ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική Παράστασης: «Βροχή τα Βέλη» – Μια κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή

Η παράσταση «Βροχή τα Βέλη» στο Θέατρο Φαργκάνη απλώνεται μπροστά στον θεατή σαν ένα μεγάλο ζεστό άνοιγμα καρδιάς. Από τη στιγμή που ο Στράτος Τζώρτζογλου εμφανίζεται στη σκηνή, ο χώρος γεμίζει με μια παρουσία που θυμίζει παλιό τελετουργικό, εκεί όπου οι ιστορίες μοιράζονται χωρίς φόβο και κάθε λέξη έχει το βάρος μιας προσωπικής αποκάλυψης. Η φωνή του απλώνεται με ήρεμη σιγουριά, σαν κάποιος που έζησε πολλά και τώρα τα καταθέτει με ευγνωμοσύνη. Η ερμηνεία του έχει μια απρόσμενη τρυφερότητα, εκείνο το είδος γλυκύτητας που δεν προσποιείται, αλλά γεννιέται μέσα από πραγματικές μνήμες και βαθιά ανθρώπινη διαδρομή.

Ο ήρωας βρίσκεται μπροστά στα πεντηκοστά του γενέθλια και η στιγμή αυτή ανοίγει τον δρόμο για έναν μεγάλο απολογισμό ζωής. Η γυναίκα του έχει ετοιμάσει τη γιορτή με φροντίδα και τρυφερότητα, κι εκείνος μπαίνει στο σαλόνι με απορία γεμάτη παιδική χαρά, έτοιμος να ανακαλύψει τι κρύβει η ημέρα. Στη σκηνή δεσπόζει μια καρέκλα γυρισμένη προς τη μνήμη, πηγή ιστοριών και αφορμή για νέες αποκαλύψεις. Από εκεί ο ήρωας παίρνει μικρούς θησαυρούς που ανήκαν στους ανθρώπους της ζωής του, στον πατέρα, στη γιαγιά, σε αγαπημένα πρόσωπα που άφησαν μέσα του σημάδια φωτεινά. Κάθε αντικείμενο ξυπνά μια ανάμνηση και κάθε ανάμνηση ανοίγει ένα μονοπάτι που οδηγεί στο παρελθόν και φωτίζει το παρόν. Ο Τζώρτζογλου αφηγείται όλα αυτά σαν άνθρωπος καθισμένος στο σαλόνι του που συνομιλεί με εκείνους που αγαπά. Η ατμόσφαιρα απλώνεται απαλή, γεμάτη ειλικρίνεια, σαν σταθερός ρυθμός καρδιάς που ενώνει λόγια και συναισθήματα. Το κοινό κινείται μαζί του, ακολουθεί τις μνήμες του και αναγνωρίζει μέσα τους δικά του κομμάτια, δημιουργώντας μια αίσθηση κοινής διαδρομής και βαθιάς ανθρώπινης σύνδεσης.

Η σκηνή γεμίζει με εικόνες που ξεπηδούν από την αφήγησή του. Μια παιδική αυλή, ένα περίεργο βλέμμα που έμεινε για χρόνια χαραγμένο στη μνήμη, ένα όνειρο που κάποτε φάνηκε ακατόρθωτο, μια αγκαλιά που έδωσε δύναμη, μια φωνή που κάποτε τον καθοδήγησε, μια διαδρομή που άνοιξε ξαφνικά και άλλαξε την πορεία του. Ο Τζώρτζογλου μιλά για τον έρωτα σαν να κρατά κάτι εύθραυστο και φωτεινό, για τα όνειρα σαν να παρακολουθεί ακόμη το ταξίδι τους στον ουρανό, για την αγάπη σαν την πιο καθαρή δύναμη που μπορεί να συναντήσει ένας άνθρωπος. Κάθε φράση του κινείται με απαλότητα και αφήνει πίσω της ένα αίσθημα οικειότητας.

Η σκηνοθεσία που υπογράφει ο ίδιος μαζί με τη Μαρία Τσαρούχα στηρίζει με λεπτότητα αυτό το εσωτερικό ταξίδι. Οι φωτισμοί της Τσαρούχα αγκαλιάζουν τον ηθοποιό με τρόπους που αλλάζουν ανάλογα με το συναίσθημα, σαν να ακολουθούν τους παλμούς της αφήγησης. Άλλοτε γλυκό φως που θυμίζει ανάμνηση, άλλοτε καθαρή λάμψη που μοιάζει με στιγμή αποκάλυψης. Η μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη κινείται σαν ζεστό χαλί κάτω από τα λόγια, χωρίς ποτέ να τα βαραίνει, ενώ η σκηνογραφία και τα κοστούμια του Δημήτρη Στρέπκου διατηρούν μια απλότητα που επιτρέπει στον ηθοποιό να αναπνέει μέσα στην ιστορία του χωρίς περιττά στοιχεία γύρω του.

Η Μυρτώ Δημητρακοπούλου προσθέτει μια παρουσία που θυμίζει αέρινη συνοδεία. Η κίνησή της έχει χάρη και εσωτερική ένταση, σαν μια σιωπηλή συνομιλία με τον ήρωα. Με το τσέλο της δημιουργεί εκείνες τις μαλακές νότες που απλώνονται στον χώρο και ενισχύουν τον λυρισμό της παράστασης. Η κινησιολογία του Θεμιστοκλή Παυλή καθοδηγεί τον πρωταγωνιστή σε μεταβάσεις που συμβαίνουν χωρίς θόρυβο.

Στον πυρήνα της παράστασης υπάρχει η επιθυμία ενός ανθρώπου να κοιτάξει τη ζωή του με καλοσύνη και να τη μοιραστεί με όσους κάθονται απέναντί του. Υπάρχει η ανάγκη να δώσει χώρο στη μνήμη, να αναγνωρίσει όσα τον διαμόρφωσαν και να προχωρήσει με καθαρή καρδιά. Αυτή η πορεία παρουσιασμένη με τόση απλότητα και τρυφερότητα γίνεται μια υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη ζωή γεμίζει από στιγμές που μπορεί να μοιάζουν μικρές, αλλά κρατούν μέσα τους μεγάλη ομορφιά. Η παράσταση λειτουργεί σαν γαλήνια πρόσκληση προς κάθε θεατή να θυμηθεί τη δική του διαδρομή, να αναζητήσει την ουσία της αγάπης και να νιώσει ότι κάθε νέα μέρα μπορεί να φέρει καινούρια φώτα.

Η παράσταση «Βροχή τα Βέλη» αφήνει μια αίσθηση ζεστής συγκίνησης. Σαν μια απαλή κουβέρτα πάνω στην ψυχή, σαν ένας άνθρωπος που κάθισε δίπλα σου και σου μίλησε αληθινά. Η ερμηνεία του Στράτου Τζώρτζογλου μένει στη μνήμη με τρόπο ήσυχο και δυνατό και η παράσταση συνολικά προσφέρει μια εμπειρία που τιμά την ανθρώπινη ευαισθησία και τη δύναμη της ειλικρινούς αφήγησης.

Γράφει η Κατερίνα Ματσά

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: «Βροχή τα Βέλη» στο Artbox Fargani: Ένα Ταξίδι Εξομολόγησης για Όλες τις Ζωές που Ζήσαμε

Back to top button