ΕΙΔΑΜΕ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ

Κριτική: «CRY» της Λένας Κιτσοπούλου – Μία κραυγή που γελά, σοκάρει και λυτρώνει

Κωμωδία; Δράμα; Παράλογο; Splatter? Καταγγελία; Δολοφονία; Λύτρωση; Κλάμα; Κραυγή; ‘H… απλώς το υπέροχο συμπαντικό Κιτσοπουλικό θέατρο.

Μπαράζ ανατρεπτικών παραστάσεων στο θέατρο Αμαλία με αποκορύφωμα το CRY της Λένας Κιτσοπούλου!

Πραγματικά, αισθάνομαι πολύ λίγος, για να γράψω κριτική για αυτή την μνημειώδη παράσταση! Άλλωστε δεν νομίζω ότι χρήζει θεατρικής κριτικής, αλλά ψυχολογοκοινωνιολογικής ανάλυσης! Και αργότερα όταν μελετηθεί επιμελώς όλο το έργο της Κιτσοπούλου, η παράσταση θα είναι ακόμα πιο μνημειώδης. Γιατί η Λένα Κιτσοπούλου, που είναι μια πολυσχιδής καλλιτέχνης, που ασχολείται και με τη ζωγραφική, με το τραγούδι (όταν θέλει και όπου κρίνει εκείνη) και με τη συγγραφή φυσικά, παράλληλα με τη σκηνοθεσία και την υποκριτική, έχει φτιάξει ένα θέατρο ελεύθερο από συμβάσεις!

Για αυτό και εγώ θα γράψω ελεύθερα!

Και ενώ τα έργα της είναι για λίγους, (πόσο ξεπερασμένη έκφραση για την περίπτωση της) το κοινό της αυξάνεται διαρκώς, καθώς αυτή παραμένει ανησυχητικά αεικίνητη, ακούραστη, δημιουργική, ολότελα διαφορετική!

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το CRY, αποκλείεται να γράφτηκε έτσι εξ’ αρχής. Σχεδόν λυπάμαι τους εκλεκτούς συναδέλφους μου, που θα τους είπε: «Παιδιά έχω γράψει κάτι, πολύ δυνατό, αλλά θέλει δουλειά ακόμη. Πάμε και όπου βγει!» και αυτοί την ακολούθησαν στο όραμά της, γιατί στην περίπτωση της Κιτσοπούλου το «πάμε και όπου βγει» είναι απόλυτα ελεγχόμενο, ενώ μοιάζει άκρατο και χαοτικό, που θα σε βγάλει από τα όρια σου και σαν ηθοποιό, αλλά και σαν θεατή, όταν οι ηθοποιοί κοινωνήσουν μαζί σου, το σύμπαν που έχουν φτιάξει μαζί της!

Ας περάσουμε λοιπόν στους ηθοποιούς: την Μαριλένα Μόσχου, τον Γιάννη Κότσιφα τον Θοδωρή Σκυφτούλη και την ίδια την Λένα Κιτσοπούλου.

Τι αμεσότητα είναι αυτή! Στο πρώτο τέταρτο του έργου μας κάνουν να γελάμε με μοναδικό τους όπλο αυτήν την αμεσότητα τους, πατώντας στο μετα-δραματικό θέατρο, ενώ οι διάλογοι μεταξύ τους, είναι σαν βγαλμένοι από το θέατρο του παραλόγου. Δεν παίζουν τις λέξεις (τηλεοπτικό φαινόμενο) παίζουν ΜΕ τις λέξεις, με την λογική μας, με την αλήθεια μας, με την ακεραιότητά μας και εμείς γελάμε χωρίς τίποτα να προμηνύει αυτό που θα επακολουθήσει!

Τι επακολουθεί; Η αποδόμηση αυτής της παρέας! Που νομίζαμε οι αφελείς ότι ήταν παρέα! Είναι τρεις ξεχωριστοί άνθρωποι στον ίδιο χώρο. Και σε λίγο θα αρχίσουν να διεκδικούν αυτόν τον χώρο, όχι όλο τον χώρο, αλλά που αρχίζει και που τελειώνει ο «χώρος» του καθενός, όταν τον μοιράζεται με άλλους; Έτσι και οι τρεις τους περνάνε στον ρεαλισμό της στυγνής λογικής και από εκεί και πέρα είναι πολύ εύκολο -με επιχειρήματα μάλιστα- να περάσουνε στον ωμό ρεαλισμό και να ξεκινήσει ένα ατελείωτο λουτρό αίματος!

Όσοι φοβάστε το ωμό θέαμα, μην ανησυχείτε! Το πιο φοβερό είναι ο τρόπος που αποδομείται, αυτοστιγμής πολλές φορές, αυτό το λουτρό αίματος. Μέχρι που μπορείς και να γελάσεις, αλλά όχι για πολύ, η βία βρίσκεται παντού πια!

Η Μαριλένα Μόσχου όταν πρέπει κραυγάζει με όλο της το είναι. Ωστόσο τα μάτια της, ακόμα και στις στιγμές έξαρσης, μπορεί να σε κάνουν να γελάσεις. Έχει αυτή την έκφραση που πολλές φορές κάνουμε, όταν θέλουμε να κοροϊδέψουμε τον βλάκα που μας ενοχλεί σε εκνευριστικό βαθμό! Και εκνευρίζεται , θυμώνει πραγματικά, σε συνεπαίρνει και θες να φωνάξεις: Ναι ρε φίλε έχεις δίκιο. Έχει όμως;

Ο Γιάννης Κότσιφας. Α τι υπέροχος κύριος! Με το κουστούμι μου, γεμάτος ευγένεια, που τα όρια της είναι βασικό θέμα του έργου, υπεράνω υποψίας! Μα αυτοί ακριβώς είναι οι χειρότεροι δολοφόνοι, αυτοί που ίσως έχουν κάθε δικαίωμα, να νομίζουν ότι ο χώρος τους ανήκει περισσότερο από όλους. Και μέσα στον καθωσπρεπισμό του, έχει προσθέσει ένα υπέροχο τικ (σίγουρα προϊόν αυτοσχεδιασμού στις πρόβες) Κάτι μικρές λεπτές φωνούλες, που εγώ τις κάνω από μέσα μου, όταν θέλω να κοροϊδέψω κάποιον, αλλά η… αγωγή μου δεν με αφήνει. Εσείς;

Χιτσοκική μορφή επίσης ο Γιάννης Κότσιφας, αλλά… είναι τελικά ο πιο στυγνός δολοφόνος!

Θοδωρής Σκυφτούλης. Ναι, ο άνθρωπος είναι κωμικός! Με έναν δικό του τρόπο παιξίματος. Έχει την ικανότητα να σε κάνει να γελάς, με μια πολύ απλή ατάκα, ή και χωρίς ατάκα. Φυσικά και σοβαρεύει, όταν θίγεται η αξιοπρέπεια του, ή η ικανότητα του να παίξει πιάνο. Ξέρει όμως να παίζει; Η παίζει με τα νεύρα μας; Καλά στη σκηνή του πιάνου ο Σκυφτούλης είναι αριστούργημα! Και ίσως να γελούσαμε και πολύ περισσότερο, εάν αυτή η σκηνή δεν σηματοδοτούσε ότι γενικά κάτι δεν πάει καλά… Έχει και αυτός το δικό του τικ. Κάτι φωνούλες μαζί με αστείες κινήσεις, πιο εξωτερικές. Ίσως γιατί είναι πιο αθώος και δεν φοβάται να εκτεθεί.

Αυτό όμως τον κάνει και εύκολο θύμα!

Να σημειώσω εδώ ότι όλοι, είναι σαν να παίζουν τον ίδιο χαρακτήρα, ειδικά όταν πρόκειται για την ευγένεια τους και τα όρια της, αλλά και της αλήθειας τους. Ο Σκυφτούλης ως ρόλος, το κάνει σε ελάχιστο βαθμό και αυτό δικαιολογεί ότι είναι και το πρώτο θύμα. Όταν λοιπόν «φεύγει» από τη σκηνή, τότε η Μαριλένα Μόσχου, είναι σαν να παίζει για δύο. Με τέτοια σκηνική δύναμη υπερασπίζεται το δικό της πεπραγμένο. Όταν φεύγει και η Μόσχου, ο Γιάννης Κότσιφας παίζει και για τους τρεις. Αξιοθαύμαστοι όμως και οι τρεις.

Και στο τέλος μπαίνει μέσα η Λέ(αι)να Κιτσοπούλου… Που παίζει για τέσσερεις! Υπερασπίζεται και στηρίζει πλήρως το έργο της. Υπερασπίζεται όμως και τη βία που έχει προκύψει; Όχι. πως το κάνει αυτό; Μέσα από το μονόλογο της, μεταπηδάει συγγραφικά στον διαλεκτισμό. Δηλαδή: Μιλάει και από τη μεριά του θύτη και του θύματος και αναδεικνύει την αλήθεια και των δύο. Όμως τελικά η βία παραμένει βία και για αυτό καταδικάζεται.

Και μέσα σε όλο αυτό δεν αμελεί να κραυγάσει και για την βλακεία της δικής μας αλήθειας. Μας εμπαίζει εξόχως! Χωρίς να αλλάξει την υποκριτική της στάση, σπάει τον τέταρτο τοίχο και προς το τέλος μας ρωτάει: «Γιατί δε φεύγετε; Τέσσερεις είμαστε, τελειώσαμε. Βέβαια μπορεί να υπάρχει και 5ος. Στο πρόγραμμα γράφει τέσσερεις. Και αν δε θέλαμε να σας το πούμε; Αν δεν θέλαμε να σας τον φανερώσουμε;»

Το πιο υπέροχο είναι ότι υπάρχει και 5ος και ενώ γελάς με το εύρημα αυτό καθαυτό, δεν μπορείς ούτε να γελάσεις, ούτε να παίξεις μαζί του. Περισσότερα δε μπορώ να πω. Να τα δείτε επί σκηνής. Στο τέλος το έργο καταφέρνει να σε συγκινεί μέσω της λύτρωσης, χωρίς να ξέρεις από που σου ήρθε!

Ας μη γελιόμαστε! Για να επιτύχουν όλοι αυτοί οι συνδυασμοί απαιτείται σκηνοθετική μαεστρία!

Το έργο θα παιχτεί για μόλις δύο Δευτέρες και Τρίτες ακόμα, δηλαδή 19, 20 και 26 ,27 Ιανουαρίου αντίστοιχα, στις 9 μ.μ. στο θέατρο Αμαλία φυσικά. Εισιτήρια στο more και στο ταμείο του θεάτρου.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος

Συντελεστές
Κείμενο-σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου
Σκηνογραφία: Λένα Κιτσοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου
Ηχητική επιμέλεια: Samuel Schmidiger
Φωτογραφίες: Yuri Tavares

Ερμηνεύουν: Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννης Κότσιφας, Θοδωρής Σκυφτούλης, Μαριλένα Μόσχου

Θέατρο Αμαλία
Παραστάσεις
12-13, 19-20 και 26-27 Ιανουαρίου 2026
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Back to top button