Η νεοσύστατη ομάδα ΤΑΡΑΤΣΑ έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη Μικρή Σκηνή Θεσσαλονίκης με το έργο «Δόξα (sin)» σε κείμενο και σκηνοθεσία Σοφίας Αλεβιζάτου, συν-σκηνοθεσία Μάριου Δρόσου και δραματουργική επιμέλεια Μάρως Μαυροπούλου. Πρόκειται για μια τολμηρή και φιλόδοξη παράσταση που καταπιάνεται με ζητήματα κακοποίησης, εξουσίας και πίστης, εμπνευσμένη από αληθινές μαρτυρίες σεξουαλικής κακοποίησης μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η ιδέα του έργου ξεχωρίζει από μόνη της. Ένα γενέθλιο πάρτι μετατρέπεται σε αλλόκοτο «μοναστήρι» μέσα από ένα παιχνίδι ρόλων. Οι συμμετέχοντες αφήνουν τον εαυτό τους στην άκρη και κατασκευάζουν νέες ταυτότητες, ζωντανεύοντας μια αφήγηση που σπάει τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Το role–playing λειτουργεί σαν καθρέφτης που αποκαλύπτει κρυμμένες αλήθειες, εκθέτει φόβους, απογυμνώνει σχέσεις εξουσίας και δοκιμάζει την αντοχή των ορίων.
Η σκηνοθεσία της Αλεβιζάτου και του Δρόσου είναι ευρηματική και θαρραλέα. Δεν περιορίζεται σε μια απλή αναπαράσταση αλλά αξιοποιεί την ίδια τη διαδικασία του παιχνιδιού για να οδηγήσει τον θεατή μέσα σε ένα σκοτεινό σύμπαν. Στις σκηνές όπου το γέλιο και η ελαφρότητα διαδέχονται την αγωνία και τον φόβο η ατμόσφαιρα αλλάζει συνεχώς. Ένα αθώο πάρτι γενεθλίων γίνεται χώρος εξομολόγησης, σκληρής κριτικής και τελικά καθαρής σύγκρουσης με την αλήθεια.
Η μουσική του Χρήστου Παπαδόπουλου λειτουργεί σαν αφανής χαρακτήρας. Δεν συνοδεύει απλώς αλλά συμμετέχει, μετατρέποντας τον ήχο σε συναισθηματικό παλμό. Η σκηνογραφία της Δανάης Νεραντζάκη ενισχύει αυτή την ατμόσφαιρα με έναν χώρο που είναι ταυτόχρονα οικείος και απειλητικός, ένα δωμάτιο που θυμίζει σαλόνι αλλά και μοναστηριακό κελί. Έτσι δημιουργείται μια αίσθηση διαρκούς αβεβαιότητας όπου ο θεατής αναρωτιέται τι είναι πραγματικό και τι σκηνοθετημένο παιχνίδι.
Οι ερμηνείες αποτελούν την καρδιά της παράστασης. Η Ξένια Παπαϊωάννου, η Ηλιάνα Τσακιρίδου, ο Τάσος Ταλιανίδης, ο Μάριος Δρόσος και η Σοφία Αλεβιζάτου στήνουν επί σκηνής μια δυναμική ομάδα όπου ο καθένας φέρνει το δικό του κομμάτι αλλά όλοι μαζί υπηρετούν την κοινή αφήγηση. Οι χαρακτήρες που χτίζουν είναι παγιδευμένοι σε ατμόσφαιρα φόβου και μυστικότητας, γεμάτοι όμως με μια ανθρώπινη ανάγκη να μιλήσουν, να ξεγυμνωθούν και να ζητήσουν λύτρωση. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη χρήση της σωματικής έκφρασης. Κάθε κίνηση, κάθε στάση σώματος μοιάζει να λέει μια δεύτερη ιστορία πίσω από τα λόγια.
Η παράσταση χαράζει πορεία γεμάτη ερωτήματα. Τι σημαίνει πίστη όταν συνοδεύεται από φόβο; Πού τελειώνει η προσωπική ευθύνη και πού αρχίζει η συλλογική συνενοχή; Μπορούμε να μιλήσουμε για αλήθεια όταν η ίδια η κοινωνία χτίζει μηχανισμούς συγκάλυψης; Η «Δόξα (sin)» δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις και καλεί τον θεατή να φύγει με ανοιχτά ερωτηματικά. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμή της.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι το θάρρος των δημιουργών. Η ομάδα ΤΑΡΑΤΣΑ, μόλις στο ξεκίνημά της, διάλεξε να σταθεί απέναντι σε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της κοινωνίας μας και να τη φωτίσει με τη γλώσσα του θεάτρου. Αυτό το εγχείρημα δείχνει αφοσίωση, τόλμη και συνειδητή διάθεση να δουν το θέατρο ως μέσο κοινωνικής αλλαγής και όχι απλής ψυχαγωγίας.
Στη Μικρή Σκηνή η «Δόξα (sin)» κράτησε το κοινό της σε εγρήγορση για 80 λεπτά. Η αίσθηση μετά το τέλος δεν περιορίζεται στη συγκίνηση αλλά μετατρέπεται σε εσωτερική αναστάτωση. Η παράσταση μιλάει για πληγές που παραμένουν ανοιχτές και φέρνει στο προσκήνιο αλήθειες που, όσο κι αν προσπαθούμε να αγνοήσουμε, ζητούν να ακουστούν.
Η ΤΑΡΑΤΣΑ απέδειξε με την πρώτη της εμφάνιση ότι έχει φωνή, ταυτότητα και δυναμική. Μια νέα γενιά καλλιτεχνών που κοιτάζει τον θεατή στα μάτια και τον καλεί να μην κλείσει τα δικά του. Και αν η πρώτη τους δουλειά είναι τόσο τολμηρή και ολοκληρωμένη μένει μόνο να φανταστούμε τι θα ακολουθήσει.
Η «Δόξα (sin)» είναι μια θεατρική ανατροπή που συνδυάζει την αλήθεια με τη μυθοπλασία, τη σιωπή με την κραυγή, τον ρόλο με την πραγματικότητα. Και τελικά μας θυμίζει πως, όποια μάσκα κι αν φορέσουμε, η αλήθεια πάντα βρίσκει τον τρόπο να εμφανιστεί.
Γράφει ο Αλέξανδρος Κατσάνος
