτό ακριβώς που πρέπει να κάνουν οι νέοι σκηνοθέτες: σύγχρονο θέατρο με πρόταση.

Τα σκηνικά και τα κουστούμια της Μαρίνας Κωνσταντινίδου: Έχει στήσει ένα υπέροχο φουτουριστικό σκηνικό, όπου κυριαρχεί το λευκό. Αυτό αμέσως δίνει την αίσθηση της αποστείρωσης ενός χώρου επιστημονικού πειράματος, πλην όμως σημειολογικά λειτουργεί ως ένας άγραφος πίνακας (tabula rasa) όπου ο κάθε ήρωας θα εκφράσει , αλλά και θα ανασυνθέσει την εμπειρία του! Η κατασκευή των κουστουμιών που συμβάλουν στο ίδιο αποτέλεσμα, είναι της Ελένης Χασιώτη.

Η μουσική του Γιώργου Χρυσικού, ο γραφιστικός σχεδιασμός του Κωνσταντίνου Παυλίδη και η προβολή τους από τη Δήμητρα Τζαλαβρέτα λειτουργούν αρμονικά στο ίδιο πλαίσιο και αυτό το επισημαίνουμε, επειδή πρόκειται για μια παράσταση εργοκεντρική, που σημαίνει ότι όλες οι τέχνες που συμπλέκονται με την σκηνοθεσία και την υποκριτική, συμβάλλουν από κοινού στην καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση του κειμένου.

Ένα από τα hi light της παράστασης της παράστασης είναι η ερωτική σκηνή. Μια πανέμορφη αισθητικά σκηνή, όχι επειδή οι ηθοποιοί δεν είναι γυμνοί, αλλά επειδή ακριβώς και γυμνοί να ήτανε, πάλι το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο: σκηνικό κάλλος και αρμονία. Η κίνηση είναι του Τάσου Παπαδόπουλου και είναι εξαιρετική, σχεδιασμένη βήμα – βήμα, ενώ παρόλα αυτά φαίνεται αβίαστη και φυσική καθώς τα σώματα σμίγουν από όλες τις γωνίες.

Οι ηθοποιοί. Μέσα σε ένα κατάλευκο σκηνικό, αυτά τα υπέροχα πλάσματα, προσθέτουν και τη δική τους φωτεινότητα, τη δική τους αυτόφωτη σκηνική παρουσία.

Η Δήμητρα Κούρτη υποδύεται Κόνι, τη νεαρή κοπέλα που μετέχει στο πείραμα. Εύθραυστη, επιφυλακτική στην αρχή, αφήνεται κατά τη διάρκεια και υπό την επήρεια του πειράματος στον έρωτα. Σε ένα έρωτα που τον κάνει να φαίνεται αληθινό, ώστε να επιτείνει το κεντρικό ερώτημα του έργου (δεν θα σας πούμε ποιο είναι αυτό) Αυτό ακριβώς είναι που δίνει στην ερμηνεία της και εσωτερικότητα, αλλά και ξεσπάσματα ερωτικής παρόρμησης.

Ο Ιωάννης Καμπούρης υποδύεται αντίστοιχα τον Τριστάν, τον νεαρό που μετέχει στο πείραμα. Πρόκειται για ηθοποιό με φοβερή αμεσότητα και σίγουρα προσωπικό χιούμορ και στίγμα. Με αυτά τα όπλα του, έχει φτιάξει ένα υπέροχο τύπο. Αυτόν τον τύπο που όλοι θέλουμε στην παρέα μας, που ωστόσο μας προβληματίζει γιατί η παρορμητικότητά του είναι παραπάνω απ’ όση αντέχουμε. Έτσι λοιπόν δεν αντιστέκεται στον έρωτα, δίνεται ψυχικά και σκηνικά σε αυτόν, ωστόσο δείχνει και την πλευρά της αντρικής ωμότητας αν θέλετε, όταν…

Η Δήμητρα Κούρτη και ο Ιωάννη Καμπούρης, παίζουν μαζί φυσικά στην ερωτική σκηνή. Από τις πιο ωραίες ερωτικές σκηνές που έχουμε δει. Είναι τόσο συγκινητικοί, αλλά και ακριβείς σε αυτό που κάνουν, δεμένοι, που σέβονται ο ένας τον άλλον και ως ήρωες και θέλω να πιστεύω και ως συνάδελφοι που έχουν μαζί μια τέτοια σκηνή. Εύγε!

Η Άννα Μαρία Γάτου υποδύεται τη γιατρό που διεξάγει το πείραμα. Αν και θα το καταλάβετε πριν καν μιλήσει. Στιβαρή, λιτή, με αυστηρό ύφος και κινήσεις. Ωστόσο δεν είναι ο «κακός» της υπόθεσης. Ενδιαφέρεται καθαρώς επιστημονικά και για το πείραμα, αλλά και ανθρώπινα για τους «ασθενείς» της. Ακροβατεί συνεχώς μεταξύ επιστήμης και συναισθημάτων. Για αυτό και θα λυγίσει. Είναι μια γυναίκα που έχει προδοθεί από τον έρωτα που ερευνά. Ίσως για αυτό είναι τόσο αφοσιωμένη στην έρευνα της, που γίνεται υπό την επίβλεψη του ανθρώπου που αγάπησε και ιδιοκτήτη του εργαστηρίου.

O Μίλτος Τσιάντος, υποδύεται τον ιδιοκτήτη του εργαστηρίου. Με έναν ιδιαίτερο κυνικό τρόπο, ευτυχώς μακριά από κλισέ. Μοιάζει ευτυχισμένος, αφού αυτός κινεί τα νήματα, επειδή το θέλει! Παίζει τόσο ευχάριστα και όμως αυτός είναι ο «κακός» ο αδίστακτος θα έλεγα, αφού ελέγχει όχι μόνο τα ανθρώπινα πειραματόζωα του, αλλά και την ίδια τη γιατρό και πρώην του. Για αυτό και είναι ο μόνος που βγαίνει εκτός ορίων σκηνής. Εκεί λοιπόν στο μονόλογο του καταφέρνει κάτι πραγματικά δύσκολο. Να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι πρόκειται για μονόλογο. Οι σκέψεις του, η εξομολόγηση του, είναι σαν να γεννιούνται εκείνη τη στιγμή.

Τα βλέμματα στις σκηνές ακινησίας μεταξύ της Μαρίας Γάτου και του Μίλτου Τσιάντου, εξίσου δυνατά!

Η παράσταση εγείρει πολλά υπαρξιακά θέματα, παραμένει όμως βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική. Όπως είναι συγκινητική η ύπαρξη τόσο νέων καλλιτεχνών και ομάδων στην πόλη μας, που άνθισαν στις περισσότερες παραστάσεις που είδαμε στη φετινή σεζόν.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος

Back to top button