ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική: Η Φαλακρή Τραγουδίστρια – Η Ποίηση του Παραλόγου στη Σκηνή του Αμαλία

Ο παραλογισμός της καθημερινότητας, συνάντησε την ποίηση του θεάτρου, στην ευφάνταστη σκηνοθεσία της Μαριλένας Κατρανίδου, στο έργο «Η Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ευγένιου Ιονέσκο!

Και τι περίεργο, τι παράξενο, τι περίεργη σύμπτωση! Κάτι ωραίο συμβαίνει στην Οδό Αμαλίας στον αριθμό 71. Αλλά και τι περίεργο, τι παράξενο, τι περίεργη σύμπτωση, το ίδιο συμβαίνει και στο θέατρο Αμαλία στην οδό Αμαλίας στον αριθμό 71!

Αυτή θα μπορούσε να είναι η περίληψη και του έργου και της κριτικής. Μα τι παράξενο! Τι περίεργη σύμπτωση!

Όμως… Το έργο διαδραματίζεται σε ένα τυπικό αγγλικό σαλόνι, ενός τυπικού αγγλικού ζευγαριού του κυρίου και της κυρίας Σμιθ όταν ένα απόγευμα εισβάλλουν ξαφνικά στο σαλόνι τους, το φιλικό ζευγάρι Μαρτέν, το οποίο μαζί με την υπηρέτρια του σπιτιού και έναν πυροσβέστη φροντίζουν για την διατάραξη της αγγλικής φλεγματικής ηρεμίας τους.

Από την αρχή του έργου, οι λέξεις έχουν απογυμνωθεί από το νόημα και δε μένουν παρά μόνον ως ήχοι. Οι ήρωες του έργου, παρόλο που γνωρίζουν πολύ καλά τον κόσμο στον οποίο ζουν, δεν έχουν τίποτα προσωπικό να πουν ούτε να μεταφέρουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα τους.

Η «Φαλακρή Τραγουδίστρια» σηματοδοτεί την έναρξη του Θεάτρου του Παραλόγου και θεωρείται από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου και μια εμβληματική ευφυέστατη κωμωδία.

Ωστόσο η παράσταση που σκηνοθέτησε με δεξιοτεχνία η Μαριλένα Κατρανίδου, είναι απόλυτα διασκεδαστική, εάν δεν σε πιάσει από την αρχή κιόλας του έργου νευρικό γέλιο. Πολύ σωστά κινεί τους ήρωες της ως μαριονέτες, καθώς το έργο γράφτηκε το 1948, μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, όπου διάχυτες πολιτικές ιδεολογίες κυριαρχούσαν και οι άνθρωποι τις δέχονταν παθητικά, αφήνοντάς τες να καθορίζουν κάθε τους κίνηση.

Από τα μεγάλα συν του έργου; Είναι γεμάτο από σκηνοθετικά ευρήματα, χαίρεσαι ή και δεν προλαβαίνεις να βλέπεις τα τόσα δρώμενα που συμβαίνουν. Κινηματογραφική σκηνοθεσία, ωστόσο απόλυτα συνυφασμένη με το θέατρο του παραλόγου, που έχει πολύ σφιχτά δεμένους στο άρμα της τους ηθοποιούς και τους κινεί βήμα προς βήμα.

Ας μου επιτρέψετε μια γενική παρατήρηση πριν περάσω στους ηθοποιούς. Τα προγράμματα, προφανώς λόγου κόστους, έχουν εξαφανιστεί από όλες σχεδόν τις παραστάσεις. Σε μια πόλη όμως, που η θεατρική πραγματικότητα έχει αλλάξει ριζικά από φέτος, τουλάχιστον ας αναφέρονται στα δελτία τύπου τα ονόματα των ρόλων δίπλα από αυτά των ηθοποιών. Είναι πολύ κρίμα για αυτά τα νιάτα, να μην ξέρουμε ποιος παίζει τι. Και πρέπει να γνωρίσουμε τους νέους ηθοποιούς της πόλης μας.

Με αυτό το σκεπτικό ξεχωρίσαμε υποκριτικά το ζεύγος Μαρτέν, ενώ η ηθοποιός που παίζει την κυρία Σμιθ, έχει ένα ξεχωριστό φιζίκ, σαν ηρωίδα του βωβού κινηματογράφου και αυτό ήταν τέλειο σε πολλές στιγμές του έργου. Η κόρη της οικογένειας Σμιθ, μας εντυπωσίασε και με τις φωνητικές ικανότητες της. Η σκηνοθεσία, αλλά και το ίδιο το έργο, πολύ σωστά δεν τους αφήνει και πολλά περιθώρια ανάδειξης του ταλέντου τους. Ταλέντο όμως σημαίνει να ακολουθείς και πιστά μια τέτοια σκηνοθεσία, όπερ και εγένετο.

Η ενδυματολογία της Διδώς Γκόγκου έχει διάφορα στοιχεία με πιο επιτυχημένα αυτά του κυρίου Μαρτέν και της κόρης – υπηρέτριας.

Υπάρχει και ζωντανή μουσική στη παράσταση, με δύο μουσικούς επί σκηνής, ενώ ο ένας υποδύεται και τον πυροσβέστη.

Αυτό που μας ξένισε, είναι η επιλογή της απόδοσης κάποιων διαλόγων στην Αγγλική γλώσσα… Όταν μάλιστα πρόκειται για τον πιο ξεκαρδιστικό, αλλά και χαρακτηριστικό διάλογο του έργου, αυτόν της αναγνώρισης μεταξύ του κυρίου Μαρτέν από την κυρία Μαρτέν και αντιστρόφως.

Αντιθέτως τα λίγα Ισπανικά και το κομμάτι του Ινδού σεφ που μιλάει στα Αγγλικά , ήταν αυτό που λέμε τόσο -όσο και προσέφεραν στην κωμική γραμμή του έργου. Βέβαια να σημειώσουμε εδώ ότι ο Ιονέσκο έγραψε το έργο ως αφορμή από μια μέθοδο εκμάθησης Αγγλικών για Γάλλους. Η σκηνική μεταφορά του όμως, δηλαδή Αγγλικά για… Έλληνες, μας στέρησε την πιο γνωστή σκηνή του έργου.

Συνολικά πρόκειται για μια εξόχως διασκεδαστική παράσταση, που ακόμα και αν δεν την καταλάβεις, ή ακόμα και αν δεν σου αρέσει το συγκεκριμένο είδος θεάτρου, σίγουρα όχι απλά θα ξεχαστείς, θα έχεις πάει νοερά κάπου άλλου και αυτό οφείλεται στην εύρυθμη και ανεξάντλητη σκηνοθεσία και τη σκηνική απόδοση της από το σύνολο των ηθοποιών.

Κλείνοντας, δίνουμε τα εύσημα στο Θέατρο Αμαλία και στην TooFarEast, που τόλμησαν να ανεβάσουν αυτό το συγκεκριμένο έργο, που μπορεί να θεωρείται δύσκολο ή να μην είναι μια κωμωδία ευδιάκριτων καταστάσεων, με τους συνηθισμένους τύπους αστείων ηρώων και ατακών, όμως είναι μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή κωμωδία, που αποτελεί ένα ορόσημο της παγκόσμιας δραματουργίας.

Ας την τιμήσουμε όπως της πρέπει. Άλλωστε οι παραστάσεις συνεχίζονται, από Τετάρτη έως Σάββατο στις 9 μ.μ και Κυριακή στις 8 μ.μ. μέχρι…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος

Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο: Η Φαλακρή Τραγουδίστρια του Ευγένιου Ιονέσκο στο Θέατρο Αμαλία

Back to top button