
Μία από τις πιο γνωστές ελληνικές κωμωδίες, «Ο Φιάκας» του Δημοσθένη Μισιτζή, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Πάνου Σκουρολιάκου στο Θέατρο Φαργκάνη, στη Θεσσαλονίκη, από τη Δευτέρα 23 Μαρτίου. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον καταξιωμένο ηθοποιό Οδυσσέα Σταμούλη, ο οποίος μας μίλησε με αφορμή την παράσταση σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
Κύριε Σταμούλη, παρόλο που ο Φιάκας είναι μια πασίγνωστη κωμωδία ηθών, ωστόσο δεν παίζεται πολύ συχνά. Περιγράψτε μας λίγο την υπόθεση για να την ξαναθυμηθούμε.
Ναι μεν μπορεί να μην να παίζεται και τόσο συχνά, όμως παίζεται αρκετά συχνά ώστε να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους η μία γενιά καλλιτεχνών μετά την άλλη σε αυτό το έργο. Για αυτό το λέμε κλασσικό. Με λίγα λόγια η υπόθεση του έργου είναι ή εξής: Ένας χρεοκοπημένος Δάνδης προσπαθεί να ξαναβρεί το κοινωνικό του στάτους εξαπατώντας μια πλούσια κοπέλα την οποία προσπαθεί να παντρευτεί παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως πλούσιο Γερμανό βαρόνο. Αυτό όπως καταλαβαίνετε οδηγεί σε ξεκαρδιστικές καταστάσεις.
Η σκηνοθεσία του Πάνου Σκουρολιάκου, έχει δώσει μια νέα πνοή, στο έργο, με τη συμμετοχή μάλιστα του καραγκιοζοπαίχτη Κώστα Σπυρόπουλου, γεγονός που καθιστά το έργο μια οικογενειακή παράσταση, από τις ελάχιστες που υπάρχουν. Ωστόσο κρατάει και τη λόγια γλώσσα του κειμένου. Κατά πόσο αυτό το καθιστά ένα έργο που μπορεί να το δει η πολύ νεότερη γενιά, που σχεδόν έχει καθιερώσει μια δική της ιντερνετική επικοινωνία και γλώσσα;
Αυτή η συνθήκη που περιγράφεται είναι ίσα – ίσα ο λόγος για τον οποίον έχουμε το καθήκον να προσπαθούμε κι εμείς από τη μεριά μας σαν άνθρωποι του θεάτρου να κρατάμε ζωντανή τη γλώσσα ακόμα κι αν απέναντί μας βρίσκεται ο κώδικας επικοινωνίας του διαδικτύου που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι νεότεροι.

Υποδύεστε τον ομώνυμο ρόλο του Φιάκα. Ένα κοινό απατεώνα, που ωστόσο, γίνεται ιδιαίτερα συμπαθής. Πως επιτυγχάνεται αυτό ερμηνευτικά από εσάς; Και τελικά, η απατεωνιά είναι μια γλυκιά αμαρτία; Ειδικά όταν ο απατεώνας είναι τόσο ταλαντούχος στην… τέχνη του, όσο εσείς στη δική σας;
Όποιο ταλέντο έχω το θέτω κάθε φορά στην υπηρεσία του ρόλου που έχω να υποστηρίξω .Στη συγκεκριμένη περίπτωση η δική μου ερμηνεία αποκαλύπτει ότι το ταλέντο του ΦΙΑΚΑ στο να εξαπατάει δεν είναι και τόσο μεγάλο αφού στο τέλος αποκαλύπτεται. Αυτό βέβαια γίνεται μέσα από αστείες καταστάσεις που προκαλούν πράγματι πολύ γέλιο. Ο ΦΙΑΚΑΣ σε καμία περίπτωση δεν είναι κάποιος “στυγερός εγκληματίας”, αλλά ένας ευφυής μεν, ανθρωπάκος δε, που προσπαθεί να επιβιώσει.
Ο Φιάκας καταφεύγει και στην πλαστογράφηση εγγράφων, προκειμένου να γοητεύσει και να εξαπατήσει την πλούσια Ευανθία. Εμφανίζει τον εαυτό του ως τον ευγενή Ερρίκο Δε Μαστερχάουζεν, για να εξαπατήσει την καρδιά της πλούσιας Ευανθίας και να καρπωθεί την προίκα της. Στο τέλος βέβαια αποκαλύπτεται… Σήμερα με τα fake news, την παραπληροφόρηση, ακόμα και τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης (AI) τι γίνεται; Αποκαλύπτεται η απάτη; Τιμωρούνται οι ένοχοι;
Εάν κρίνουμε από τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα που ζούμε, οι ένοχοι των σοβαρών τουλάχιστον εγκλημάτων δεν αποκαλύπτονται. Η περίπτωση του ΦΙΑΚΑ δεν είναι τέτοια. Είναι μάλλον η κωμική πλευρά ενός απατεώνα που στο τέλος – τέλος είναι αφελής.
Στην παράσταση υπάρχει και ζωντανή μουσική, κάτι που επίσης είναι εξαιρετικά σπάνιο! Σχεδόν σε κάθε παράσταση, στήνεται και ένα μικρό γλέντι. Και φυσικά αυτό το κάνουν οι ηθοποιοί που συμμετέχουν πνευματικά και σωματικά στην παράσταση. Με την ψυχούλα του ηθοποιού τι γίνεται;
Είναι τέτοια ή παράσταση που οδηγεί και εμάς τους ηθοποιούς να συμμετέχουμε κάθε φορά στο πανηγύρι σαν να είναι η πρώτη φορά, όπως δηλαδή συμμετέχει και ο κάθε θεατής. Με αυτή την έννοια αυτή η παράσταση είναι θεραπευτική με τον ίδιο τρόπο για τη ψυχή και των ηθοποιών και των θεατών.

Είστε ένας πραγματικά καταξιωμένος ηθοποιός, έχοντας σπουδάσει στο Εθνικό Θέατρο, με μεγάλη καριέρα τόσο στο θέατρο, όσο και στην τηλεόραση. Σας ανησυχεί το γεγονός ότι πάρα πολλές πλατφόρμες και εφαρμογές (You tube, tik tok, insta) λειτουργούν πλέον και σαν μια μικρή ιδιωτική τηλεόραση; Πως βλέπετε το μέλλον του θεάτρου και της τηλεόρασης σε σχέση με αυτό;
Πάντα πίστευα ότι το θέατρο το γεννάει η ανάγκη των ανθρώπων για θέατρο. Είναι αυτή η ζωντανή επικοινωνία που λέμε μεταξύ σκηνής και κοινού. Όσο υπάρχει αυτή η ανάγκη δεν φοβάμαι τίποτα για το θέατρο. Αν κάποτε πάψει να υπάρχει αυτή η ανάγκη του κοινού θα πάψουμε να υπάρχουμε κι εμείς. Τόσο απλά…
Στην τηλεόραση παίζονται και ξαναπαίζονται κάποιες σειρές και μάλιστα με επιτυχία και τηλεθέαση, τηρουμένων των αναλογιών πάντα. Τι είναι αυτό που κάνει το παλιό πιο αγαπητό; Και πως εξηγείτε εσείς το φαινόμενο, ότι ενώ οι κωμικές σειρές όπως οι «Δύο ξένοι» παραμένουν αγαπητές, η σύγχρονη τηλεοπτική μυθοπλασία επιμένει εδώ και κάποια χρόνια στο δράμα και στις σειρές εποχής;
Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι σε θέση να ξέρω υπό τύπον αυθεντίας το γιατί συμβαίνουν τα πράγματα στο θέαμα. Αν μπορούσα να εκφράσω μία άποψη θα έλεγα ότι αφενός το παλιό θεραπεύει τη νοσταλγία μας αφετέρου οι κωμικοί κώδικες είναι ακόμα ζωντανοί. Τώρα, όσον αφορά στη μόδα να δημιουργούνται συνεχώς δραματικές σειρές εποχής αυτό ίσως οφείλεται στην αισθητική ανθρώπων που από τη μία επηρεάζουν τα πράγματα και αφετέρου ίσως με κάποιο τρόπο μετράνε τη στάση τής κοινής γνώμης. Δεν μπορώ να ξέρω κάτι παραπάνω.
Μετά από μια απαιτητική παράσταση όπως ο Φιάκας, με χορό και τραγούδι, στην οποία και πρωταγωνιστείτε μαζί με τον Δημήτρη Μυλωνά, τι είναι αυτό που σας ξεκουράζει και σας ευχαριστεί;
Δεν θα πρωτοτυπήσω λέγοντας ότι με λυτρώνει κατά αρχάς η ειλικρινής αποδοχή των θεατών, το χειροκρότημα πού λέμε, πράγμα πού σημαίνει ότι άλλη μία νύχτα κάναμε καλά τη δουλειά μας, αλλά και η αγκαλιά του ανθρώπου μου η οποία είναι το πρώτο πράγμα που αποζητώ βγαίνοντας από το καμαρίνι.Σε αυτη τη ζεστή ασφαλή φωλιά βρίσκω τη μεγαλύτερη λύτρωση.
Εμείς ευχαριστούμε τον κύριο Οδυσσέα Σταμούλη για την συνέντευξη και την άμεση ανταπόκριση του.
Ραντεβού στο Θέατρο Φαργκάνη, στον υπέροχο, πολυπληθή, φρέσκο, αστείο και πάντα καυστικό «Φιάκα» του Πάνου Σκουρολιάκου. Υπάρχουν παραστάσεις και Δευτέρες Τρίτες, αλλά και Σ/Κ.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-fiakas/
Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος








